Πατρίς - Θρησκεία - Ηρακλής (!)

"Να σημειωθεί ότι στην πορεία εθεάθησαν αρκετοί που κρατούσαν σημαίες των Σκοπίων, καθώς είναι γνωστή η "προειδοποίηση" των οπαδών της ομάδας της Θεσσαλονίκης ότι αν δεν εγκριθεί η αίτηση αδειοδότησης της, θα επιδιώξουν να συμμετέχει στο πρωτάθλημα της γείτονας χώρας ως ένδειξη διαμαρτυρίας."

Στα επεισόδια που έγιναν σήμερα κατά τη διάρκεια μιας ακόμη πορείας των οπαδών του Ηρακλή για το γνωστό θέμα της αδειοδότησης συνέβη κι αυτό που κατέγραψε η δημοσιογραφική πένα πιο πάνω. Ποιό είναι το οξύμωρο; Οι σημαίες της γειτονικής χώρας ανέμισαν στην πλατεία Αριστοτέλους στην οποία πριν μερικά χρόνια εκατομμύρια πολιτών και ίσως ανάμεσά τους και αυτοί που σήκωσαν τις συγκεκριμένες σημαίες είχαν διατρανώσει την πίστη τους στο αυτόνόητο. "Η Μακεδονία είναι ελληνική"
Μερικά χρόνια αργότερα, με την κρίση να έχει εγκατασταθεί μόνιμα πια στην καθημερινότητά μας, λαμβάνοντας κατά περίπτωση και άλλα χαρακτηριστικά επίθετα, κοινωνική, πολιτική, οικονομική, θεσμική, πολιτισμική, εκπαιδευτική, ερωτική, νομίζω πως ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό, μια μη απόφαση, μια απόφαση που αποτελούσε απλά μια δήλωση της επιθυμίας να εφαρμοστούν επιτέλους νόμοι και διατάξεις που αφορουν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, οδήγησε μάλλον εύκολα στη λήθη και στην σκιά μιας σημαίας που τότε θεωρήθηκε αιτία όλων των δεινών.
Το πιο πιθανό να συμβεί σ΄αυτη την υπόθεση είναι και το πιο χαρακτηριστικό της παθογένειας που έχει οδηγήσει σε όσα βιώνουμε όλοι καθημερινά. Με επιχειρήματα του τύπου " όλοι το ίδιο κάνουνε", "από εμάς θα ξεκινήσει η εφρμογή του νόμου", "νόμος έιναι το δίκαιο του οπαδού", "το αθηναϊκό κράτος και η λεβεντογέννα Θεσσαλονίκη", " πρέπει να επέμβει η δικαιοσύνη γιατί αυτές οι αποφάσεις είναι ύποπτες ( Ψωμιάδης!)", με αγαστή συνεργασία πολιτικών, πολιτικάντηδων, δημοσιογράφων και δημοσιογραφίσκων, παραγόντων του πιο ξεφτιλισμένου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ευρώπης και θεσμικών οργάνων που έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό ποιόν ακριβώς θεσμό υπηρετούν, ο Ηρακλής μάλλον θα πάρει την άδεια συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα. Η λογική και το δίκαιο όμως θα απουσιάσουν για μια ακόμη φορά.

Υ.Γ. 1. Για να καταλάβετε πόσο υποκριτικά και υστερόβουλα κρίνονται τα λόγια των πολιτικών (;) του τόπου μας σας παραθέτω σχόλιο ενός οπαδού:
"Καλά κρασιά Παναγιώτη !!!!
Τώρα θυμήθηκες τον ΗΡΑΚΛΗ μας?
Αλλά ο ΠΛΕΟΝ απαράδεκτος είναι ο Βασιλάκης, ο έτερος της παρέας.
Σήμερα βγήκε και είπε 2 κουβέντες, έτσι για να πει κάτι.
ΜΑΥΡΟ στις εκλογές και στους 2 ! "

2. Να ξεκαθαρίσω πως αυτό που πρεσβεύω είναι η απόλυτη εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους όσους συμμετέχουν είτε σε ένα πρωτάθλημα, είτε στην πολιτική και οικονομική σκηνή του φτωχού πλην τίμιου(!) αυτού τόπου.

Αθλητικός τύπος

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους πολυπληθείς (λέμε τώρα!) αναγνώστες μου διαβάζουν ή απλά ρίχνουν μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, αλλά εγώ το κάνω σχεδόν καθημερινά. Όχι μόνο γιατί από παλιά με ενδιέφερε και εξακολουθεί να με ενδιαφέρει η αθλητική επικαιρότητα είτε με αφετηρία την υποκειμενική μου προτίμηση σε μια ποδοσφαιρική (την ομάδα της Λάρισας) ή πετοσφαιρική ομάδα (την παλιά αγαπημένη ομάδα της Ορεστιάδας) είτε με κίνητρο τη διαπίστωση του εκπληκτικού ελλείμματος παιδείας και πολιτισμού που υποδηλώνεται πίσω και μέσα στα δημοσιεύματά τους.

Και όχι μόνο. Γιατί μπροστά στα έκπληκτα μάτια των (ακόμη) φιλάθλων και όχι οπαδών παρελαύνουν ονόματα και επικροτούνται άτυπα πρακτικές που συνδέονται με επιχειρηματικά συμφέροντα μεγάλων εταιρειών ή ανθρώπων της νύχτας που έχουν απασχολήσει επανειλημμένα το κοινό ποινικό δίκαιο. Σκεφτόμουνα πάντα να αποτολμήσω μια σύγκριση ανάμεσα στα δικά μας οπαδικά αθλητικά φύλλα και αντίστοιχα μιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας. Ξεκινώ λοιπόν:

Επισήμανση πρώτη: Το ποδόσφαιρο στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό συνδέεται κυρίαρχα με τον πόλεμο. "Θα πολεμήσω, τελειώστε τους, ο θεός του πολέμου" .Εντάξει θα μου πείτε. Μεταφορικά λέγονται, δεν αποτελούν και κυριολεξία. Οι συμπλοκές όμως φιλάθλων στους αγωνιστικούς χώρους και έξω απο αυτούς, οι θάνατοι, οι σοβαροί τραυματισμοί, οι αναπηρίες που προκαλούνται και προσφέρουν στα δυστυχή θύματα ένα εισιτήριο διαρκείας της αγαπημένης ομάδας τους σε καροτσάκι μαζί με τον ισόβιο(;) θαυμασμό(;)των υπολοίπων οπαδών, καταδεικνύουν για μένα τη σοβαρότητα των δηλώσεων που τα συγκεκριμένα και όχι μόνο αθλητικά φύλλα προέβαλαν.

Επισήμανση δεύτερη: . Ίσως μόνο στον δικό μας οπαδικό τύπο προβάλλονται τόσο υπερβολικά οι παράγοντες των ομάδων. Οι τίτλοι " Ξυπόλυτοι εφοπλιστές, πάμε πάλι, και του χρόνου" με φωτογραφίες οικονομικών παραγόντων που απέκτησαν πλούτο και μαζί με τις ομάδες ανέξοδη(;) προβολή φανερώνουν πόσο στενή είναι η διαπλοκή οικονομικής εξουσίας και τέταρτης εξουσίας. Μας υπενθυμίζουν επίσης πως υπόδικοι, κατάδικοι ή καταζητούμενοι παρακολουθούν από τα επίσημα θεωρεία με προστασία της αστυνομίας τους αγώνες της αγαπημένης τους ομάδας καπνίζοντας ενίοτε ένα συμβολικό υπερμεγέθες πούρο. Η δοικητική εμπλοκή στον αθλητισμό είτε προσωπικά είτε μέσω αχυρανθρώπων προσφέρει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους της νύχτας και του παρασκηνίου μια άτυπη μα πόσο ουσιαστική νομιμοποίηση στα μάτια των χιλιάδων απλών πολιτών που καθημερινά υπομένουν τη βαναυσότητα πολλές φορές της εξουσίας απέναντί τους. Φυσικά η προσωπολατρεία των οπαδικών φύλλων μας φέρνει στο νου την αντίστοιχη πολιτική προσωπολατρεία με πράσινο ή γαλάζιο και εσχάτως με ροζ χρώμα. Πάντα κάποιος καλός πατερούλης πρέπει να βοηθάει τους ανήμπορους πολίτες ή τις ανήμπορες ομάδες. Μάλλον με το αζημίωτο φυσικά.

