Quality time

Quality Time from John Robson on Vimeo.

Green book

Ντον Σίρλεϊ δεν έμοιαζε με κανέναν από τους βιρτουόζους Αφροαμερικανούς τζαζ πιανίστες της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (ο Όσκαρ Πίτερσον, ο Κάουντ Μπέισι και ο Μπαντ Πάουελ έρχονται αμέσως στον νου): έχοντας στέρεες σπουδές και μεγάλο ταλέντο από πολύ μικρός, επέμεινε στους κλασικούς και τους απέδιδε με γνώση και δεξιοτεχνία, αναπτύσσοντας ευδιάκριτο στιλ. Στην ταινία του Πίτερ Φαρέλι, των αδελφών Φαρέλι του Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη και Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος, ένας Ιταλοαμερικανός, ο Τόνι Λιπ, τον συναντά στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του, στον πρώτο όροφο του εμβληματικού Κάρνεγκι Χολ (εκεί διέμενε, υπότροφος και οικότροφος του συστήματος αξιοποίησης καλλιτεχνών που είχε προβλέψει στο κληροδότημά του ο φιλότεχνος μεγιστάνας), για να περάσει ακρόαση για τη θέση του οδηγού στην περιοδεία που ο Σίρλεϊ και η δισκογραφική του εταιρεία είχαν κανονίσει στον αμερικανικό Νότο. Ο Λιπ ήταν σκληρό καρύδι, ένας πρώιμος τσεκαδόρος, παιδί του δρόμου και εξπέρ στις δουλειές του ποδαριού για να ζήσει τη φαμίλια. Ο Σίρλεϊ χρειαζόταν έναν αποτελεσματικό συνοδό, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως η τουρνέ στις άκρως ρατσιστικές περιοχές δεν θα ήταν παιχνιδάκι, όσο κι αν οι πλούσιοι που τον καλούσαν καμώνονταν πως δεν είναι απάνθρωποι κάφροι, όπως οι εχθρικοί γείτονές τους. Σε αυτήν την ανάποδη εκδοχή του «Σοφέρ της κυρίας Ντέιζι» τον κύριο λόγο έχει η σχέση των δύο ανδρών, όπως εξελίσσεται από την τυπική, επαγγελματική συναναστροφή τους σε road trip κατανόησης και αμοιβαίας προσέγγισης, συμβολικής και ουσιαστικής. Σε αυτήν την ανάποδη εκδοχή του Σοφέρ της κυρίας Ντέιζι τον κύριο λόγο έχει η σχέση των δύο ανδρών, όπως εξελίσσεται από την τυπική, επαγγελματική συναναστροφή τους σε road trip κατανόησης και αμοιβαίας προσέγγισης, συμβολικής και ουσιαστικής. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Φαρέλι σταματά σε όλα τα φανάρια, αναγνωρίζοντας τα σήματα του ρατσισμού της εποχής – τα δηλώνει εμφατικά, και φυσικά, μέσα από την αφήγηση, τα καταδικάζει. Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, που η οικογένεια του Τόνι Λιπ Βαλελόνγκα καλλιέργησε ως προειδοποιητικό μύθο (ο γιος του εμπλέκεται στην παραγωγή), ενώ οι λίγοι συγγενείς του Σίρλεϊ ενίστανται, υποστηρίζοντας πως ο πιανίστας ουδέποτε εξέλαβε τη σχέση των δύο ως φιλία, η ταινία είναι ένα καλοφταιγμένο ματς ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, χρησιμοποιώντας τον φυλετικό διαχωρισμό ως φόντο. Μπορεί κάτι τέτοιο να είναι σχεδόν ανεπίτρεπτο για μια παραγωγή του 21ου αιώνα, έστω και αν πραγματεύεται μια ιστορία που εκτυλίχτηκε το 1962, αλλά το Πράσινο Βιβλίο (που ήταν ένα φυλλαδιάκι, εγχειρίδιο των μαύρων εκδρομέων στον Νότο του '60, αν επιθυμούσαν να αποφύγουν τις παγίδες και τις κακοτοπιές) διαθέτει εξαιρετικά συγκινητικές και δυνατές στιγμές. Εκτός από γλυκόπικρο, feelgood και «παρακολουθήσιμο», γίνεται σκληρό και εμπνευσμένο, χάρη στην αφοσίωση του Βίγκο Μόρτενσεν και του Μαχέρσαλα Άλι. Ο νικητής του Όσκαρ για το Moonlight παίζει έναν επηρμένο άρχοντα, θυμωμένο και στριμωγμένο, με καθηλωτική χρήση της γλώσσας και της στάσης του σώματος, που κάνει κάθε λέξη και βλέμμα να αντηχούν με νόημα. Μια από τις ερμηνείες της χρονιάς, πραγματικά αξέχαστος – χωρίς να επισκιάζει στο ελάχιστο τη δουλειά του Μόρτενσεν. Πηγή: www.lifo.gr

