Κυριακή 9/5/2010

Η διαδρομή μας για τα παράλια της περιοχής ξεκίνησε το πρωί. Προχωρήσαμε προς το Μπάρι

Προβολή Κυριακάτικη εκδρομή σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους
αρχικά σε μια ηλιόλουστη μέρα, διασχίζοντας ελαιώνες, με αμυγδαλιές, συκιές και άλλα δέντρα φυτεμένα ανάμεσά τους, κυριολεκτικά φαινόταν σαν να πλέουμε σε μια θάλασσα ελιάς, τόσο γνώριμη για μας εικόνα, μεσόγειοι γαρ! Μπαίνουμε στο Μπάρι και παίρνουμε το δρόμο δεξιά για Τάραντα. Γήπεδα 5χ5, παλιές και νεότερες πολυκατοικίες, ελιές και αμπέλια μας οδηγούν στον πρώτο μας σταθμό. Την παλιά ελληνική αποικία του Polignano. Καθώς το λεωφορείο μας σταθμεύει στην παραλία ένα μεγάλο άγαλμα ενός ανθρώπου με τα χέρια ανοικτά δεσπόζει προκαλώντας μας να σταθούμε δίπλα του. Είναι το άγαλμα του Domenico Modugno, διάσημου συνθέτη και τραγουδιστή.


Τα σκαλιά πίσω του οδηγούσαν σε μια βραχώδη παραλία με τη γαλάζια θάλασσα να μας στέλνει το δροσερό χαιρετισμό της.
Η Ostuni ήταν ο δεύτερος σταθμός μας. Μια όμορφη γραφική κωμόπολη με ωραίους καθεδρικούς ναούς, γοτθικού αλλά και μπαρόκ ρυθμού, με εντυπωσιακότερη όλων το ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Περπατήσαμε στα στενά καλντερίμια της πόλης και απολαύσαμε στη σκιά καφέ και παγωτά. Το Alberobello ήταν η επόμενη και τελευταία στάση της διαδρομής μας.
Ένα ολόκληρο χωριό με σπίτια πέτρινα που διέθεταν χαρακτηριστικές κωνικές στέγες και μια πέτρα από πάνω στο τελείωμα. Κάθε σπίτι είχε ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό σύμβολο σχεδιασμένο στον τοίχο του. Η εξήγηση για την ιδιόμορφη αρχιτεκτονική χανόταν στο μακρινό φεουδαρχικό παρελθόν της περιοχής. Καθώς ο ηγεμόνας φεουδάρχης απαιτούσε φόρους από όσους κατοικούσαν στα όρια της περιοχής που του ανήκε, οι κάτοικοι για να αποφύγουν τους φόρους εμπνεύστηκαν τη δημιουργία εύκολα διαλυόμενων οικιών, ώστε κάθε φορά που οι αξιωματούχοι έρχονταν για την είσπραξη των φόρων να τους βρίσκουν χωρίς σπίτια. όταν έφευγαν τα ξαναέφτιαχναν και η ζωή συνέχιζε αυτή την ενδιαφέρουσα πορεία. Χαρακτηριστικές ήταν και οι σφυρίχτρες που όπως μας είπαν οι ντόπιοι αποτελούσαν τον τρόπο να εκφράσουν τον έρωτά τους για το πρόσωπο που τους ενδιέφερε.
Στο τυπικό με τρούλο εστιατόριο που καθίσαμε, τα παιδιά μας δυσκολεύτηκαν να χορτάσουν την πείνα τους καθώς τα φαγητά που προσφέρθηκαν, ντόπιος πατσάς σε σάλτσα, μοσχοχτάποδα, φινόκιο, ραπανάκια και πιπεριές ουδόλως τους ενθουσίασαν. Το παγωτό με φρούτα που ακολούθησε βελτίωσε λίγο τα πράγματα.
Επιστρέψαμε στη Gravina στις 7 το απόγευμα. Ειχε ήδη ξεκινήσει η φημισμένη ιστορική παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο την επόμενη της γιορτής του S. Michael. Κορίτσια με τοπικές ενδυμασίες, βγαλμένες από ιπποτικά μυθιστορήματα, κρατώντας καλάθια με άνθη, προπορεύονταν και ακολουθουσαν ο ηγενόνας και οι πολεμιστές του καβαλάρηδες σε όμορφα περήφανα άτια. Πλήθος κόσμου παρακολουθούσε χειροκροτώντας γνωστούς και αγνώστους. Η παρέλαση συνεχιζόταν με σκηνές από τη μεσαιωνική εποχή κάτω από το διακριτικό φως τωνφαναριών και τις συνεχείς αστραπές των φλας. Θα ακολουθούσε κοντσέρτο στην κεντρική πλατεία της πόλης. Οι μέρες είχαν περάσει πολύ γρήγορα, Ήδη το πρόγραμμα είχε σχεδόν καλυφθεί. Θα συναντιόμασταν το βράδυ σε μια τοπική πιτσαρία για το πρώτο αποχαιρετιστήριο δείπνο, που προσφέραμε εμείς προς τους απίθανους Ιταλούς οικοδεσπότες μας. Η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα, με τα νέα για το ηφαίστειο που είχε εκραγεί στην Ισλανδία να δημιουργούν τις πρώτες ανησυχίες που τις επόμενες μέρες θα γίνονταν περισσότερες έντονες. Άλλωστε την επόμενη μέρα θα έφευγαν το πρωί οι Ισπανοί και οι ειδήσεις μιλούσαν για κλειστά αεροδρόμια τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Ισπανία.
Τους αποχαιρετίσαμε στο ξενοδοχείο, γνωρίζοντας πως καθώς το πρόγραμμα τελείωσε θα ήταν δύσκολο να ξανασυναντηθούμε. Κρατούμε όμως βαθιά μέσα μας όλες τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί, πιστεύοντας πως κάποτε οι δρόμοι μας θα συναντηθούν δίνοντάς μας την ευκαιρία να αποδείξουμε τις βαθιές φιλικές σχέσεις που ελπίζουμε πως οικοδομήσαμε αυτά τα χρόνια.