Επισήμανση τρίτη: Σε αντίθεση στα περισσότερα ευρωπαϊκά αθλητικά φύλλα προβάλλονται οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του παιχνιδιού, το παιχνίδι το ίδιο, ή οι συνθήκες στις οποίες διεξάγεται. Σπάνια θα φιλοξενηθούν πρωτοσέλιδα οι επιχειρηματίες που διοικούν τις ομάδες,γιατί δεν είναι αυτοί οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Οι πολεμικές κραυγές και τα σεξιστικά εξώφυλλα απουσιάζουν, όπως και οι τερατώδεις υπερβολές και οι κατασκευασμένες ειδήσεις την περίοδο των μεταγραφών.
Απαντήστε μόνο στο ακόλουθο ερώτημα: Πώς επιβιώνουν οικονομικά οι αθλητικές εφημερίδες στη χώρα με τους λιγότερους αναγνώστες τύπου στην Ευρώπη; Ποιος ή ποιοι καλύπτουν τις οικονομικές ζημίες και με ποιο αντίτιμο; Η δική μου απάντηση ήδη δόθηκε πιο πάνω.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

Αφού νιώσαμε εθνικά υπερήφανοι για τη μεγαλειώδη επιτυχία των "καθαρών" Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας και την αποτελεσματική "αξιοποίηση" των Ολυμπιακών ακινήτων 5 χρόνια μετά είμαστε έτοιμοι να νιώσουμε ξανά την εθνική ανάταση που μόνο οι υπεύθυνοι πολιτικοί και μη ηγέτες μας ξέρουν να μας προσφέρουν.

Αναφέρομαι στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013 οι οποίοι πρόκειται να διεξαχθούν στην πόλη που μεγάλωσα τη Λάρισα και στο Βόλο. Θα μου πείτε: Καλά δεν είσαι ευχαριστημένος με τη μεγάλη ευκαιρία που προσφέρει η τέλεση αυτών των αγώνων στην ανάπτυξη των δύο μεγαλύτερων πόλεων της Θεσσαλίας; Θα απαντήσω αρνητικά, γιατί η γιγάντια φούσκα των πιο "πετυχημένων" Αγώνων της Ιστορίας ( πώς μας δουλεύουν ε; ) έσκασε χωρίς να μας κάνει καθόλου σοφότερους. Και καλά, οι "ηγέτες"μας το μόνο που επιθυμούν είναι να εκμταλλευθούν κάθε ευκαιρία για την ενίσχυση του παρασιτικού εργολαβικού, εκδοτικού, επιχειρηματικού κατεστημένου της ευλογημένης χώρας μας, οι τοπικοί άρχοντες και οι πολίτες των δύο πόλεων πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν τις υποσχέσεις για ανάπτυξη μέσω των Αγώνων;
Η αρθρογραφία της ημέρας θα μπορούσε να μας ξυπνήσει λίγο, αν πραγματικά το θέλαμε όμως. Ο συντάκτης του πρώτου άρθρου αναφέρεται σε πανηγύρι που στήνεται στην περιοχή μας και παραθέτει μέρος του νόμου «Οργανωτική Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων 2013 και άλλες διατάξεις» που ψηφίσθηκε πρόσφατα.

" Ολα ορίζονται στο άρθρο 23 του νόμου: όπως ξεκάθαρα αναφέρει, η Οργανωτική Επιτροπή Βόλος 2013 θα ρυθμίσει (με τη σύμφωνη γνώμη των συναρμόδιων υπουργείων) «προϋποθέσεις και τη διαδικασία για την κατασκευή έργων, τη διενέργεια προμηθειών, την ανάθεση εκπόνησης μελετών και παροχής υπηρεσιών, τη σύναψη, εκτέλεση και λύση των σχετικών συμβάσεων για τις δύο τελευταίες περιπτώσεις». Ολα αυτά «κατά παρέκκλιση από κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστική πράξη, εκτός από τους σχετικούς κανόνες της Ε.Ε., είτε οι κανόνες έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία, είτε όχι»."
Αντιλαμβάνεσθε τι σημαίνει αυτό! Βλέπουμε να δημιουργείτε ξανά το σκηνικό που έδωσε τη δυνατότητα στην Αθήνα, στο Μαραθώνα, στο Σχινά και αλλού να παραβιαστεί η ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία με επίκληση της εθνικής σημασίας των Αγώνων. Χρειάζεται να αναφέρουμε ποιοί κέρδισαν;

"Η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δίνει την απάντηση, για παράδειγμα, από την υπόθεση του εμπορικού κέντρου The Mall στο Μαρούσι: χωροθετήθηκε με Ολυμπιακό νόμο που αφορούσε την κατασκευή του χωριού Τύπου, παρέκαμψε την πολεοδομική νομοθεσία και χτίστηκε σε περιοχή αμιγούς κατοικίας, με ασύλληπτα υψηλούς συντελεστές, ενώ αδειοδοτήθηκε στο σύνολό του με νόμο του κράτους, ώστε να παρακαμφθεί το Συμβούλιο της Επικρατείας και να μην μπορούν οι πολίτες να αναζητήσουν δικαστική προστασία."
Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Και ενώ η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία σε αγαστή συνεργασία φροντίζουν για το "καλό" της Λάρισας και του Βόλου να τι γράφει η αρχαιότερη εφημερίδα της πόλης μου, Ελευθερία Λάρισας.
Αφού εκφράζεται έκπληξη για την αδιαφορία που υπάρχει στην Ιταλία και στην Πεσκάρα για τους Μεσογειακούς Αγώνες που διεξάγονται εκεί αυτές τις μέρες γράφονται και τα ακόλουθα:

" Μέσα σε ένα τέτοιο αρνητικό κλίμα η Οργανωτική Επιτροπή Βόλος-Λάρισας 2013 και οι Δήμοι Λάρισας και Βόλου προσπαθούν να διαφημίσουν τους αγώνες. Χθες το βράδυ στο κέντρο «Lido» beach bar που βρίσκεται απέναντι από την εγκατάσταση που θα γίνεται το μπιτς βόλεϊ και έχει προγραμματιστεί για αύριο η τελετή λήξης των αγώνων (Esplanade) διοργανώθηκε ελληνική βραδιά ενώ για σήμερα από τους Δήμους Λαρισαίων και Βόλου παραθέτουν δείπνο στην Πεσκάρα στη ΔΕΜΑ και σε υψηλούς προσκεκλημένους.

Σε μια προσπάθεια να τονώσουν τη διαφήμιση των αγώνων που θα γίνουν σε Λάρισα και Βόλο σε τέσσερα χρόνια από σήμερα η Οργανωτική Επιτροπή εξέδωσε αρκετά αναμνηστικά που είναι σήματα πέτου, γραβάτες, στιλό και καπέλα τα οποία προσφέρουν σε αξιωματούχους της ΔΕΜΑ, εκπροσώπους του Τύπου αλλά και σε αρχηγούς ξένων αποστολών.