Cold war

Το φορμάτ που χρησιμοποίησε στην Ίντα ο Πάβελ Παβλικόφσκι, το ασπρόμαυρο ένα επί ένα, φυλακίζει τους αθεράπευτα και αδιέξοδα ρομαντικούς εραστές στον Ψυχρό Πόλεμο, ένα ακόμα εξαιρετικό έργο, αισθητικά συγγενές με το προηγούμενο, αλλά δραματικά αυτόνομο, που προβλήθηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάννες και βάζει αυτόματα υποψηφιότητα για βραβείο.   Τοποθετημένος στην «κατεχόμενη» από τους Σοβιετικούς μεταπολεμική Πολωνία, ο Ψυχρός Πόλεμος ξεκινά το 1949, όταν ο συνθέτης και πιανίστας Βίκτορ, μαζί με την κυνική συνεργάτιδά του, κάνει ακροάσεις σε νέους και νέες για να δημιουργήσουν έναν θίασο με παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. Μέσα από αυτή την κρατική ανάθεση ο Βίκτορ ξεχωρίζει αμέσως τη Ζούλα, μια όμορφη τραγουδίστρια με καλή φωνή, φλογερό ταμπεραμέντο, κοφτερή γλώσσα και σκοτεινό παρελθόν.   «Με μια μαχαιριά υπενθύμισα στον πατέρα μου ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ' εμένα και τη μητέρα μου, μην ανησυχείτε όμως, δεν τον σκότωσα» λέει, χωρίς να κομπιάζει, όταν ο Βίκτορ τη ρωτά για τις εκκρεμότητές της με τον νόμο. Το ειδύλλιο αργεί, αλλά η επιθυμία βράζει από την πρώτη ματιά.   Όπως η αυτολογοκρισία πολλές φορές είναι χειρότερη (και πιο επώδυνη) από τη διατεταγμένη απαγόρευση κινήσεων, έτσι και το ζευγάρι βυθίζεται σε έναν φαύλο κύκλο προσωπικής ανελευθερίας, κρίνοντας αυτόματα μάταιο το μέλλον μακριά από τις ρίζες του Οι συνθήκες γίνονται δυσχερείς γιατί ο Βίκτορ εκμεταλλεύεται την επιτυχία της μουσικοχορευτικής ομάδας και αποφασίζει να αυτομολήσει στη Δύση αμέσως μετά από μια παράσταση στο Βερολίνο. Δεν έχει τίποτε άλλο να υποσχεθεί στη Ζούλα παρά την αγάπη του, μια διαβεβαίωση ισόβιας δέσμευσης που ωστόσο δεν την πείθει ‒ ή δεν καλύπτεται η γυναικεία προοπτική της αυτοσυντήρησης.   
Ο Βίκτορ εργάζεται στο Παρίσι, εξαργυρώνοντας τις κλασικές σπουδές του στην τζαζ, παίζοντας σε ένα κλαμπ και κάνοντας παρέα με τον χιπ μουσικό μικρόκοσμο της δεκαετίας του '50. Ώσπου η Ζούλα, που φάνηκε να τον πρόδωσε με την απροθυμία της να ακολουθήσει το όνειρο για μια καλύτερη ζωή, εμφανίζεται ξαφνικά και ανανεώνει έναν όρκο που δεν έδωσαν ποτέ ή δεν πρόλαβαν να σφραγίσουν. Δεν είναι καθόλου παράταιρος ο συγκεκριμένος τίτλος σε αυτή την καθαρόαιμη ιστορία αιώνιας αγάπης και συναισθηματικής ταλαιπωρίας.   Οι πολλές γεωγραφικές μετατοπίσεις της ταινίας από την αγροτική Πολωνία στο αστικό Παρίσι (η μπουρζουάδικη νοοτροπία του οποίου ξενίζει και αποδιοργανώνει τη Ζούλα, ακόμα κι όταν της δίνεται η ευκαιρία να ηχογραφήσει την ντελικάτη φωνή της σε βινύλιο και να αποκτήσει την καριέρα που ποτέ δεν θα είχε στην πατρίδα της), στη Γιουγκοσλαβία και πίσω στη Γαλλία και στην Πολωνία δένονται ανεξίτηλα από μια καρδιά που κρατιέται ζωντανή, ακόμα κι αν οι περιστάσεις συνεχώς την απειλούν με οριστική ματαίωση.   Ο Πολωνός σκηνοθέτης δεν σπέρνει πράκτορες και συνωμοσίες, κυνηγητά και κρυψώνες σε φυσική μορφή αναμενόμενου κατασκοπικού θρίλερ. Αντ' αυτού, διαβρώνει τους χαρακτήρες, ειδικά τη ραγισμένη Ζούλα (καταπληκτική η γήινα μοιραία Τζοάνα Κούλιγκ), με μια τεράστια εσωτερική απογοήτευση.   Όπως η αυτολογοκρισία πολλές φορές είναι χειρότερη (και πιο επώδυνη) από τη διατεταγμένη απαγόρευση κινήσεων, έτσι και το ζευγάρι βυθίζεται σε έναν φαύλο κύκλο προσωπικής ανελευθερίας, κρίνοντας αυτόματα μάταιο το μέλλον μακριά από τις ρίζες του, τις οποίες ο Παβλικόφσκι στρατηγικά τοποθέτησε στην αρχή της ταινίας, με τη δημοτική μουσική να παραμορφώνεται από τη σταλινική προπαγάνδα και την κατηγοριοποίησή της σε ένα διεθνιστικό πανηγυράκι γραφειοκρατικών προδιαγραφών.   Απροκάλυπτα μελαγχολικός, ελλειπτικά μονταρισμένος και αιθέριος στα 88 λεπτά της διάρκειάς του, ο μεταξένιος Ψυχρός Πόλεμος βγάζει συνεχώς στην επιφάνεια τον τραχύ πυρήνα του, μιλώντας για τα σύνορα του έρωτα σε μια νοσηρή ιστορική περίοδο. 