Download:

FLVMP43GP

Download:

FLVMP43GP

Σάββατο 8/5/2010

Οι καμπάνες κτυπούσαν από το πρωί. Η γιορτή του Saint Michele de la grotte είχε ξεκινήσει σε μια υγρή, βροχερή μέρα η οποία γρήγορα έδωσε τη θέση της σε μια ζεστή, ανοιξιάτική λιακάδα. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί τον περίπατό μας στην αρχαία πόλη της Gravina μαζί με τον Pino και καθηγητές του Ιταλικού σχολείου. Σπηλιές σκαλισμένες στους βράχους όπως στη Matera, αλλά και κανονικά πέτρινα σπίτια., ο Καθεδρικός ναός της πόλης κτισμένος πάνω από αρχαιότερο Ρωμαϊκό ναό, μια τρίκλιτη βασιλική με εξαιρετικά πλούσιο διάκοσμο στην οροφή, αποτελεσαν τους πρώτους σταθμοιύς μας. Όπως μας είπαν μπροστά από το άγαλμα του S. Michele, μέσα στο ναό, αν προσπαθήσει κανείς να το μετακινήσει νιώθει ένα ισχυρό τράνταγμα. Κανείς δε δοκίμασε και επιτέλους ας δώσουμε λίγο χώρο στο άγνωστο και το μυστήριο στη ζωή μας! Φτάσαμε σε λίγο στη γέφυρα, φτιαγμένη το 17ο αιώνα,
αλλά με τον αρχιτεκτονικό τύπο των Ρωμαϊκών γεφυρών. Από κάτω περνούσε νωχελικά ένα ρυάκι, ο παταμος της Gravina, γεμάτος λάσπη και ρύπανση όπως μας τόνισαν. Εκμεταλλευθήκαμε την πανοραμικη θέα που μας προσέφερε η τοποθεσία για φωτογραφίες και προχωρήσαμε. Τα παιδιά μας, μας ακολουθούσαν πρόθυμα, γεμάτα χαρά και ενωτική διάθεση! (Ο Λάζαρος είχε τη φαεινή ιδέα να προσφωνει τα κορίτσια με τα ονόματα των φίλων του, που του λείπανε)
Αφού προχωρήσαμε πιο πάνω από τη γέφυρα και βγήκαμε για λίγο στα λιβάδια έξω από την πόλη, ο δυνατός ήλιος μας υποχρεωσε να κατηφορίσουμε ξανά στην εορτάζουσα Gravina.

Τα παιδιά πήγαν στις οικογένειές τους και εμείς παρακαθήσαμε το μεσημέρι σε μια γευστική περιπλάνηση στον προκλητικό κόσμο της Ιταλικής κουζίνας, με φαγητά που είχαν μαγειρέψει οι ίδιοι οι Ιταλοί καθηγητές ή οι συγγενείς τους. Νιώσαμε έντονα την πίστη τους πως ήταν μεγάλη η ευχαρίστηση να μας προσφέρουν χαρά, φιλοξενία αλλά και δώρα. Σε φίλους όπως μας τόνισαν και αυτό ήχησε πολύ όμορφα στην μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου που βρισκόμασταν. Λίγη ξεκούραση και συνάντηση το απόγευμα για να επισκεφτούμε το ιστορικό κέντρο της πόλης, στο οποίο η γιορτή είχε ήδη ξεκινήσει.
Πολλοί άνθρωποι, με προβλήματα κάποιοι απ' αυτούς, μοναχοί και μοναχές, κατεβαιναν το δρόμο προς την σκαλισμένη μέσα στο βράχο εκκλησία. Κατοικημένη με πολλά δωματα σπηλια από πολύ παλιά, μέρος προστασίας από τους διάφορους εισβολείς, με αρκετά οστά σε ένα σημείο της να θυμίζουν την παρουσία των ανθρώπων που κατοίκησαν εκεί στο διάβα του χρόνου. Η λειτουργία γινόταν στα λατινικά με το εκκλησίασμε να συμμετέχει και το Πάτερ υμών να αντηχεί στις καμάρες με τις σβησμένες από το χρόνο και την υγρασία μορφές.

Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε και το βλέμα μας έπεσε σε απλωμένα εσώρουχα και κουβέρτες σε κάποια από τα σπίτια. Παλιά συνήθεια μας είπαν που ατόνησε με το πέρασμα των χρόνων να τα απλώνουν σε σκοινιά τη μερά της γιορτής του αγίου. Ανεβαίνοντας επισκεφτήκαμε μια παλιά μικρή εκκλησί στην οποία είχε αρχίσει η έκθεση των ζωγραφικών έργων που είχαν δημιουργήσει οι μαθητές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα με θέμα το τοπίο της Gravina. Πολύ όμορφα αρκετά απ' αυτά μας παρουσίασαν με έναν περισσότερο αισθαντικό τρόπο την πόλη που μας φιλοξενούσε.
Φωνές, φώτα και χαρούμενος κόσμος που περιφέρονταν χαιρετώντας ο ένας τον άλλο μας περίμεναν στο κέντρο, μαζί με μια πομπή μαυροντυμένων ιερέων και λαϊκών με γαλάζιες κορδέλες. Οι καμπάνες του καθεδρικού συνέχιζαν να στέλνουν τον αντίλαλό τους στον μπλε ουρανό που βαφόταν με τα χρώματα της δύσης, αφήνοντας να φανεί ακόμη περισσότερο το έντονο κίτρινο φως που τις φώτιζε.
"Έλληνες είστε;" με ρώτησε στα αγγλικά ένας μεσήλικας έξω από ένα κατάστημα. Είχε επισκεφθεί για διακοπές τη Ζάκυνθο τον προηγούμενο χρόνο. Του είχε αρέσει περισσότερο το εσωτερικό του νησιού, μηχανικός ο οποίος επισκεπτόταν συχνά την Ελλάδα με τη νηπιαγωγό συζυγό του και τις δύο μικρές τους κόρες. Γνώριζε για τα προγράμματα Comenius και φυσικά εξέφρασε και αυτός τις ευχές του να ξεπεράσουμε την κρίση.
Η Δημοτική αρχή της Gravina εκπροσωπούμενη από τον αντιδήμαρχο υπέυθυνο για θέματα Παιδείας μας προσέφερε δείπνο στην Osteria, ένα υποβλητικό εστιατόριο σε μια παλιά υπόσκαφη κατοικία, που μας μάγεψε με την εκπληκτική του ατμόσφαιρα. Χαλαρώσαμε συζητώντας σε διάφορες γλώσσες παρατηρώντας τα γνώριμα πρόσωπα των συνδαιτημόνων μας.