Στο μεταξύ αυτό που μας εντυπωσίασε είναι ότι οι Αγώνες δεν έχουν εισιτήριο σε καμία εγκατάσταση και ο καθένας μπορεί να τους παρακολουθήσει ελεύθερα αλλά οι θεατές παρότι έχουν ελεύθερη πρόσβαση απέχουν και οι περισσότερες αθλητικές εγκαταστάσεις την διάρκεια των Αγώνων είναι άδειες. Στην Λάρισα και το Βόλο που θα γίνουν οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 προβλέπονται σημαντικά έσοδα στον προϋπολογισμό από τα εισιτήρια που θα διατεθούν αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να έρθουν αθλητές «κράχτες»."
Τι να πρωτοθαυμάσεις; Την ευκολία με την οποία ξοδεύονται τα χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου για διαφήμιση, δείπνα, ελληνικές βραδιές, αναμνηστικά και δώρα; Τη σημασία που αποδίδεται σε απαξιωμένους στην Ιταλία και όπου αλλού έγιναν αγώνες; Την αγωνία του δημοσιογράφου να πάνε όλα "καλά" με τη διαφήμιση σε τόσο αρνητικό κλίμα; Τα έσοδα που προβλέπονται σε μια χώρα που ο αθλητισμός συγκινεί μόνο όταν ντοπαρισμένοι και μη "υπεραθλητές" μας ( τι κάνει άραγε η αξιωματικός του ελληνικού στρατού Φανή Χαλκιά;) διεκδικούν μετάλλια κάνοντάς μας "εθνικά υπερήφανους"; Και δεν μπορώ να μη θυμηθώ αρνητικές κρίσεις ελλήνων αθλητών για τη λιτή φιλοξενία των Ιταλών ( σε μια περιοχή που δοκιμάσθηκε από μεγάλο σεισμό), χαρακτηρισμούς ελλήνων δημοσιογράφων που αναπολούν πολυτέλειες που μόνο η πλούσια Ελλάδα δύναται να προσφέρει, ή τους σχεδιασμούς για μεγάλες σταθερές κατασκευές που φυσικά θα μας μείνουν στα χέρια όπως έγινε και στην Αθήνα.
Μπορείς να θαυμάσεις τέλος την παραπληροφόρηση των τοπικών μέσων ενημέρωσης τα οποία με προθυμία και ίσως το αζημίωτο κάνουν το παν για την επιτυχία των σχεδιασμών μεγαλοεργολάβων και πολιτικών, τοπικών αρχόντων και παρασίτων κάθε λογής.

Μύθοι

Στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης το μεγαλύτερο βήμα που έγινε ποτέ ήταν το πέρασμα από το μύθο, τη μυθολογική εξήγηση και ερμηνεία του κόσμου στην ορθολογική, αιτιοκρατική προσέγγιση, βήμα που φιλοξένησαν τα χώματα της Ιωνίας μέσα από το Ζήνωνα, τον Ηράκλειτο, τον Ξενοφάνη και άλλους τους προσωκρατικούς λεγόμενους φιλοσόφους.
Ο ορθός λόγος, κατάκτηση του ανθρώπινου πνεύματος και προσφορά του ελληνικού πολιτισμού στον κόσμο τιμάται καθημερινά από τους συνεχιστές, κληρονόμους με ποικίλους τρόπους, μέσα από τους οποίους μορφώνεται ουσιαστικά μια νέα μυθολογία.
( Ακολουθεί μια μη αναλυτική και ταξινομημένη καταγραφή αστικών, πολιτικών, αθλητικών μύθων των ορθολογιστών του 21ου αιώνα)
1. Ο λαός έχει ένα άλάνθαστο λριτήριο στην εκλογή των πολιτικών του ταγών
( Ναι, γι' αυτό ο Κανένας έχει την τιμητική του σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων. Ο λαϊκισμός φυσικά που αποπνέει αυτός μύθος δεν είναι ο μοναδικός...)
2. Χαρίζουμε τη νίκη στο θαυμάσιο λαό μας, που χωρίς αυτόν δεν θα την κατακτούσαμε
(Ο λαϊκισμός των αθλητικών παραγόντων που το μόνο που επιθυμούν είναι η αξιοποίηση για δικό τους οικονομικό ή πολιτικό ώφελος της μάζας των ανώριμων οπαδών της ομάδας τους. Η αλήθεια είναι πως κανένας λαός δεν μπορεί να σου δώσει τη νίκη, αν δεν την αξίζεις ή δεν σου την προσφέροουν τα λειτουργούντα κυκλώματα)
3. Η εκπαίδευση δεν χρειάζεται χρήματα. Αυτό που θέλει έιναι σωστή διαχείρηση και αξιολόγηση του υπάρχοντος δυναμικού
(Αναπαραγόμενο από πολλούς έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα εκπαιδευτικών συστημάτων σε όλο τον κόσμο. Σε συστήματα που οργανώθηκαν με κυρίαρχη την αντίληψη πως η καλύτερη επένδυση είναι η επένδυση στην παιδεία και στον πολιτισμό. Εδώ εξακολουθούμε να θεωρούμε ως αναπτυξιακή πολιτική τη δημιουργία δρόμων, οικισμών και τις επιδοτήσεις στον αγροτικό τομέα χωρίς αντίκρυσμα)
4. Όλα μπορούμε να τα μειώσουμε εκτός από τα εξοπλιστικά μας προγράμματα, τις εθνικές αμυντικές μας δαπάνες, το υπερτροφικό στρατιωτικό δυναμικό. Γιατί όπως ξέρετε όλοι επιβουλεύονται την πανάρχαια γη των προγόνων μας
( Φυσικά, δεν μπορεί να τεθεί σε αμφισβήτηση το δικάιωμα των μεσαζόντων, των προμηθευτών, των όσων εμπλέκονται με τις μιζες αγοράς των οπλικών συστημάτων σε ένα καλύτερο μέλλον. Και από την άλλη είναι σε όλους γνωστός ο αναπτυξιακός ρόλος των στρατοπέδων σε κάθε τοπική κοινωνία και των στελεχών του στρατεύματος. Άλλωστε γι' αυτό το λόγο τους συνταξιοδοτούμε σε μικρή ηλικία, για να συνεχίσουν να προσφέρουν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους και σε άλλους τομείς)
5. Οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές, οι εφοριακοί, οι γιατροί, οι αστυνομικοί είναι άχρηστοι, κλέφτες....και ό,τι άλλο θέλετε
( Ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι πάναγνοι και έντιμοι, ξυπνούν καθημερινά με το καλό της πατρίδας και του έθνους στη σκέψη τους)
6. Οι καινοτόμες δράσεις αποτελούν ό,τι πιο προωθημένο έχει να προσφέρει το σημερινό σχολείο
( Γι' αυτό και τις περιθωριοποιούμε βάζοντας πολλαπλά εμπόδια και αναπαράγοντας ένα μοντέλο για τη γνώση αναντίστοιχο με τις ανάγκες της εποχής. Χωρίς βιβλιοθήκες, χωρίς επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, χωρίς πραγματική εισαγωγη των Νέων τεχνολογιών στην καθημερινή διδακτική πράξη)
Σταματώ εδώ, όχι γιατί εξαντλήθηκαν οι μύθοι, αλλά για να περιμένω και τη δική σας άποψη περί μύθων και αλήθειας.