Πηγή: www.lifo.gr

Φανταστικά ζώα!

Περιέχονται ομολογουμένως αρκετές αποτελεσματικές σεκάνς γυρισμένες με πληθωρική φαντασία, για αυτό ίσως και να απογοητεύει η κλιμάκωση της ιστορίας που στερείται ελαφρώς της έντασης άλλων ανάλογων σκηνών μαγικών συγκρούσεων εντός του έργου. Έξυπνα η ταινία, ακριβώς επειδή έχει ως στόχο να εμπνεύσει και συνέχειες, δεν δίνει το «φουλ» των δυνατοτήτων της στο πιάτο προκειμένου να τις αναπτύξει στα έργα που θα ακολουθήσουν (για παράδειγμα ενώ υπονοείται εντόνως, ιδιαίτερα προς το τέλος, ένα ρομαντικό ενδιαφέρον μεταξύ των χαρακτήρων του Scamander και της Goldstein, αυτό δεν εκτονώνεται ποτέ, με το βλέμμα των Rowling και Yates προφανώς σε αυτά που θα έρθουν με τα σίκουελ), ταυτόχρονα όμως αποφάσεις σαν αυτές λαβώνουν τον βαθμό
αυτονομίας της.

 http://www.cine.gr/film.asp?id=721630&page=4

 