Παρασκευή 7/5/2010

Ξεκινήσαμε με επίσκεψη στο Κέντρο Πληροφόρησης για το Εθνικό πάρκο της Murgia. Η κατατοπιστική πληροφόρηση έγινε από τον Pino και άλλα μέλη του Κέντρου.Η σπουδαιότητα του πάρκου έγκειται στην παρουσία σ' αυτό του 25% της Εθνικής χλωρίδας. Σε συνδυασμό με το 43% των πουλιών από τα συνολικά 178 είδη καθιστούν το πάρκο της Murgia εξαιρετικά πολύτιμο για τη βιωσιμότητα της περιοχής. Πρέπει επίσης να τονίσουμε την ύπαρξη ειδών προς εξαφάνιση όπως του Falco grillaio, χαρακτηριστικό είδος γερακιού της Puglia.
Δώδεκα άτομα δουλεύουν μόνιμα στο πάρκο με επισκέψεις ομάδων. Αυτό κάναμε και εμείς στη συνέχεια. Ενώ οι υπόλοιποι καθηγητές αναχώρησαν με αυτοκίνητα ο γράφων και ο Γ. ανέλαβαν να συνοδέψουν τα δύο λεωφορεία με τους μαθητές. Στο δικό μου λεωφορείο Ρουμάνοι και Ιταλοί μαθητέςτραγουδούσαν ακατάπαυστα επενδύοντας με τον τρόπο αυτό μουσικά τη διαδρομή μας σε ένα όμορφο τοπίο μέχρι που φτάσαμε στο πάρκο. Όπως μας εξήγησε ο Pino είχαμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε τα αποτελέσματα της διάβρωσης που προκάλεσαν τα υπόγεια ύδατα. Το έδαφος είχε πάθει καθίζηση από τη μια μεριά, με λιγότερη πτώση από την άλλη, σχηματίζοντας έτσι μια κλίση με την οποία συγκεντρώνονταν τα νερά δημιουργώντας πράσινους μαιάνδρους με εύφορα εδάφη. Ένα άλλο στοιχείο που μας επισήμανε είναι οι ξερολιθιές,αντιπροσωπευτικό δείγμα τοπικής αρχιτεκτονικής. Πέτρινοι φράκτες που φτιάχτηκαν από βράχους που υπήραν στα χωράφια. Οι αγρότες τους τοποθετούσαν τον ένα πάνω στον άλλο χωρίς συνεκτικό υλικό ως αρμό δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό φράκτες δηλωτικοί των ορίων της γης τους, αλλά και τείχη με τα οποία συγκρατούσαν το νερό στα κτήματά τους.
Περιηγηθήκαμε συμπληρώνοντας το φύλλο δραστηριότητας της προηγούμενης μέρας, βγάλαμε φωτογραφίες και καταλήξαμε για φαγητό, προσφορά του Εθνικού πάρκου, σε ένα αγρόκτημα κοντά στο Pulicchio.
Αν κάτι μας εντυπωσίασε σε όσα μας προσφέρθηκαν εκεί δεν είναι άλλο από το φημισμένο ψωμί της Altamura με σκληρό σιτάρι της περιοχής. Ντοματάκια, τυρί Formaggio αλλά και χλωρό τυρί φτιαγμένο εκείνη την ώρα συνόδεψαν τα πολύ γευστικά λουκάνικα ( που σε κάποια θύμισαν κοκορέτσι, άγνωστο γιατί!) και βέβαια τις λιτές μα τόσο συμπαθείς σε όλους πατάτες που εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα.
Ο espresso που ήπιαμε στο τέλος μας έδωσε τη δύναμη να αφήσουμε το γεύμα, ευχαριστώντας τους ανθρώπους του αγροκτήματος, ώστε να ασχοληθούμε απερίσπαστοι με την προσπάθειά μας να κρατήσουμε τη συνοχή της σπαρασσόμενης από έριδες ελληνικής ομάδας, χωρισμένη ανισομερώς σε δύο μέρη. Από τη μια ο Λάζαρος και από την άλλη τα κορίτσια.
Τέλος καλό, όλα καλά. Τα λεωφορεία μας επέστρεψαν στη Gravina για ολιγόωρη ξεκούραση, καθώς έπρεπε να παραστούμε στο δείπνο που θα μας παρέθετε η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου. Η Χαρούλα τόνιζε το ότι το δείπνο ήταν επίσημο, προκαλώντας μεγάλη απορία καθώς κοιτούσα τα ρούχα εκστρατείας που είχα φέρει! Αν κάτι πρέπει να σημμειώσω για όσα κάναμε ως τώρα δεν μπορεί να είναι άλλο από την πολύ καλή δουλειά των Ιταλών. Πρόθυμοι και φιλόξενοι μέχρι αγανακτήσεως. Οι Ρουμάνοι με τα προβλήματά τους και οι Ισπανίδες εκδηλωτικές και απόμακρα ψυχρές συνάμα!
Μια ωραία ατμόσφαιρα που θα' λεγε και ο παλιός καλός ηθοποιός.Το δείπνο αποδείχτηκε τελικά αρκετά χαλαρό έως χαοτικό σε σχέση με ό,τι περιμέναμε.Το ζεύγος των οικοδεσποτών, λίγοι φίλοι τους, Ιταλοί, έλληνες, Ρουμάνοι και Ισπανοί καθίσαμε σε ένα μακρύ τραπέζι στη μέση ενός τεράστιου ψυχρού δωματίου με ωραίο ζωγραφικό διάκοσμο στους τοίχους. όλα κυλούσαν τυπικά μέχρι που η πρόποση του συζύγου της oiκοδέσποινας μας εξέπληξε. "Χρωστάμε τα πάντα στον ελληνικό πολιτισμό κάτι που μας επιβάλλει να σταθούμε αλληλέγγυοι στις δύσκολες στιγμές που περνά" ανέφερε στην πρόποσή του, θυμίζοντάς μας τα όσα διαδραματίζονταν στην πατρίδα. Ομελέτα με σπαράγγια, αγκινάρες, φιλέτο, πεκορίνο, γαύρος ( μου θύμισε το Βελισσαρόπουλο!), τοπικό κρασί και Gravisana, εξαιρετικό απόσταγμα,όλα μαζί συνόδεψαν τις συζητήσεις μας, με το μισό τραπέζι να αναρωτιέται ξανά για το τι ακριβώς λέγαμε με τον Salvatore!