Πρωτάθλημα 2009

Η τραγική εμφάνιση της Λάρισας που αποτυπώθηκε σε μια δίκαιη βαριά ήττα μπορεί να μας λύπησε δημιουργώντας ανησυχία για την εξέλιξη της προσπάθειας να περάσει στα play-off, δεν μας οδήγησε όμως σε κυνήγι μάγων και μαγισσών στο οποίο επιδίδονται με ιδιαίτερη ένταση ομάδες, πρόσωπα και Μέσα ενημέρωσης τον τελευταίο καιρό.

Και εξηγούμαι:

Θεωρώ τα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στο γήπεδο της Τούμπας σε έναν αγώνα, ένα παιχνίδι ποδοσφαιρικό, αποτέλεσμα των άοκνων προσπαθειών παραγόντων και των δύο ομάδων και των οπαδικών τους εντύπων.Δηλώσεις, σχόλια, παρατηρήσεις, ξύλινοι, επιθετικοί τίτλοι εφημερίδων έρχονται να ενισχύσουν το ήδη υπάρχον τυφλό μίσος, έχθρα των οπαδών, όχι φιλάθλων, των δύο ομάδων. Διαβάστε επι του προκειμένου σχόλια των οπαδών σε διαδικτυακά site και θα επιβεβαιώσετε όχι μόνο όσα ήδη ανέφερα αλλά και την κυρίαρχη ανοησία, ηλιθιότητα, έλλειψη παιδείας των συγγραφέων τους.
Θεωρώ επίσης την προσπάθεια παράγοντα του διεκδικητή της εισόδου στα paly-off Άρη να ωρύεται μονίμως για τις διαιτητικές αποφάσεις με ανόητες, ειρωνικές, σαρκαστικές δηλωτικές του ήθους του συγγραφέα τους δηλώσεις, ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο κάποιοι νομίζουν πως πρέπει να λειτουργούν. Σαν να βρίσκονται ακόμη στις ένδοξες εποχές των περιστρόφων, των αγώνων που δεν τελειώνουν, αν δεν νικήσει ο εκλεκτός, των κανιβαλισμών και των ποικίλων εκρόπων. Σε έναν αγώνα στον οποίο ο Άρης ηττήθηκε καθαρά με 4-0 για μια ακόμη φορά κραυγάζει για διαιτητικά λάθη που ποτέ δεν έγιναν. Συνηθισμένη τακτική στα τελευταία παιχνίδια, ακόμη και σ' αυτά στα οποία σκανδαλωδώς ευνοήθηκε από τη διαιτησία ( Λάρισα, Θρασύβουλος)
Δυστυχώς αυτή είναι η ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2009. Έτη φωτός πίσω από την αθλητική Ευρώπη και όχι μόνο!

Η Ιερά Οδός...

Ένα απαλό αεράκι χάϊδευε τα πρόσωπα όσων πορεύονταν στις 19 του Βοηδρομιώνος, του Ίακχου την ημέρα, διαμέσου της Ιεράς Οδού από την Αθήνα προς την Ελευσίνα. Σκοπός τους η μεταφορά των ιερών αντικειμένων που θα χρησιμοποιούνταν στις τελετουργίες των Ελευσίνιων Μυστηρίων μέσα σε κλειστά κιβώτια (κίστες).
Το πλήθος πορευόταν με εκστατικές κινήσεις και επικλήσεις προς τον Ίακχο. Ανάμεσά τους ο υποψήφιος μύστης Πατήρ μαζί με τους φίλους του, Βγεναίο και Βαρδινογιανναίο. Καθώς προχωρούσαν στη διαδρομή των 22 χιλιομέτρων που θα τους οδηγούσε στην Ελευσίνα, παρατηρούσαν τα εκατέρωθεν του δρόμου νεκροταφεία με τις περίτεχνες επιτύμβιες στήλες και άθελά τους παρά την έκσταση της στιγμής σκέφτηκαν πως όλος αυτός ο χώρος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο δημιουργικά και ωφέλιμα για τις ευκατάστατες οικογένειές τους. Στο μυαλό τους σχηματίσθηκαν εικόνες με γυμναστήρια, λουτρά, μαντεία, θέατρα και το πρόσωπό τους έλαμπε...
..........................................................................................................................................................................
Ο Γονέας ξύπνησε κάθιδρος. Στο κότερο επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Ακούγονταν μόνο τα κύματα που λίκνιζαν απαλά το 20μετρο σκάφος του."Αυτό το όνειρο με έχει στοιχειώσει" σκέφθηκε. "Δεν χωράει άλλη αναβολή. Κάθε βράδυ τα ίδια. Να ονειρεύομαι πως μπαίνω στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα και χιλιάδες φίλαθλοι να ξεσπούν σε επευφημίες Το σχέδιο πρέπει να προχωρήσει." Κάτι απροσδιόριστο μέσα του του έλεγε πως η μοίρα του ήταν συνδεδεμένη μ' αυτό...
Και πολλοί άνθρωποι είχαν εργαστεί φιλόπονα τόσο καιρό για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Δήμαρχοι, βουλευτές, πολεοδόμοι, ο κατάλογος ήταν πολύ μεγάλος για να τον θυμηθεί.
Τα 220 στρέµµατα στα οποία προβλέπονταν να γίνει η ανάπλαση, δηλαδή το γήπεδο και τα εμπορικά κέντρα, είχαν χαρακτηριστεί ως χώρος πρασίνου σύµφωνα και µε ένα Προεδρικό Διάταγµα του 1995.
Αντί για πράσινο όμως ο χώρος κατακλύσθηκε, τυχαία φυσικά, από σκουπίδια και άρχισε σιγά σιγά, πάλι τυχαία, να φιλοξενεί παράγκες, βιοµηχανίες, µεταφορικές εταιρείες και βιοτεχνίες που βοήθησαν, καθόλου τυχαία, τα μέγιστα. Υποβαθµίζοντας συστηµατικά µια περιοχή που βρίσκεται τόσο κοντά στο κέντρο της ΑΘήνας, εύκολα πείθεις την κοινή γνώµη για την ολοκληρωτική τσιµεντοποίησή της. Και ακόμη πιο εύκολα ανοίγει διάπλατα ο δρόμος να αναλάβει κάποιος να ευπρεπίσει την ιστορική αυτή γη. Με την αξία της διαρκώς να αυξάνεται. Ο Ελαιώνας, από «γήπεδο» απόρριψης ανεπιθύµητων δραστηριοτήτων, εγκαταστάσεων και σκουπιδιών, µετατράπηκε σε «φιλέτο» για την κτηµαταγορά. Ο επιχειρηματίας Σιγανός ήδη είχε λάβει θέση με τους εκσκαφείς έτοιμους να ολοκληρώσουν το πεπρωμένο. Ναι, η λέξη πεπρωμένο, ανεξήγητα γιατί του ήρθε στο μυαλό...
..........................................................................................................................................................................

Ειδησεογραφία:

Το όνειρο εκατομμυρίων φίλων του Παναθηναϊκού για κατασκευή γηπέδου στον Βοτανικό μετατρέπεται σε εφιάλτη, αφού σύμφωνα με πληροφορίες του gazzetta.gr με ψήφους 2-1 η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσισε να συνεχίστει η αναστολή των εργασιών μέχρι τις 6 Μαρτίου. Ημερομηνία, που θα εκδικαστεί εκ νέου η υπόθεση. Αγνωστο το χρονικό διάστημα της απόφασης! Η επίσημη απόφαση του ΣτΕ θα ανακοινωθεί τα επόμενα 24ωρα. Οργή στην «πράσινη» οικογένεια!
..........................................................................................................................................................................