Kubo and the two strings

Το στούντιο της Laika Entertainment είναι ένα από τα σημαντικότερα στον χώρο του stop-motion animation. Για πάνω από μία δεκαετία δημιουργεί μικρά καλλιτεχνικά θαύματα, συστήνοντας στο κινηματογραφικό κοινό μια διδαχή άρτιας συνύπαρξης κλασικού και σύγχρονου, πλαισιωμένη πάντα από έναν αξιομνημόνευτο θεματικό πυρήνα. Παραδείγματα όπως τα «Coraline» και «ParaNorman», είναι δείγματα γραφής μιας ομάδας ανθρώπων που συνεχίζει να μας ψυχαγωγεί και να μας ταξιδεύει όσο κανένας άλλος στο χώρο. Με το «Ο Κούμπο και οι 2 Χορδές», το στούντιο ανεβάζει τον πήχη που το ίδιο θέτει κάθε φορά ακόμα ψηλότερα, μέσα από μια ιστορία που ταυτίζεται με έναν άλλο κόσμο αξεπέραστης φαντασίας, αυτόν του Hayao Miyazaki. Με αυτό τον τρόπο, ο σκηνοθέτης (και διευθύνων σύμβουλος της Laika), Travis Knight, αποκτά έναν καμβά που του δίνει άπλετα περιθώρια δημιουργίας ονειρικών εικόνων πάνω στις οποίες θα στηθούν οι ήρωες του, κρατώντας τις αισθήσεις του θεατή «ενεργοποιημένες» σε όλο το φάσμα των 100 λεπτών της διάρκειας της ταινίας. Τι κι αν έχεις μπροστά σου μία ακόμα ιστορία φιλίας, ηρωισμού, αναζήτησης και τελικά δικαίωσης στο πρόσωπο του κεντρικού πρωταγωνιστή (εδώ ο μονόφθαλμος πιτσιρικάς Κούμπο «ανδρώνεται» μέσα από την αναζήτηση των χαμένων όπλων του πατέρα του με τη βοήθεια μιας μαϊμούς κι ενός στρατιώτη-σκαθαριού), αυτό το «κουκλοθέατρο» δεν μοιάζει με κανένα απ` όσα έχεις δει μέχρι σήμερα. Με τη μαγεία να πλημυρίζει κάθε καρέ, κάθε ηχητικό άκουσμα, είναι πραγματικά δύσκολο να συγκρατήσεις τα συναισθήματα θαυμασμού και συγκίνησης που μοιραία θα σε κατακλίσουν. Προσπέρασε λοιπόν το γεγονός ότι ίσως δεν θα τύχεις της πρωτότυπης έκδοσης με τις φωνές των Charlize Theron, Ralph Fiennes, Matthew McConaughey, άρπαξε το εισιτήριο για την πλησιέστερη κινηματογραφική αίθουσα και αφέσου στα έμπιστα χέρια των ανθρώπων της Laika που μετά βεβαιότητας θα σε συνεπάρουν με τα τεχνάσματα τους. Όσο για τους μικρούς μας φίλους, όπως χαρακτηριστικά λέει και ο Κούμπο: «όσο κρατάμε τις ιστορίες στις καρδιές μας, κανένας δεν μπορεί να μας κάνει να τις ξεχάσουμε»!

 http://www.cine.gr/film.asp?id=721615&page=4


 

Nocturnal Animals

Διασκευάζοντας ελεύθερα το μυθιστόρημα «Tony and Susan» του Οστιν Ράιτ, ο Τομ Φορντ τολμά, μένοντας πάντα πιστός στην πολύπλοκη, γεμάτη κομψό στιλ και θεατρικότητα αισθητική του, να συνδέσει σ' ένα δίωρο δύο ταινίες κι ένα βιβλίο σε μια οθόνη - και τα καταφέρνει εντυπωσιακά. Ηρωίδα-κλειδί της ταινίας είναι η Σούζαν (η Εϊμι Ανταμς), επιμελήτρια εκθέσεων, δυστυχισμένη στο γάμο της με τον αποστασιωποιημένο Χάτον του Αρμι Χάμερ. Μένοντας μόνη στο σπίτι, αποφασίζει να διαβάσει το «Nocturnal Animals», το πρώτο βιβλίο του πρώην άντρα της, Εντουαρντ, που υποδύεται ο Τζέικ Τζίλενχαλ. Ο Εντουαρντ δεν έχει ξαναπαντρευτεί και, επιπλέον, τής έχει αφιερώσει το βιβλίο. Μέσα στο μυθιστόρημα που διαβάζει και που αποτυπώνεται με τη σειρά του στην οθόνη, ο Τόνι (τον υποδύεται σε διπλό ρόλο επίσης ο Τζίλενχαλ), πηγαίνει με το αυτοκίνητο την οικογένειά του από το Ντάλας στην έρημο του Τέξας, αλλά στη διαδρομή, που παίρνει φρικτή τροπή, συναντά τη συμμορία του Ααρον Τέιλορ-Τζόνσον που απαγάγει τη γυναίκα του (υποδύεται η Αϊλα Φίσερ) και την κόρη του. Σκοτεινό, παράξενο, κλειστοφοβικό μα υπέροχα όμορφο!