Παραλειπόμενα:1. Τα κορίτσια της παρέας επισκέφτηκαν με τη Maria την πόλη της την Alta mura την οποία βρήκαν πολύ όμορφη, αρκετά καλύτερη από την Gravina.
2. O Γ. δεν άφησε μανάβικο για μανάβικο. Τα επισκέφτηκε όλα συζητώντας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τους καταστηματάρχες για τα προσφερόμενα είδη.
3. Στην πόλη γινόταν ο χαμός από τα αυτοκίνητα. Αιτία η αυριανή γιορτή του Saint Michele de la grotte τοπικού αγίου και προστάτη της περιοχής.

Πέμπτη 6/5/2010

"I will kill him" άκουσα την Alexandra να φωνάζει το πρωινό ιδιαίτερα εκνευρισμένη. Πέρασαν μερικά λεπτά μέχρι να καταλάβω πως όλο το προηγούμενο βράδυ ένας νευρικός σκύλος είχε αφήσει άυπνη όλη την αποστολή της Ρουμανίας. Μου άρεσε επίσης το "dοg serial killer" που επίσης ακούστηκε σ' αυτό το θορυβώδες πρωί. Μια ηλιόλουστη, έρημη Gravina, με λιγοστούς ανθρώπους να συζητούν έξω από τα ελάχιστα ανοικτά μαγαζιά μας υποδέχτηκε συνοδεύοντάς μας στο σχολείο.
Εδώ συνεχίστηκαν οι παρουσιάσεις των τάξεων του Comenius. Μας άρεσε ιδιαίτερα το project με τις μάσκες. Κάθε μαθητής είχε αναλάβει να δημιουργήσει τη δική του μάσκα, με γενικότερα θέμα φύση και άνθρωπος και να την παρουσιάσει στους υπόλοιπους και σε μας με μια ηλεκτρονική παρουσίαση.
"My mask is about nature and friendship" Valeri: my mask is inspirade to nature, how important is nature for me" ήταν μερικά από τα σχόλια που ακούστηκαν στις παρουσιάσεις. Τα έξυπνα πρόσωπα των παιδιών καθώς μας έδιναν από μια μάσκα τυλιγμένη όμορφα σε ένα μικρό κουτί ήταν αρκετά να σου φτιάξουν άμεσα τη διάθεση, που μάλλον προσπαθούσε να χαλάσει ο Διευθυντής που περπατούσε αγχωτικά συνεχώς πίσω μας!
Οι παρουσιάσεις συνεχίστηκαν με τις άλλες τάξεις να παρουσιάζουν τη δουλειά τους: Τα μνημεία της πόλης μου, με μικρούς ζωγραφικούς πίνακες τοπίων της Gravina και οι μήνες και τι σημαντικά πράγματα μας προσφέρουν.

Με το τέλος των παρουσιάσεων είμαστε έτοιμοι να πάμε μαζί με όλο το σχολείο στο θέατρο της πόλης όπου θα είχαμε την πρώτη συνάντηση με τη Δημοτική αρχή και στη συνέχεια θα παρακολουθούσαμε κοντσέρτο των μαθητών υπό τη μουσική διεύθυνση της Gelly. Η οποία πραγματικά έκανε πολύ καλή δουλειά. Το κοντσερτο ήταν εκπληκτικό συνεπαίρνοτάς μας με μελωδίες του Βέρντι, του Νίνο Ρότα και με άλλα αγαπημένα ιταλικά τραγούδια. Ήταν εμφανής η συγκίνηση όλων ακόμη και αυτών που δεν είχαν καμμια επαφή με την ιταλική μουσική κουλτούρα.

Δικαια τα συνεχή χειροκροτήματα στο τέλος που ανάγκασαν τους συντελεστές της εκδήλωσης να παίξουν μια ακόμη φορά το Nabucco, Betoven και το Sole mio.
Η επίσκεψή μας στη συνέχεια στο Lipu Oasis μας έδωσε την ευκαιρία να περπατήσουμε στη Laterza ξεναγούμενοι από τον Pino. Η Ιταλική Ορνιθολογική εταιρέια, η Lipu, υλοποιεί εκπαιδευτικά προγράμματα στο πάρκο με σχολικές μονάδες από τη γύρω περιοχή. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέμα, ούτε και ορισμένο χρονικό όριο, είναι ξεκάθαρα γνωσιοκεντρικά προσανατολισμένα στη βιοποικιλότητα της περιοχής, στην οποία υπάρχουν σπάνια φυτά, ερπετά και πουλιά.
Περιηγηθήκαμε συμπληρώνοντας σχετικό φύλλο δραστηριότητας με επίκεντρο το θέμα του προγράμματος, τις αισθήσεις. Είδαμε, πιάσαμε, μυρίσαμε, γευθήκαμε, ακούσαμε προσεγγίζοντας το τοπίο με τη βοήθεια των αισθήσεών μας.
Σε ένα υποβλητικό τοπίο είναι η αλήθεια, με τους μαιάνδρους του ποταμού να διασχίζουν ένα μεγάλο φαράγγι με δασωμένες απόκρημνες πλαγιές και τα πουλιά να ακούγονται, μα να μη διακρίνονται. Οι φωνές μας βέβαια ήταν εύκολο να ακουστούν σε όλη τη Laterza.

Φωτογραφηθήκαμε, συζητήσαμε με τα παιδιά και μάθαμε πολλά για τη χλωρίδα και πανίδα του πάρκου. Άγριοι κρίνοι, θυμάρi, άγριο σκόρδο, hair of angel, παπαρούνες, βελανιδιές, παπαδίτσες, πουρνάρια και σκλήθρα μας συντρόφεψαν σε όλη την παραμονή μας στο πάρκο.
Ενημερωθήκαμε στον εκπαιδευτικό χώρο του Κέντρου, ( όλη η περιοχή ανήκει στην περιφέρεια του Τάραντα, υπάρχουν ζώνες προστασάις στο πάρκο με απαγόρευση δραστηριοτήτων στην πρώτη ζώνη και αρκετές εντάσεις με τους κατοίκους με αφορμή τις παράπλευρες αγροτουριστικές χρήσεις) και επισκεφτήκαμε τον κήπο τους.