Σχόλιο φιλάθλου

Δεν ειναι δυνατον ο Πρωθυπουργος Καραμανλης, ο Παυλοπουλος, ο Σουφλιας και αλλοι πολιτικοι,δημοσιογραφοι,δικηγοροι, ανωτεροι στελεχη, επιχειρηματιες και πολλοι διασημοι Παναθηναικοι ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ απεναντοι στους ασχετους 130???
Επαθα σοκ και ειμαι παρα πολυ στενοχωρημενος επιπλεον ντρεπομαι που ειμαι Ελληνας.
Τωρα στο ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΣΥΛΛΑΤΗΡΙΟ που θα ταρακουνησει ολοκληρη την Αττικη. Με ποιο δικαιωμα εχουν να αφαιρεσουν το ονειρο μας??? γιατι ειναι τοσο Φθονος και Ζηλεια απεναντι στον Παο και εμας??? ΤΙ ΚΑΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΜΕ?????? Ουτε ενα ψηφος στην Νεα Δημοκρατια ουτε και στον Συριζα επειδη μας κοροιδευουν και μας πουλανε τα παραμυθια!!!
ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!
..........................................................................................................................................................................

Η πομπή έφτασε στην Ελευσίνα καθώς νύχτωνε και οι υποψήφιοι μύστες κρατώντας ο καθένας δάδα αναμένη εισέρχονταν στο ναό της Δήμητρας. Η νύχτα θα περνούσε με χορούς γύρω από το «καλλίχορον φρέαρ» φέροντας στο κεφάλι «κέρνους», τελετουργικά σκεύη γεμάτα σπόρους και καρπούς. Η επόμενη μέρα θα ξεκινούσε με θυσίες προς τις Ελευσίνιες θεότητες από τον άρχοντα Βασιλέα, τον ανώτερο θρησκευτικό ηγέτη των Αθηνών και τους επιμελητές των Ελευσινίων. Ο Πατήρ, μαζί με τους φίλους του Βγεναίο και Βαρδινογιανναίο έγειραν λίγο να ξεκουραστούν...

Η Ιστορία σήμερα

«Η φιλότιμη προσπάθεια θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει πριν πολύ καιρό. Δεν επιτρέπεται να είσαι ΑΕΚ και να πανηγυρίζει με αυτό τον τρόπο το γκολ της ισοφάρισης με τον Αστέρα Τρίπολης. Δεν θέλω να υποτιμήσω τον αντίπαλο, αλλά είσαι ΑΕΚ. Επίσης δεν κατηγορώ τον Μαϊστόροβιτς που πανηγύρισε έτσι, ούτε τον Σκόκο. Απλά σε αυτά τα παιδιά θα πρέπει η διοίκηση, με το πολύ καλό πρότζεκτ που έχει εφαρμόσει, να τους εξηγήσουν σε ποια ομάδα παίζουν και την ιστορία της ΑΕΚ»
Δηλώσεις μετά από θετικό αποτέλεσμα "μεγάλης" ομάδας του Λεκανοπεδίου απέναντι σε μια "μικρή"επαρχιακή, χωρίς "ιστορία"
Τι να πρωτοθαυμάσεις; Και τι να πρωτοθυμηθείς; Το περίφημο "Αρης είσαι!" ή τις απίστευτες δηλώσεις ενός μεγάλου θεατρανθρώπου των γηπέδων, ο οποίος ούτε λιγο ούτε πολύ ζητούσε "σεβασμό" από τους διαιτητές, λόγω της ιστορίας "της ομάδας!
Η ιστορία μπορεί από τη μια να φυτοζωεί στις αίθουσες των σχολείων και να υποβαθμίζεται συνεχώς (καθώς διδάσκεται για συμπλήρωση ωραρίου από συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων π.χ Γαλλικης, Γερμανικής, φιλότιμα πολλές φορές, αλλά χωρίς να παύει να αποτελεί μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία!), μπορεί, επίσης, από την άλλη να ανάγεται εκτός σχολείου, σε φλέγον, βαρυσήμαντο και θεμελιώδες ζήτημα. Είτε πρόκειται για ένα σχολικό βιβλίο το οποίο κανείς δεν έχει διαβάσει, είτε η ιστορία κάποιων σωματείων η οποία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ως παράγοντας δικαιολογίας οποιασδήποτε αδικίας απέναντι σε όσους δεν έχουν το χρίσμα της μεγάλης "ιστορίας" ή του μεγάλου θρυλικού λαού ή...συμπληρώστε ό,τι άλλο θέλετε, διαμορφώνεται μια πραγματικότητα με αντανάκλαση σε πολλούς τομείς της ζωής μας.
Ως δάσκαλος της ιστορίας και ως φίλαθλος θλίβομαι με την κατάντια όχι τόσο του μαθήματος ή ενός ποδοσφαιρικού πρωταθληματος, αλλά με τον αυτοεξευτελισμό μιας χώρας που δεν μπορεί να αντέξει αρχές και αξίες που σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές αποτελούν καθημερινή κατάκτηση εδώ και δεκαετίες. Κυρίαρχα την ισονομία, την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, το σεβασμό των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Αυτό που επιθυμούμε διακαώς είναι να επιβεβαιώνεται συνεχώς μια νεφελώδης, αλλά περίεργα σαφής άποψη ανωτερότητας απέναντι στους "΄αλλους", "ιστορικής"φύσεως φυσικά.
Βέβαια, πίσω από την επιφάνεια των "ιστορικών" επικλήσεων, είτε πρόκειται για πολιτικούς ή τηλεαστέρες της δημοσιογραφίας , είτε πρόκειται για αθλητές ή φανατισμένους οπαδούς με δυσκολία αποκρύπτεται η γύμνια του παρόντος, εκπαιδευτικού, πολιτικού ή αθλητικού που προσπαθεί να καλυφθεί με τα "χρυσοποίκιλτα" άμφια άλλων "δοξασμένων" εποχών.

Γονίδια...

Συνυπογράφω ...

Εμείς τους ντοπάρουμε!

Του Νικου Δημου*

Π ριν από τέσσερα χρόνια, κατακτώντας το χρυσό της Ολυμπιακό μετάλλιο, η Φανή Χαλκιά είπε μερικά βαρυσήμαντα λόγια – που, σύμφωνα με το (κρατικό) Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία». Τα θυμίζω: «Οι Ελληνες είμαστε γεννημένοι πρώτοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους. Το αποδεικνύουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλο τον κόσμο. Το έχουμε στα κύτταρά μας και είναι το μεγαλύτερο δώρο. Είναι κρίμα να το αμφισβητούμε. Οταν υπάρχει ελληνική ψυχή, μπορείς να κατακτήσεις την κορυφή του κόσμου». Πράγμα που σημαίνει πως η μετέπειτα πρόεδρος των Ελλήνων Ολυμπιονικών ήταν ήδη τότε ντοπαρισμένη. Οχι με μεθυλτριενολόνη. Με εθνικισμό. Που είναι (μαζί με το χρήμα) το κίνητρο πίσω από κάθε ντοπάρισμα. Οταν ολόκληρη η χώρα νιώθει «εθνικά υπερήφανη» διότι κάποιος συμπατριώτης (ή και ομογενής) πήδηξε ψηλότερα ή έτρεξε πιο γρήγορα, του δίνει την ώθηση για επικράτηση με κάθε κόστος. Οταν επιπλέον συμπληρώνει τη δόξα με απλόχερη οικονομική και επαγγελματική επιβράβευση, τον ωθεί σε πιο γρήγορη καταστροφή της υγείας του. Εμείς είμαστε που σπρώχνουμε τους νέους στην ντόπα. Θέλουμε να σταματήσουν; Ας πάψουμε να δίνουμε τόση σημασία στις πρωτιές και τα ρεκόρ (αλλά περισσότερη στην καθημερινή άθληση). Ας σταματήσουν πρόεδροι και πρωθυπουργοί να σφίγγουν θερμά το χέρι της μεθυλτριενολόνης και να συγχαίρουν την τεστοστερόνη. Ας μαζευτούν οι δημοσιογραφικοί διθύραμβοι περί «εθνικών θριάμβων», λες και πρόκειται για τη νίκη του Μαραθώνα. Και ας περικοπούν τα σπάταλα κονδύλια για την τερατογένεση των ολίγων. Ας δοθούν στην υγιεινή άσκηση των πολλών. Α, ναι – κι ας μπούνε μερικοί στη φυλακή. Η νομοθεσία το προβλέπει…