Τα 400 κτυπήματα - Ταινίες για την εκπαίδευση

Oταν Τα Τετρακόσια Κτυπήματα προβλήθηκαν για πρώτη φορά στις Κάννες το 1959 και το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου στη Νέα Υόρκη, η αποδοχή από κοινό και κριτική ήταν τεράστια και εντυπωσιακή. Η γαλλική Nouvelle Vague είχε μόλις δώσει ουσιαστικά την πρώτη της ταινία και ο παγκόσμιος κινηματογράφος τη δέχτηκε με ενθουσιασμό ανάμικτο με έκπληξη. Οι κινηματογραφικοί κώδικες είχαν ανατραπεί. Από κει και πέρα το σινεμά δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο.

Τα παιδιά...

Poetry

'Ronan's Escape' - Short Film on Bullying

Ηθική και χρόνος

Ιστορία σε ένα...ξενοδοχείο!

Φιλοσοφία και διάστημα...

Λογοτεχνία στον κινηματογράφο

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ο νυμφώνας

 Λιγοστός κόσμος περιδιάβαζε στις αποθήκες του λιμανιού καθώς η θάλασσα έπαιρνε εκείνο το μουντό μελαγχολικό χρώμα προάγγελος της νύχτας που ερχόταν να καλύψει τη νευρική πόλη. Τίποτα δεν έδειχνε στον ανυποψίαστο περαστικό πως το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. "Η κρίση έφτασε και εδώ" άκουσα και δεν μπορούσα να μη συμφωνήσω, αν έφερνα στο νου μου μνήμες από πανηγυρικές, πολύχρωμες, θορυβώδεις βραδιές άλλων εποχών, όταν το χρήμα έρρεε και τα πάρτυ εξελίσσονταν όλη τη μέρα με γνωστούς και άγνωστους προσκεκλημένους. "Μαζί τα φάγαμε" άκουσα μια γνώριμη φωνή από τον πυθμένα του βρώμικου λιμανιού, μα δεν έδωσα σημασία.

Στο πρόγραμμα που κρατούσα στα χέρια μου, ταινίες απ' όλον τον κόσμο προκαλούσαν και προσκαλούσαν σε ένα μαγευτικό ταξίδι στον κόσμο των εικόνων, στους ήχους και τις φωνές του. Οι Φιλιππίνες και το Limbunan, Bridal Quarter ο αγγλικός τίτλος, ήταν η επιλογή μας, επιλογή και λιγοστών άλλων θεατών που κάθονταν στις θέσεις τους περιμένοντας την έναρξη.

Το σκοτάδι πέφτει και περπατάμε σε ένα δάσος με τους ήχους του να ακούγονται εκκωφαντικοί. Το μονοπάτι στρωμένο με ξερόχορτα και φύλλα μας οδηγεί σε ενα μικρό φτωχικό σπίτι. Είμαστε έτοιμοι να παρακολουθήσουμε την ιστορία της 16χρονης Ayesah, η οποία είναι υποχρεωμένη να μείνει στο δωμάτιό της (νυμφώνα) αναμένοντας σε ένα μήνα το γάμο που ο πατέρας της συμφώνησε με μια πλούσια οικογένεια του χωριού. Η Ayesah δεν πρέπει να έρθει σε επαφή αυτό το μήνα με κανένα άλλο πρόσωπο, παρά μόνο με τους στενούς συγγενείς της. Ο Γκουτιέρεζ Μανγκανσάκαν B', ο σκηνοθέτης της ταινίας, αφηγείται μια ιστορία που διαδραματίζεται στη μουσουλμανική περιοχή του Μιντανάο, αυτονομημένη μετά από εξεγέρσεις που σημειώθηκαν την εποχή διακυβέρνησης της χώρας από την Κορασόν Ακίνο.

Η ταινία με αργό βηματισμό εστιάζει στον περιορισμό του κόσμου της Ayesah μέσα στα όρια του νυμφώνα της, ενώ ο κόσμος γύρω της, εξακολουθεί να είναι ανοικτός, προκλητικά ζωντανός, όπως παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια της μικρής γεμάτης περιέργεια και ζωντάνια αδελφής της. Η Ayesah παλέυει με τις αμφιβολίες, την άρνηση και την υποταγή, την υποκρισία και την αλήθεια, το φόβο και την ελπίδα, την παραίτηση και τον αγώνα ενώ οι γυναίκες της οικογένειας την περιποιούνται με το φώς του φεγγαριού να δημιουργεί σκιές, καλύπτοντας και αποκαλύπτοντας.