Η Matera που αποτέλεσε τον επόμενο σταθμό μας ήταν γνωστή σε μας από τις ταινίες κυρίως του Παζολίνι το «Κατά Ματθαίον» Ευαγγέλιο) αλλά και του Μελ Γκίμπσον (Τα Πάθη). Καθώς φτάσαμε το απόγευμα η μικρή πόλη μου θύμισε τον πίνακα του Θεοτοκόπουλου για το Τολέδο, έτσι που ο ήλιος πολεμούσε να προβάλλει μέσα από τα σύννεφα φωτίζοντας κατά τόπους την χωρισμένη σε δύο τμήματα παλιά πόλη. Το πρώτο τμήμα είναι και το παλαιότερο από τον 3ο αιώνα π.χ. με απλές πέτρινες κατοικίες και εργαστήρια. Αφού οχυρώθηκε το κέντρο της κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους στην κορυφή ενός υψώματος 400 μέτρων, και κάτω ακριβώς από τα τείχη δημιουργήθηκαν δύο συνοικίες, σκαμμένες στον μαλακό, ασβεστώδη βράχο: το Σάσο Καβεόζο (Σπηλαιώδης Βράχος) στα νότια και το Σάσο Μπαριζάνο (Βράχος του Μπάρι ή κατ' άλλη εκδοχή των Βαρισίων, επιφανούς οικογένειας της Ρώμης) στα βορειοδυτικά της Πολιτείας. Λόγω της μαλακής σύστασης του βράχου οι τότε κάτοικοι είχαν δημιουργήσει ένα αξιοθαύμαστο και καλά μελετημένο δίκτυο δεξαμενών μέσα στην πέτρα με αρχικό σκοπό την περισυλλογή νερού, τόσο από τις ελάχιστες βροχές όσο και από τη φυσική υγρασία, για την αντιμετώπιση παρατεταμένων περιόδων ανομβρίας στην περιοχή.

Παράλληλα χρησιμοποιούσαν τις ήδη υπάρχουσες σπηλιές, τις οποίες επεξέτειναν σκάβοντας τόσο σε οριζόντια όσο και σε κάθετη διάταξη, ως αποθηκευτικούς χώρους και στάβλους. Τα Sassi είναι τα κτισμένα μ’ αυτή την ιδιότυπη αρχιτεκτονική σπίτια. Περπατήσαμε στα στενά της πόλης καθώς ο ήλιος έδυε δίνοντάς μας την ευκαιρία να βγάλουμε τις ανάλογες φωτογραφίες. Δεν κατεβήκαμε πολύ χαμηλά γιατί η ώρα ήταν περασμένη και έπρεπε να επιστρέψουμε.
Το βράδυ στην επιστροφή μας στο κέντρο συναντήσαμε έναν από τους μουσικούς που έπαιξε στην υποδοχή μας με το συγκρότημα La Zjite, αρχιτέκτονα όπως μας είπε, δίνοντάς μας και άλλες πληροφορίες. Για παράδειγμα την ανάγκη των Ιταλών να έχουν δύο δουλειές ( καλά εμείς πάμε πίσω σκέφτηκα) και την έντονη παραοικονομία, τα μαύρα χρήματα που κυκλοφορούν παντού. Στο κέντρο της Gravina ήταν ένα παλιό κτίριο που συντηρούνταν, ώστε να γίνει εμπορικό κσι πολιτιστικό κέντρο. Η αγορά του μας ενημέρωσε κόστισε 3 εκατομμύρια ευρώ! Καθώς είχε όρεξη να μιλήσει και για άλλα και εμείς όρεξη…γενικώς καθήσαμε στο Mamma mia, ένα καινούργιο εστιατόριο με θέα στις φωταγωγημένες σπηλιές της πόλης. Η βραδιά που ακολούθησε μας έκανε σοφούς σε πολλά και διαφορετικά πράγματα οδηγώντας μας με κουρασμένα βήματα στο φιλόξενο άνετο ξενοδοχείο μας.

Τετάρτη 5/5/2010

Το πρωινό φως της ημέρας συνοδευόταν από τις φωνές των πουλιών που πετούσαν πάνω από τα παλιά σπίτια της πόλης στα οποία έβλεπε το ψηλό παράθυρο του δωματίου μου. Στο μικρή μα ζεστή αίθουσα του πρωινού συναντήσαμε την Isabel. Όπως μας πληροφόρησε είχαν φτάσει στις 11.30 το βράδυ από το Μπάρι.. Εκείνοι επέλεξαν να ξεκινήσουν μια μέρα νωρίτερα, να διανυκτερεύσουν στη Ρώμη και να πετάξουν με αεροπλάνο για Μπάρι και μετά με λεωφορείο για Gravina. Με χαρά συναντήσαμε στη συνέχεια την Amparo, τη Marisa και μια συνάδελφο που δεν είχαμε συναντήσει ως τώρα, την Puri.