Πεκίνο 2

Όλοι θυμάστε την εθνικά υπερήφανη περίοδο της οργάνωσης των καλύτερων Ολυμπιακών Αγώνων της σύγχρονης ιστορίας.

«Τέσσερα χρόνια μετά η Ελλάδα πηγαίνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου εκ νέου δακτυλοδεικτούμενη ως προς την καθαρότητα των αθλητών της. Από την 1η Ιανουαρίου 2008 και σε διάστημα μικρότερο των έξι μηνών, ο έλεγχος ντόπινγκ που διενεργήθηκε ανά την επικράτεια έφερε στην επιφάνεια 21 θετικά δείγματα: στην άρση βαρών 12, στην κολύμβηση 2, στην ποδηλασία 1, στον στίβο 1, στην κωπηλασία 1, στην πυγμαχία 1, στο ποδόσφαιρο 2 και στο σχολικό πρωτάθλημα 1. Για μια χώρα 10 εκατ. πολιτών ο αριθμός είναι εξαιρετικά μεγάλος. Θα μιλούσαμε για σύνηθες διεθνές φαινόμενο και όχι για ελληνική επιδημία αν το αντίστοιχο διάστημα ανακοινώνονταν 120 θετικά δείγματα στη Γαλλία, 310 στη Ρωσία, 350 στις ΗΠΑ και 3.000 στην Κίνα.»

«Η είδηση κυκλοφόρησε από νωρίς χθες. Πριν ακόμα ανακοινωθεί το όνομα του ντοπαρισμένου αθλητή, ο Ρέγας το είδε γραμμένο σε ιστοσελίδες και έσπευσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του με γραπτή ανακοίνωση. Σε αυτήν ισχυρίζεται ότι κάποιος τον σαμποτάρισε στο προθερμαντήριο του Ολυμπιακού Σταδίου και ζητάει υλικό από τις κάμερες ασφαλείας, ώστε να εξακριβωθεί αν υπήρξε ύποπτος «δάκτυλος» στα μπουκαλάκια με το νερό που πίνουν οι αθλητές. Ο 22χρονος Ρέγας, που ανήκει στον Πανελλήνιο και γυμνάζεται με τον Γιώργο Παναγιωτόπουλο, βρέθηκε θετικός στον τακτικό έλεγχο που έγινε στις 13 Ιουνίου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο ΟΑΚΑ.»

«Η ανακοίνωση της ΕΠΥΑ: «Η ΕΠΥΑ ανακοινώνει ότι σε υλοποίηση προηγούμενης απόφασής της, χθες 26/7/08 η Ολυμπιονίκης Φανή Χαλκιά, υποβλήθηκε σε test, παρουσία εξουσιοδοτημένων τεχνικών της ΕΠΥΑ. Στα 400 μ. εμπόδια το χαμηλό όριο έχουν πιάσει και η Φανή Χαλκιά και η Χριστίνα Χαντζή-Νεάνγκ. Δηλαδή, η χρυσή Ολυμπιονίκης του 2004 και η καλύτερη το 2008. Δίλημμα για την Επιτροπή Υψηλού Αθλητισμού του ΣΕΓΑΣ, που κατέφυγε σε μια… σχεδόν σολομώντεια λύση, επιτρέποντας όμως στη Χαλκιά να έχει τον τελευταίο λόγο. Δήλωσε και τις δύο για τους Ολυμπιακούς. Ωστόσο, η τελική επιλογή για το ποια από τις δύο θα αγωνιστεί θα ληφθεί έπειτα από τεστ στο οποίο θα υποβληθεί η Φανή σε συνεννόηση με το ΣΕΓΑΣ και τον προπονητή της, Γιώργο Παναγιωτόπουλο.»

Τελικά...

««Η ΕΠΥΑ ανακοινώνει ότι σε υλοποίηση προηγούμενης απόφασής της, χθες 26/7/08 η Ολυμπιονίκης Φανή Χαλκιά, υποβλήθηκε σε test, παρουσία εξουσιοδοτημένων τεχνικών της ΕΠΥΑ. Η χρονομέτρηση έδειξε ότι βρίσκεται σε πολύ καλή φυσική και τεχνική κατάσταση. Μετά από αυτό η ΕΠΥΑ οριστικοποιεί την συμμετοχή της αθλήτριας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου».»

Χωρίς σχόλια…

Πεκίνο

Καθώς οι Ολυμπιακοί αγώνες του Πεκίνου σύντομα πρόκειται να ξεκινήσουν με κάθε μεγαλοπρέπεια, μου έρχονται στο νου όλες εκείνες οι θαυμαστές στιγμές που ζήσαμε έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας και ενθουσιασμού το σωτήριο καλοκαίρι του 2004. Βέβαια, και να θέλεις να ξεχάσεις όσα συνέβησαν τότε, δεν σε αφήνουν οι εκκρεμότητες και τα βάρη τα οποία κληροδοτήσαμε. Για παράδειγμα: Η μεταολυμπιακή αξιοποίηση των πανάκριβων εγκαταστάσεων, η οποία ακόμη, τέσσερα χρόνια μετά δεν έχει προχωρήσει.

Η δυσωδία της υπόθεσης του συστήματος C4Ι, για την ασφάλεια των αγώνων και την αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων, σύστημα χρυσοπληρωμένο, επίσημα και ανεπίσημα, με μίζες και χωρίς, σύστημα το οποίο αν και δεν λειτούργησε ποτέ ουσιαστικά εμείς όχι μόνο το πληρώνουμε, αλλά και δεν επιβάλλουμε καμμιά ποινή στην αρμόδια εταιρεία. Ποια; Ε, μερικές φορές νομίζω πως είστε αφελείς. Μια είναι η ΕΘΝΙΚΗ εταιρεία.