Η Ayesah δεν είναι η μόνη που φιμώνεται υποτασσόμενη στη παράδοση του Μαγκιντανάον. Η θεία της κρύβει το δικό της μυστικό με έναν γάμο που δέν έγινε ποτέ, βαμμένος στο αίμα, η μητέρα της μοιράζεται τον πατέρα της με μια χριστιανή δεύτερη σύζυγο που κυοφορεί το αρσενικό παιδί που εκείνη δεν προσέφερε, όλες βυθισμένες στη σιωπή που πρέπει να αποδεχθεί με τη σειρά της η Ayesah.

Ο σκηνοθέτης δεν κρατά επικριτική στάση, όπως ενδεχομένως οι θεατές.Παρουσιάζει μια τελετουργία που επαναλαμβάνεται αιώνες, στοιχειοθετώντας με τις εικόνες του το περιβάλλον  μιας άλλης κοινωνίας, ενός άλλου πολιτισμού τόσο μακρινού και τόσο κοντινού συνάμα.

Social network

Το facebook αποτελεί σήμερα όχι τόσο ένα τεχνολογικό εργαλείο, όσο ένα οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο που επηρεάζει σε διαφορετικό βαθμό εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, κάτι που αποδεικνύεται και από τη μεγάλη ταχύτητα με την οποία πέρασε η ιστορία του στο πανί του κινηματογράφου.

Μη ξεχνάμε πως η δημοφιλέστερη ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης εξελίχθηκε εκρηκτικά μέσα σε μια πενταετία, έχοντας ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, πολλοί από τους οποίους είναι φανατικοί, περνώντας αρκετές ώρες κάθε μέρα στον εικονικό κόσμο με τα προφίλ των φίλων και μη.

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο δημιουργός του Facebook, είχε μια ιδέα. Μια ιδέα που εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο, αποφέροντας δισεκατομμύρια δολάρια και κάνοντάς τον τον νεότερο δισεκατομμυριούχο του κόσμου. Αν θέλουμε να πιστέψουμε την ιστορία της ταινίας, όλα ξεκίνησαν από έναν χωρισμό. Ο πληγωμένος εγωϊσμός του Ζάκερμπεργκ τον οδηγεί στην εκδίκηση και στην ανακάλυψη ενός νέου τρόπου επικοινωνίας, ενός αποτελεσματικού δρόμου απόκτησης φίλων και όχι μόνο.  Γιατί το facebook. μας λέει η ταινία, από την αρχή της ύπαρξής του  «πουλάει» εμμέσως γνωριμίες και σεξ. Η επιτυχία ήταν άμεση και τεράστια και ο Ζάκερμπεργκ είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος γι' αυτήν. Είναι; Οπως συμβαίνει σε κάθε ιστορία επιτυχίας, πίσω της κρύβονται πολλά χρήματα και αρκετοί διεκδικητές. Η ταινία παρακολουθεί την εξέλιξη δύο τέτοιων διεκδικήσεων, από τις οποίες μια έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ήταν ανάμεσα στον Ζάκερμπεργκ και τον έως τότε συνεργάτη και καλύτερό του φίλο. Στις επιχειρήσεις, όμως, φαίνεται ότι οι φιλίες είναι τόσο ισχυρές όσο και στο Facebook.

Το social network παρουσιάζει με εξαιρετικό τρόπο τη γέννηση του facebook τοποθετώντας σαν συνδετικά στοιχεία τη φιλία, την προδοσία και την απληστία. Αν και δεν εμβαθύνει όσο θα έπρεπε σε θέματα σημαντικά, όπως τα προσωπικά δεδομένα και η προστασία τους, ο εθισμός που προκαλεί σε πολλά άτομα η χρήση του, η αλλοίωση του περιεχομένου της φιλίας και της παρέας, η σύνδεση με κυβερνητικά και άλλα συμφέροντα, εντούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως πρόκειται για μία από τις καλύτερες ως τώρα ταινίες του 2010.