Έξω από το ξενοδοχείο μας περίμεναν ο Pino και ο Salvatore οι οποίοι μας συνόδεψαν περπατώντας στο σχολείο. Οι μαθητές μας είχαν ξεκινήσει ευδιάθετα τη μέρα τους, παίζοντας βόλεϊ στο μάθμα της γυμναστικής με ιδιαίτερη επιτυχία ( του Λυκείου οι δικοί μας, του Γυμνασίου οι συμπαίκτες τους!). Ο Γ. δεν μπόρεσε να μη σημειώσει τις ακόλουθες παρατηρήσεις : 1. Κανείς δεν διαμαρτύρονταν για πόνους στο χέρι 2. Όλοι φορούσαν φόρμες και 3. Έπαιζαν ή παρακολουθούσαν πειθαρχημένα. ( αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει στα δικά μας γυμναστήρια , συγνώμη στην τσιμεντένια αυλή μας ήθελα να πω...)
Όπως και σε όλα τα σχολεία που είχαμε επισκεφτεί ως τότε η είσοδος ήταν κλειδωμένη και μας άνοιξαν από μέσα οδηγώντας μας στο γραφείο των καθηγητών, μια μεγάλη φωτεινή αίθουσα, περισσότερο πέρασμα των συναδέλφων. Οι παιδαγωγικές τους συναντήσεις γίνονται σε άλλη μεγάλη αίθουσα. Το πρόγραμμα στη συνέχεια περιελάμβανε παρουσιάσεις των τμημάτων που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Comenius. Θεατρικά σκετς, χορωδία με φλογέρες και ηλεκτρονικές οπτικές συνθέσεις με εικόνες της περιοχής. Μέχρι και παιχνίδι αναγνώρισης προσώπων είχαν ετοιμάσει και μας κάλεσαν να συμμετάσχουμε και εμείς. Όλα ήταν εξαιρετικά, αποδεικνύοντας την εργασία που είχε προηγηθεί.
Αφήσαμε το σχολείο προκειμένου να επισκεφτούμε το γειτονικό Δημοτικό με το οποίο,όπως μάθαμε , συνεργάζονται στενά και δημιουργικά στα ευρωπαϊκά προγράμματα. Συνάντηση με τη Διευθύντρια και στη συνέχεια μοισικοχορευτική παράσταση με εξαιρετικά ταλαντούχα νήπια και μικρούς μαθητές. Δροσιά, ενέργεια, πειθαρχία με προεξάρχουσα μια καταπληκτική δασκάλα, σοπράνο όπως μας είπαν αργότερα. Στον τελευταίο χορό συμμετείχαν και οι μεγάλοι, κάτι που δημιούργησε ωραίες αντιθέσεις, ψηλοί, ηλικιωμένοι με μικροκαμωμένους μαθητές. Η Gelly μας επισήμανε με έμφαση πως στο χορό συμμετείχαν οι Διευθυντές, η εξουσία, μαζί με τους «υποτελείς» μαθητές. Ένας πλούσιος μπουφές μας περίμενε καθώς έξω η ζέστη είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή, μεγαλώνοντας την κούραση που νιώθαμε. Το απόγευμα είχαμε το πρώτο worksession. ( Δυστυχώς τα μηνύματα που παίρναμε από Ελλάδα, ήταν ανησυχητικά. Μιλούσαν για μεγάλες διαδηλώσεις, για είσοδο διαδηλωτών στη Νομαρχία Λάρισας, για θύελλες που αρχίζουν να θερίζουν οι κυβερνώντες όπως μου έγραφε καλός μου φίλος. Αισθάνομαι λίγο περίεργα καθώς διαβάζω τα μηνύματα στη φωτεινή, μικρή και ήσυχη πόλη της Gravina.
Το worksession άρχισε το απόγευμα με ανταλλαγή δωρων και ανάλυση του προγράμματος και των επιδιωκόμενων στόχων παρουσία του Διευθυντή του σχολείου, μάλλον περισσότερο απόμακρου απ' ότι είχαμε συνηθίσει στις άλλες συναντήσεις. Αν και είχαμε ετοιμαστεί σχετικά δεν έγινε συζήτηση για την αξιολόγηση του προγράμματος, των όσων είχαμε επιτύχει ως τότε. Εντυπωσίασαν τα κόμικ, το δικό μας και των Ισπανών, αλλά και μια εξαιρετική παρουσίαση της χλωρίδας και πανίδας της Αστούρια που είχαν επιμεληθεί οι Ισπανοί συνάδελφοι με τους μαθητές τους.
Μετά το τέλος της συνάντησης, πήγαμε στο ξενοδοχείο και ακολούθως κάναμε μια βόλτα στην αγορά της σύγχρονης πόλης της Gravina. Λίγα ψώνια και κατάληξη το βραδάκι σε μια μικρή χασαποταβέρνα στο πάνω τμήμα της πόλης. Καταγράφω με κάθε επιφύλαξη για λάθη τις τοπικές λιχουδιές που δοκιμάσαμε: Μπρατσόλα, ινβoλτίνι, μπρουσκέτα, λουκάνικα, με κρασί και κουβεντούλα, η οποία ολοκλήρωνε με όμορφο τρόπο τη δεύτερη μέρα. Εντύπωση έκανε σε όλη την παρέα η επικοινωνία του γράφοντος με το Salvatore, καθώς ο μεν δεν γνώριζε Ιταλικά, ο δε δεν γνώριζε ελληνικά και αγγλικά. Οπότε η απορία όλων ήταν σε ποιά ακριβώς γλώσσα γινόταν η συνεννόηση. Οι καλοί συνάδελφοι αγνοούσαν την αλήθεια της ύπαρξης μιας παγκόσμιας βάσης επικοινωνίας με χρήση λόγου, κινήσεων και μορφασμών. Στην τηλεόραση η Ιντερ πανηγύριζε την κατάκτηση του κυπέλλου Ιταλίας μετά από ένα πολύ νευρικό παιχνίδι, καθώς εμείς ολοκληρώναμε το δείπνο μας. ( πρέπει να επισημάνω πως οι Ιταλοί της παρέας δεν συμπαθούν καθόλου την Ιντερ, αναφέροντας μάλιστα το στημένο παιχνίδι ίντερ-Λάτσιο)
H βραδιά δεν κύλησε καθόλου καλά καθώς όλα τα ιταλικά δίκτυα μετέδιδαν συνεχώς εικόνες καταστροφής από την Ελλάδα. Η τραγωδία στην τράπεζα Marfin δεν μπορούσε να κατανοηθεί με κανέναν τρόπο. Αισθάνεσαι πολύ άσχημα, νιώθεις περισσότερο πληγωμένος, όταν τα βλέπεις χιλιόμετρα μακριά παρατηρώντας την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των συναδέλφων μας στο τραπέζι. Και τι να απαντήσεις; Πώς να τα ερμηνεύσεις, αφού ούτε και εσύ ο ίδιος δεν μπορείς πρώτα να τα συνειδητοποιήσεις...
Επιστρέφοντας συναντήσαμε τα παιδιά στο δρόμο. Δεν φαίνονταν ιδιαίτερα χαρούμενα, αν και πρέπει να επισημάνω πως κατά τη γνώμη μου ο Λάζαρος και η Θεοδώρα προσπαθούσαν να προσαρμοστούν με επιτυχία. Ελπίζουμε αύριο να είναι μια άλλη μέρα, για όλους και στην Gravina και στην Ελλάδα.

Download:

FLVMP43GP

Gravina - 4η Συνάντηση Comenius ( 1η ημέρα 4/5/2010)

Συναντηθήκαμε πολύ πρωί στο αεροδρόμιο, περάσαμε εύκολα τις σχετικές διαδικασίες και η Θεσσαλονίκη μας αποχαιρετούσε καθώς χανόμασταν μέσα στα λευκά σύννεφα. Η πτήση ήταν καλή, όχι όμως και η εξυπηρέτηση της alitalia με την οποία πετούσαμε. Αρκετά καθυστερημένος ο καφές με μόνη φωτεινή εξαίρεση τα εξαιρετικά μπισκοτάκια που τον συνόδευαν ( κάτι με al limone είχε μέσα η ονομασία τους)