Η δυσωδία βέβαια δεν περιορίστηκε μόνο στα εργολαβικά ή στα τεχνικά ζητήματα . Σας θυμίζω τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν με τους άσπιλους πρωταθλητές μας, που όχι μόνο προσπάθησαν να αποφύγουν έλεγχο ντόπινγκ κοντρόλ, αλλά κρύφτηκαν σε δημόσιο νοσοκομείο προφασιζόμενοι τροχαίο ατύχημα φάντασμα. Τι σας θυμίζω, ε;
Καλά, αυτοί τιμωρήθηκαν και χάθηκαν από την επικαιρότητα. Κάποιοι άλλοι όμως εξακολουθούν να παίζουν με τη νοημοσύνη μας, διεκδικώντας μια ακόμη συμμετοχή σε ολυμπιακούς αγώνες. Συγκεκριμένη πρωταθλήτρια του στίβου, ολυμπιονίκης, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, με γυμναστήρια να έχουν πάρει το όνομά της στην επαρχιακή πόλη της γενέτειράς της προσπάθησε ανεπιτυχώς να πιάσει το όριο πρόκρισης στους Αγώνες του Πεκίνου, μετά από μια μακρά περίοδο στην οποία λόγω τραυματισμού(;) δεν έλαβε μέρος σε κανένα διεθνές ή εγχώριο αθλητικό ραντεβού. Είναι η ίδια πρωταθλήτρια η οποία τότε είχε εντυπωσιάσει την παγκόσμια αθλητική κοινότητα, καθώς ερχόμενη από το πουθενά κατόρθωσε σε μικρό χρονικό διάστημα να φτάσει στην κατάκτηση του ολυμπιακού μεταλλίου. Φυσικά μόνο με προπόνηση εκπρόσωπος του ευ αγωνίζεσθαι της γενέτειρας του Ολυμπισμού.
Μιας γενέτειρας η οποία πρόσφατα είδε όλη την ομάδα σχεδόν της άρσης βαρών να συλλαμβάνεται ντοπαρισμένη, πρωταθλητή της κολύμβησης να βρίσκεται θετικός, όπως επίσης και αθλητής στίβου,ο οποίος, φυσικά, ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα δολιοφθοράς. Σαν τον Σαμπάνη, θυμάστε τον αρσιβαρίστα του 2004, αξιωματικό κι αυτόν του ελληνικού στρατού. Πιστεύετε πως υπάρχει άλλη Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία οι Ολυμπιονίκες αποκτούν θέσεις στον στρατό της χώρας και πλήθος άλλων ευεργετημάτων. Να σας απαντήσω. Καμία. Μόνο οι χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, πριν καταρρεύσει, και φυσικά κάποιες χώρες της Αφρικανικής και ασιατικής ηπείρου.
Με μεγάλη υπερηφάνεια λοιπόν θα παρακολουθήσουμε την είσοδο της ελληνικής σημαίας στο μεγαλόπρεπο κινεζικό στάδιο – φωλιά, στα χέρια ενός πρώην Γεωργιανού μεν αλλά Ολυμπιονίκη δε. Και ξέρετε σ’ αυτή τη χώρα, οι μετανάστες λοιδορούνται και εξευτελίζονται, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης και απάτης αλλά προς θεού. Δεν είμαστε ρατσιστές. Να, όταν μας φέρνουν μετάλλια, μέχρι και τη σημαία μας τους δίνουμε!

Διαθεματικότητα, 7,9-8,2-8,5, Sou Li

Ήταν αργά το βράδυ, όταν ολοκλήρωσε το κείμενό του για την παρουσίαση της ημερίδας του Σαββάτου. Με θέμα «Διαθεματικότητα και βιωσιμότητα» δεν ήταν και ό,τι πιο εύκολο για τα μέλη του Κ.Π.Ε, που ανέλαβαν να συνεργαστούν, για να τη φέρουν σε πέρας.

Καθώς έκλεινε κουρασμένος τον υπολογιστή του, ένα διστακτικό κτύπημα στην πόρτα τον παραξένεψε. Ποιος να είναι τέτοια ώρα, σκέφτηκε

Κοίταξε από το ματάκι της πόρτας, μα δεν είδε τίποτα. Την άνοιξε θυμωμένος και με έκπληξη αντίκρυσε μια μικροκαμωμένη Κινέζα.

«Ποια είστε και τι θέλετε» της είπε απότομα, μιλώντας ασυναίσθητα σε άπταιστα αγγλικά.

«Συγνώμη για την ενόχληση», άκουσε τη μυστηριώδη γυναίκα να του απαντά σε άπταιστα ελληνικά. «Ονομάζομαι Sou li και ήθελα να σας μιλήσω για κάτι σημαντικό.»

Αφού κάθισε στο μοναδικό καναπέ του σπιτιού του, της προσέφερε τσάι ροδάκινο και με έκδηλη απορία της μίλησε. «Σας ακούω».

«Ξέρετε, γνωρίζουμε για την παρουσίασή σας στο Βερτίσκο το Σάββατο. Και θέλουμε να σας ζητήσουμε συγνώμη για το τραγικό λάθος μιας άπειρης συναδέλφου μας. Ένα φοβερό λάθος.»

«Λαθος;»

«Ναι, ως αποτέλεσμα του σφάλματος αυτού η διαθεματικότητα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της. Αντίθετα σας στείλαμε ένα επικίνδυνο, μόνο για πειραματικούς σκοπούς, ασαφές και συγκεχυμένο μείγμα έντονης διεπιστημονικότητας, άτολμης διαθεματικότητας και απόλυτης υποκρισίας.»

Ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και εκεί που είχε πιστέψει πως θα τόνωνε την εκπαιδευτική διαδικασία, ενδυναμώνονταςτη βιωσιμότητα με τη διαθεματικότητα να έρχεται αντιμέτωπος με μια αναπάντεχη πραγματικότητα, της οποίας βέβαια γνώριζε την ύπαρξη, αλλά ήλπιζε πως δεν θα έκανε τόσο απρόσμενα την εμφάνισή της.

Είδε την Sou Li να τον κοιτά φοβισμένη και τότε άκουσε έναν κτύπο στην πόρτα.

Καλά, σκέφτηκε, τι συμβαίνει σήμερα; Έσυρε τα βήματά του στη είσοδο και την άνοιξε με απάθεια . Τρεις αριθμοί χαμογελαστά του φώναξαν

«Είμαστε ο 7,9 ο 8,2 και ο 8,5. Με χαρά ήρθαμε να σας δούμε και να συζητήσουμε κάτι πολύ σημαντικό.»

Αισθάνθηκε παράξενα. Μήπως ονειρευόταν; Μήπως του έκαναν πλάκα; Κοίταξε πίσω τους στη σκάλα μα δεν είδε κανέναν. Τα νούμερα κάθισαν δίπλα στη Sou li, η οποία δεν έδειξε να παραξενεύεται.

«Θα μου πείτε, ποιό είναι το σημαντικό», άκουσε τον εαυτό του να ρωτά τα τρία νούμερα.

«Κοιτάξτε, γνωρίζουμε για την παρουσίασή σας στο Βερτίσκο και θα θέλαμε να σας ζητήσουμε μια μεγάλη χάρη. Είμαστε οι βαθμοί με τους οποίους αξιολογήθηκε ο διαιτητής κ. Σταυρίδης, του αγώνα Ολυμπιακός-Λάρισα την Κυριακή που μας πέρασε.

Αντιλαμβάνεστε πόσο σπουδαία είναι αυτή η βαθμολογία για τη βιωσιμότητα του πιο κάλπικου, πιο διεφθαρμένου και τελικά πιο αδιάφορου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στην Ευρώπη;»

Η Sou li άρχισε να γελά, σιγά στην αρχή, μα όσο περνουσαν τα λεπτά όλο και πιο δυνατά αναγκάζοντας τα νούμερα να χορεύουν σε έναν απροσδιόριστο ρυθμό καθώς τα φώτα του δωματίου γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, καίγοντας το χάρτινο φεγγαράκι, θεατή και θύμα μιας απίθανης βραδιάς.

Κυριακή στο γήπεδο!