Ένας σοβαρός άνθρωπος

Αν πιστεύετε πραγματικά πως η σοβαρότητα είναι, όπως ισχυριζόμαστε καθημερινά στους μαθητές μας, ένας σίγουρος δρόμος προς την επιτυχία, την ασφάλεια, τη σιγουριά, τότε η νέα ταινία των αδελφών Κοέν, "A serious man", δεν ενδείκνυται για σας.
Αν πιστεύετε πως "τα μαθηματικά είναι η τέχνη του εφικτού" και ο κόσμος γύρω σας ερμηνεύεται με εγκυρότητα και αντικειμενικότητα χάρη στα σύμβολα, στους κώδικες και τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις τους, τότε καλύτερα να πάτε να δείτε το "Avatar".
Αν σας έχει αηδιάσει η εμμονή των αμερικανών σκηνοθετών να παρουσιάζουν μια τέλεια όψη της αγίας οικογένειας, της πατρίδας και του έθνους τους, σας συνιστώ να αφήσετε τα blockbuster και να βυθιστείτε στο χιόνι που σιγανά μα σταθερά καλύπτει τα παντα στην απίστευτη έναρξη αυτής της ταινίας.
Ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, μαθηματικός, υπάλληλος δηλαδή, πατέρας δύο εφήβων που τον απαξιώνουν καθημερινά, σύζυγος μεν, απατημένος δε, αδελφός, Εβραίος, Αμερικανός. Ρόλοι, χαρακτήρες σύμβολα, κώδικες που λογικά θα έδιναν μια προβλέψιμη ιστορία, στροβιλίζονται χαοτικά στους ρυθμούς του τυχαίου, του απρόβλεπτου, του πιθανού παρασύροντας σοβαρότητες, καταφάσεις, βεβαιότητες, στερεότυπα, προκαταλήψεις.
Φανερώνοντας μια ζωή που αδυνατεί να εισαχθεί σε καλούπια όσο κι αν κοπιάζουμε, όσο κι αν το επιθυμούμε απεγνωσμένα. Όταν το σύμπαν αποφασίσει να συνωμοτήσει εναντίον σου, τότε καλύτερα να είσαι έτοιμος για όλα. Ο μαύρος ανεμοστρόβιλος του τέλους της ταινίας αφήνει τον θεατή να σκεφτεί τι μεταφέρει παρασέρνοντας μέσα του καθώς πλησιάζει προς τη σκηνή.