Μια βροχερή Ρώμη δεν προϊδέαζε αίσια συνέχεια για το ταξίδι της ομάδας μας προς την Gravina. Η τέταρτη και τελευταία συνάντηση του προγράμματος Comenius μας περίμενε, όπως και τις άλλες ομάδες που συμμετείχαν σ' αυτό τη διετία 2008-2010. Με μικρή καθυστέρηση φτάσαμε στο Μπάρι, όπου μας περίμεναν η Μαριέλλα και ο Σαλβατόρε μαζί με δύο γονείς. Θερμό καλωσόρισμα, διαχυτικοί και εμφανώς χαρούμενοι οι Μαριέλα και Σαλβατόρε μας έκαναν να αισθανθούμε αρκετά όμορφα. Αυτό θα επιβεβαιώνονταν βέβαια αρκετές φορές στη συνέχεια.
Γιατρός παθολόγος, μητέρα τριών παιδιών με καλή γνώση των αγγλικών ήταν μια από τους γονείς που μας περίμεναν για να μας μεταφέρουν από το Μπάρι στη Gravina, μια απόσταση 60 περίπου χιλιομέτρων/ Ο δρόμος βαρυφορτωμένος από επιβατικά και φορτηγά
Προβολή μεγαλύτερου χάρτηδιέσχιζε αγροτικές και βιοτεχνικές ζώνες, ελαιώνες και πράσινα λιβάδια, φέρνοντάς μας στον προορισμό μας, στο κέντρο της πόλης, με πολλά στενά και σοκάκια. Τα παιδιά θα πήγαιναν στο σχολείο και εμείς θα τακτοποιούμασταν στο Β.Β Palazzo Sottile Meninni, ένα παλιό παλάτι που πρόσφατα ανακαινίστηκε, ώστε να λειτουργεί σαν μια μικρή πανσιόν. Ανοίγοντας τα στενά μεγάλα παράθυρα του δωματίου μου αυτό που άκουσα πρώτα ήταν μια συναυλία πουλιών σε έναν ορίζοντα όπου δέσποζαν τα απομεινάρια του παρελθόντος της Gravina.
Το μεσημέρι μας περίμεναν εκτός από τη Μαριέλλα και το Σλαβατόρε, η Τζέλυ, ο Πίνο, ο Φραντσέσκο και ένας ακόμη συνάδελφος του ιταλικού σχολείου. Γευματίσαμε μαζί στο Tracce, παλιό οινοποιείο, υπόσκαφο, μεταμορφωμένο σε ατμοσφαιρικό εστιατόριο το οποίο αποτέλεσε την πρώτη μας εμπειρία οπτική και γευστική της Gravina. Το κτίριο κατασκευάστηκε πιθανόν το 17ο αιώνα αξιοποιώντας προγενέστερη κατασκευή, μα οι γεύσεις του ήταν τωρινές, ανεπιτήδευτα απλές. Μας ενθουσίασαν με την ποιότητά τους, όπως και η θερμή ατμόσφαιρα της ομήγυρης που μας συνέδεε με αόρατα νήματα με τη Θεσσαλονίκη και τους δεσμούς που οικοδομήσαμε εκεί. Συζητώντας μάθαμε πως στη Gravina, ομιλείται μια τοπική διάλεκτος με συγκοπτόμενες τις λέξεις και κάπως βαριά προφορά, αντίστοιχες με τις διαλέκτους που και στην Ελλάδα διακρίνουμε σε αγροτικές περιοχές. Υπάρχουν επίσης πολλά οινοποιεία που παράγουν μια μοναδική ποικιλία που τη συναντούμε μόνο στη Gravina. Πηγαίνοντας προς το παλάτι μας για να ξεκουραστούμε συναντήσαμε τον υπεύθυνο ενός τοπικού μουσείου, ο οποίος με υπερηφάνεια μας ξενάγησε σε ένα υπόσκαφο με πολλές χρησεις κατά το διάβα των αιώνων, υδραγωγείο, οινοποιείο αλλά και λατομείο!
Το απόγευμα επισκεφτήκαμε μια τοπική βιοτεχνία παραγωγής των κεραμικών cola cola (σφυρίχτρες σε μορφή πουλιού με έντονα χρώματα) για την ακρίβεια μάλλον οικοτεχνία , καθώς οι εργαζόμενοι ήταν μια ηλικιωμένη κυρία με το σύζυγό της,ο οποίος βέβαια , όπως μας ενημέρωσε ο Πίνο, δεν βοηθάει και τόσο πολύ.
Tο βραδάκι στο Scuola Secondary 1o grado “Montemuro” είχαμε την επίσημη υποδοχή. Βαμένο πράσινο, καθαρό, με εργαστήρια και διαδραστικούς πίνακες και ένα υπέροχο γυμναστήριο, όπως είδαμε κατά τη ξενάγησή μας σ' αυτό, μας προσέφερε μια βραδιά με ιδιαίτερο το τοπικό πολιτιστικό στοιχείο. Το χορευτικό συγκρότημα Zjte χόρεψε με υπέροχες τοπικές ενδυμασίες πόλκα, ταραντέλα, βαλς, καντρίλια, χορούς όχι τόσο πολύπλοκους ως προς τα βήματα αλλά με συνεχείς εναλλαγές των σκηνών της χορευτικής δράσης με έντονη θεατρικότητα. Κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο όλων των χορών το ερωτικό στοιχείο, η κοινωνική ενότητα, η ενέργεια, η φιλία.
Ένας ροδοκόκκινος ψηλός στρογγυλός παρουσιαστής μας πληροφορούσε για κάθε χορό με ενδιαφέροντα στοιχεία απευθυνόμενος στους επισκέπτες και ιδιαίτερα στην ελληνική αποστολή που στο ήμισυ μιλούσε καλά Ιταλικά ( οι γυναίκες, Χαρούλα και Ελένη). Η Χαρούλα, πρέπει να τονίσουμε έλαβε μέρος, εκπροσωπώντας μας επάξια, στο παιχνίδι του κρασιού.
Σε τι συνίσταται αυτό το τοπικό παιχνίδι; Με λίγα λόγια όμως μας είπαν μια παρέα αρχίζει να πίνει με το ίδιο ποτήρι ( βέβαια έτσι γινόταν παλιά, πού να βρεις το κουράγιο να πιείς από το ίδιο ποτήρι σήμερα με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις μάλιστα καλά!)εις υγείαν ενός διαφορετικού κάθε φορά προσώπου και στο τέλος μετά από αρκετές γύρες του ποτηριού πίνουν εις υγείαν όλων των παρευρισκομένων.
Στο χορό που ακολούθησε πήραμε μέρος όλοι μας, θέλοντας και μη, ενώ οι μάλλον βαριεστημένοι και κουρασμένοι μαθητές μας αναθάρρησαν καταγράφοντας ηλεκτρονικά τις χορευτικές επιδόσεις των καθηγητών τους! ( ελπίζω να μην κυκλοφορήσει σχετικό βίντεο στο διαδίκτυο, θα είναι αρκούντως διασκεδαστικό!)
Αρκούδα που χορεύει θέλει και να φάει (sic), οπότε οι φοκάτσιες όλων των τύπων που μας περίμεναν μαζί με τα γλυκά αποτέλεσαν το δείπνο που είχαν ετοιμάσει οι γονείς των μαθητών που συμμετείχαν στο πρόγραμμα για μας. Μετά από αίτημα των παιδιών προσπαθήσαμε να κλείσουμε έναν αγώνα βόλεϊ για την επόμενη μέρα, αλλά με βάση το πρόγραμμα θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί.
Όταν πήραμε το δρόμο της επιστροφής είχε αρχίσει να βρέχει σιγανά στους φωτισμένους, έρημους δρόμους της πόλης. Σε κάποιες λιγοστές καφετέριες και πιτσαρίες που είχαν κόσμο καπνιστές κάπνιζαν το τσιγάρο τους έξω, λόγω της απαγόρευσης που καλώς ισχύει σε όλη την Ευρώπη, ακόμη και στην Τουρκία, εκτός από την δική μας! Στα στενά και στις πλατείες που περάσαμε περπατώντας μας ακολουθούσαν εκτός από τους ίσκιους μας οι μουσικές, οι γεύσεις μα πάνω απ’ όλα το θερμό καλωσόρισμα των οικοδεσποτών μας.