Κλόουν και ξυλοπόδαροι σε γήπεδο; Εντάξει, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του χειρότερου παιδικού πάρτι, αλλά τέτοια επίδειξη αυτογνωσίας; Τελικά, αντιλήφθηκα, περνώντας μπροστά από τη Θύρα-1 του γηπέδου του ΠΑΟΚ πως εξελίσσονταν μια παιδική γιορτή, προσφορά της ΠΑΕ στους μικρούς της φίλους.
Αξιέπαινη, σκέφτηκα, και συνέχισα προς τη Θύρα-6, απ' όπου ήλπιζα να παρακολουθήσω ένα καλό παιχνίδι, ανάμεσα σε δύο καλές ομάδες, τον ΠΑΟΚ και τον Αστέρα Τρίπολης.
Φρούδες ελπίδες! Η ποιότητα του ποδοσφαίρου εντός αγωνιστικού χώρου, ήταν ανάλογη της ποιότητας των εξωαγωνιστικών δρωμένων. Δύο ομάδες που ανταγωνίζονταν η μια την άλλη σε λάθη και κακή οργάνωση, σε άστοχες επιλογές και βραδύτητα σωματική και πνευματική. Δεν έχει σημασία,τουλάχιστον για μένα, το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο βρήκε νικήτρια την ομάδα του Αστέρα με την επίτευξη τέρματος σε μια αντεπίθεση στο τέλος του παιχνιδιού.
Μεγαλύτερη σημασία έχει η συνολική εικόνα που σχηματίζεται από τις επιμέρους ψηφίδες, εικόνα αντιπροσωπευτική αυτού που ονομάζουμε "ελληνική πραγματικότητα".
Από τη μια, η πολύ καλή σκέψη της ΠΑΕ για την οργάνωση παιδικής κερκίδας και από την άλλη οι μυριόστομα εκτοξευμένες ύβρεις προς το πιο αγαπημένο πρόσωπο αυτών των παιδιών, τη μάνα. Και μη μου πείτε την πολλαπλά επαναλαμβανόμενη ανόητη δικαιολογία, πως το γήπεδο δεν είναι εκκλησία. Ασφαλώς και δεν είναι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μια οργανωμένη ΠΑΕ πρέπει να κλείνει τα αυτιά της σε υβριστικά συνθήματα των οργανωμένων φιλάθλων της, αυτό είναι που δημιουργεί την ειδοποιό διαφορά. Δεν είναι ο τυχαίος φίλαθλος, είναι ο οργανωμένος οπαδός που η κάθε ΠΑΕ χαρακτηρίζει ως τον δωδέκατο παίκτη της ομάδας, ευχαριστώντας τον για τη συμπαράσταση, μετά από κάθε άτυχο η μη αγώνα.
Πίσω μου, στη θύρα που καθόμουνα, βρισκόντουσαν μικρά παιδιά και μανάδες. Τα παιδιά μιμούνταν ουσιαστικά τις αντιδράσεις των μεγάλων, ενώ οι μητέρες τους αδιαφορούσαν για τα όσα ακούγονταν, μένοντας σε παρατηρήσεις για το φαγητό ή το πανωφόρι. Το γήπεδο εκείνη τη στιγμή λειτουργούσε ως ένα άτυπο σχολείο, μαθητεία στην με κάθε τρόπο εξόντωση του αντιπάλου, ηθικά πρώτιστα ευτυχώς όχι σωματικά, αλλά φοβάμαι πως η απόσταση δεν είναι μεγάλη.
Και ενώ το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι γιορτή, διασκέδαση, ψυχαγωγία, να μη σας αναφέρω μάλιστα την άποψη του Ρώσου ποιητή Γεφτουσένκο, " ένας καλός ποδοσφαιρικός αγώνας, είναι ισάξιος με το καλύτερο ποίημα", γίνεται όχημα κοινωνικοποίησης σε ό,τι πιο χυδαίο και ανήθικο.
Στην εμπέδωση της ασχήμιας ως μιας αδήριτης, αναπόδραστης πρραγματικότητας. Η ασχήμια του ίδιου του γηπέδου, η βρωμιά, η ρυπαρότητα των εξωτερικών χώρων, η ανυπαρξία του θεάματος στον αγωνιστικό χώρο, η αίσθηση της ματαιότητας που απέπνεε η εμφάνιση του ΠΑΟΚ, ο συμβιβασμός, η χυδαιότητα των συνθημάτων ( τονίζω, μόνο από τους οργανωμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ), όλα μαζί συνθέτουν οργανωμένη μαθητεία υποταγής στο α - νόητο, ασήμαντο, ευτελές, αέναα αναπαραγόμενο, ιδίως τηλεοπτικά, παρόν.
Το οποίο αποτρέπει, όχι τη φυγή, πολύ περισσότερο τη διάθεση φυγής σε ένα μέλλον στο οποίο η " νεοελληνική ιδιαιτερότητα" θα αποτελούσε μουσειακό είδος. Στο οποίο το αγωνιστικό συμφέρον θα έδινε τη θέση του στην ποίηση της δράσης, η ευτέλεια στην ομορφιά της στιγμής, η ματαιότητα στη θήρευση του αδύνατου.

Υ.Γ. Την ίδια στιγμή η Α.Ε.Λ μεγαλουργούσε παίζοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο στο Αλκαζάρ της μνήμης μας.
Υ.Γ1. Το πόσο σημαντική είναι η επίδραση της συμπεριφοράς των μεγάλων στη διαμόρφωση του παιδικού χαρακτήρα δε χρειάζεται να το αναλύσουμε. Κοιτάξτε όμως το σχετικό βίντεο.

Η επιστροφή

Άφηνα πίσω μου τη Λάρισα, όταν στο φανάρι πριν την Εθνική, στην παλιά Εθνική οδό, ακουσα τους πανηγυρισμούς της επίτευξης του πρώτου τέρματος της Α.Ε.Λ. Μιας ομάδας που για όλους όσους μεγάλωσαν στην πρωτεύουσα της Θεσσαλίας αποτελεί κάτι περισσότερο από μια απλή ποδοσφαιρική ομάδα.
Με αυξανόμενο ενδιαφέρον παρακολουθούσα την εξέλιξη του αγώνα, όσο μου επέτρεπε η απίστευτη επιμονή του παρουσιαστή της εκπομπής
( στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ) να ασχολείται συνεχώς με το επικείμενο μεγάλο ντέρμπι. Διέσχισα τη γοητευτική κοιλάδα των Τεμπών, κατηφόρισα με ευχαρίστηση τις όμορφες στροφές του Πλαταμώνα, απόλαυσα τη θέα του μακρινού Ολύμπου, ενώ στο ίδιο χρονικό διάστημα οι παίκτες της αγαπημένης μου ομάδας αδυνατούσαν να διευρύνουν το αποτέλεσμα, ανεβάζοντας το δείκτη της ανησυχίας.
Γιατί,καθώς περνούσε η ώρα και έφτανα πια στη Θεσσαλονίκη, ένιωθα πως η αρχαία ρήση " το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον εστί" έριχνε βαριά τη σκιά της πάνω μας, καθορίζοντας την πορεία των πραγμάτων.
Το κόκκκινο των φαναριών στη δυτική είσοδο της πόλης με σταμάτησε την ώρα που οι πανηγυρισμοί των παικτών του Αστέρα Τρίπολης σταματούσαν τις ελπίδες μας για υπέρβαση του πεπρωμένου.
Ξεκίνησα μόλις άναψε το πράσινο με μια πικρή αίσθηση να απλώνεται κυρίαρχα γύρω μου.Μάλλον είμαι υπερβολικός. Σε μια περίοδο στην οποία καταρρακώνονται αξίες, πρόσωπα, θεσμοί μια ισοπαλία βαραίνει τόσο καταλυτικά;Ή μήπως όλα συνδέονται μεταξύ τους στροβιλιζόμενα χαοτικά κάτω από το περιπαικτικό λαμπύρισμα των βραδινών άστρων;