ST. NICK

Πιστοί στο ραντεβού βρισκόμαστε μπροστά στις αίθουσες του λιμανιού περιμένοντας να πάρουμε μια γεύση του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης μας. Θα περίμενε κανείς μια γιορτινή ατμόσφαιρα για τα πεντηκοστά γενέθλια του θεσμού, τίποτα όμως εκτός από κάποιες αλλαγές δεν το φανερώνει. Στην Αριστοτέλους έχει στηθεί μια μεγάλη οθόνη που παρουσιάζει σκηνές από τις ταινίες και τις συνεντεύξεις των ανθρώπων του κινηματογράφου που βρίσκονται εδώ, τα γυάλινα περίπτερα ενημέρωσης, η ηλεκτρονική πληροφόρηση για τα εισιτήρια, τα αντισηπτικά για τη νέα γρίπη, είναι ίσως τα μόνα που διαφοροποιούν τη φετινή χρονιά από τις άλλες. Γιατί ο κόσμος και ειδικά ο νεαρός κόσμο είναι το ίδιο πολυπληθής όπως και τις προηγούμενες χρονιές. Επιλέξαμε να παρκαολουθήσουμε μια ταινία ενός πρωτοεμφανιζόμενου αμερικανού σκηνοθέτη, τη St Nick, του David Lowery.
Στη μεγαλύτερη διάρκεια της προβολής είμασταν αποσβολωμένοι, κάποιοι δεν άντεξαν και έφυγαν, ενώ οι εξοικειωμένοι με τις ταινίες του Αγγελλόπουλου δεν είχαν πρόβλημα.
Σίγουρα είναι κάτι που δεν περιμένεις, δηλαδή μια ταινία χωρίς μύθο, χωρίς ιστορία. Το μύθο το δημιουργείς εσύ, καθώς η κάμερα παρακολουθεί από κοντά, με πλάνα ασφυκτικά δύο παιδιά, τα πράγματα που βρίσκονται γύρω τους, την απουσία των άλλων ανθρώπων, την υπαινικτική αποτύπωση της κοινωνικής και οικονομικής αποσάρθρωσης στην Αμερική, συγκεκριμένα στο Τέξας του Μπους και των μεγαλοπετρελαιάδων. Με επαγωγικό, εποικοδομητικό τροπο, με εσωτερκή εστίαση, καθώς οι πρωταγωνιστές ξέρουν περισσότερα από εμάς, η ταινία κάποιες φορές σε κάνει να θέλεις να φωνάξεις: "τι γίνεται βρε παιδιά, θα συμβεί κάτι;"
Όμως η δράση είναι εσωτερική, οι δυνάμεις πάλλονται κάτω από την επιφάνεια του φιλμ, ερωτήματα συνεχώς γεννιούνται: πού βρίσκονται τα παιδιά, γιατί είναι μόνα τους, γιατί έφυγαν, πού είναι οι άλλοι άνθρωποι; Ο παιδικός ψυχισμός δημιουργεί συνεχώς έναν άλλο κόσμο, που όμως όταν έρχεται σε επαφή με τον κανονικό προκαλεί συνέπειες που αλλάζουν προς το χειρότερο τη ζωή των ηρώων μας. Η ταινία οδηγείται στη λύση, την επιστροφή σε ένα σπίτι, στους άφωνους γονείς, στην αέναη φυγή των παιδών είτε την πραγματοποιούν όπως το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά, που ξαναφεύγει από το σπίτι, είτε τη σκέφτονται και την επιθυμούν, όπως οι μαθητές μας για παράδειγμα στο σχολείο ( άσχετο)
Ερωτήθηκε ο David Lowery γιατί έκανε την ταινία και απάντησε πως ήθελε να δείξει την παιδική ηλικία, τη φυγή από το σπίτι, να εξερευνήσει τα συναισθήματά τους, άλλωστε και ο ίδιος είχε φύγει για λίγο από το σπίτι του μικρός.
Τα παιδιά ηθοποιοί της ταινίας ήταν πράγματι παιδιά, αξιολάτρευτα στη συστολή και στην παιδική εκφορά του λόγου τους. Μια εξαιρετικά παρατηρητική θεατής σημειώνει πως ο νεαρός φεύγει αλλάζοντας τα ρούχα του και βάζοντας τα παλιά ( βρε που το είδε το θηρίο;) και ο σκηνοθέτης απαντά, ναι δε θέλει τίποτα απο την παλιά ζωή, ακόμη και τα σιδεράκια των δοντιών του που τα έβγαλε σε προηγούμενο πλάνο.
Ο γλυκός καιρός, τα φώτα που σχημάτιζαν τον αριθμό 50 στον τοίχο του κινηματογράφου Ολύμπιον, το ποδηλατό μου και επιστροφή δίπλα σε μια ήρεμη, λαμπυρίζουσα θάλασσα νερού, σκέψεων και αισθημάτων "Thats why cinema now" σκέφτηκα σε στρωτά ελληνικά!

Star Trek

Δεν θυμάμαι πόσες εκδοχές του διαστημικού έπους του Enterprise έχω παρακολουθήσει ως τώρα, θεωρώ όμως πως η τελευτάια ταινία της σειράς είναι μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη. Το παρελθόν, παρόν και μέλλον ενοποιούνται, ο Spok εμφανίζεται να συνομιλεί με τον ερχόμενο από το μέλλον εαυτό του, η λογική και το συναίσθημα παλεύουν σχεδόν σωματικά αναδεικνύοντας απτά το φιλοσοφικό προβληματισμό για την ανθρώπινη φύση και το ρόλο της ανοχής, της ανεκτικότητας στην ιστορία, σε μια ιστορία που στον πέρασμα τόσων χρόνων με συντροφιά τη συγκεκριμένη σειρά είδε πολλά από όσα προέβλεπε να γίνονται πράξη, φανερώνοντας το ρόλο που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει η επιστημονική φαντασία στο ταξίδι του πλανήτη Γη που ευτυχώς συνεχίζεταi.

The orphanage - El orphanato

Ταινιών συνέχεια με ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής του ισπανικού κινηματογράφου, "Το ορφανοτροφείο" όπως παίχθηκε στην Ελλάδα. Παραγωγός ο Guillermo de Toro , σκηνοθέτης ο Juan Antonio Bayona και αποτέλεσμα μια δυνατή ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες, καλό σενάριο, έντονο σασπένς, σε γενικές γραμμές μια από τις καλύτερες ταινίες θρίλερ των τελευταίων χρόνων.