Indian summer

Τι καλοκαίρι κι αυτό; Δε συμφωνείτε; Με απεργίες, καύσωνες, αιτήματα συνταξιοδότησης που προκαλούν πονοκεφάλους στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και Δια βίου αμάθειας , με αγωνία και έντονη ανασφάλεια για το επερχόμενο Φθινόπωρο τι μας έλειπε, για σκεφθείτε λίγο...
Αυτό που μας έλειπε ήταν μια μεγαλειώδη προσπάθεια εν μέσω του θέρους να πειστούμε όλοι για την αλήθεια της ρήσης " η βλακεία είναι ανίκητη". Τώρα θα μου πείτε, τι έπαθε αυτός μεσημεριάτικα και γράφει στο αραχνιασμένο ιστολόγιό του τις παραπάνω γραμμές και θα σας απαντήσω με ένα copy paste από τις ανακοινώσεις της Υπουργού Περιβάλλοντος (!!!) κ. Μπιρμπίλη για το σχέδιο ανάπλασης της Θεσσαλονίκης.

"Η επιβαρυμένη περιοχή που περιβάλλεται από τις οδούς Αγγελάκη, Εγνατία, Δωδεκανήσου και Νίκης- Παλιά παραλία ασφυκτιά περιβαλλοντικά, πολεοδομικά και κυκλοφοριακά. Για το λόγο αυτό στην υποπεριοχή που ορίζεται από τις οδούς Π. Μελά - Τσιμισκή - Πλ. Ελευθερίας - Νίκης, θα αποτραπεί η διέλευση στα Ι.Χ. και ειδική κυκλοφοριακή μελέτη θα προβλέπει να χρησιμοποιούνται Μέσα Μαζικής μεταφοράς και ταξί και να υπάρχουν οι κατάλληλες προβλέψεις, ενώ θα γίνεται συνεπής έλεγχος της φορτοεκφόρτωσης για την προμήθεια των καταστημάτων. Ο στόχος θα επιτευχθεί με τη πεζοδρόμηση της παλιάς παραλίας, όταν έχει ολοκληρωθεί το έργο της υποθαλάσσιας αρτηρίας. "

Καταλάβατε τώρα; Αυτό το εκπληκτικής ανοησίας έργο, που πιστεύαμε πως είχε επιτέλους ναυαγήσει στα καθαρά νερά του Θερμαϊκού, επανέρχεται στοιχειώνοντας το μεσημέρι μας και τις επόμενες ημέρες. Μακάρι να κάνω λάθος λόγω υπερβολικά γρήγορης ανάγνωσης και αντίδρασης. Αλλιώς εκτός από σοφότεροι πρέπει να γίνουμε και απείρως περισσότερο αποτελεσματικοί για να διαφυλάξουμε τη λογική και το μέλλον της ζωής μας σ' αυτή την πόλη.

Υ.Γ. 1. 'Οχι, δεν αναφέρεται τίποτα για το μέλλον των στρατοπέδων!!!
2. Να μη ξεχάσω. Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων είναι ο κ. Μαγκριώτης και φυσικά παρίστατο και έκανε κι' αυτός τις δηλώσεις του ....
3. Αυτή η μικρή αναφορά στην υποθαλάσσια περιέργως απουσιάζει από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία!!!

Το σχολείο μας στο Πεκίνο

Και ένα κόμικ για την περιπέτειά μας στο Πεκίνο!

Δράσεις της περιβαλλοντικής ομάδας μας

Οι φετινές μας δράσεις σε μορφή κόμικ. Σενάριο, φωτογραφίες, υλοποίηση της Περιβαλλοντικής μας ομάδας.

Πατρίς - Θρησκεία - Ηρακλής (!)

"Να σημειωθεί ότι στην πορεία εθεάθησαν αρκετοί που κρατούσαν σημαίες των Σκοπίων, καθώς είναι γνωστή η "προειδοποίηση" των οπαδών της ομάδας της Θεσσαλονίκης ότι αν δεν εγκριθεί η αίτηση αδειοδότησης της, θα επιδιώξουν να συμμετέχει στο πρωτάθλημα της γείτονας χώρας ως ένδειξη διαμαρτυρίας."

Στα επεισόδια που έγιναν σήμερα κατά τη διάρκεια μιας ακόμη πορείας των οπαδών του Ηρακλή για το γνωστό θέμα της αδειοδότησης συνέβη κι αυτό που κατέγραψε η δημοσιογραφική πένα πιο πάνω. Ποιό είναι το οξύμωρο; Οι σημαίες της γειτονικής χώρας ανέμισαν στην πλατεία Αριστοτέλους στην οποία πριν μερικά χρόνια εκατομμύρια πολιτών και ίσως ανάμεσά τους και αυτοί που σήκωσαν τις συγκεκριμένες σημαίες είχαν διατρανώσει την πίστη τους στο αυτόνόητο. "Η Μακεδονία είναι ελληνική"
Μερικά χρόνια αργότερα, με την κρίση να έχει εγκατασταθεί μόνιμα πια στην καθημερινότητά μας, λαμβάνοντας κατά περίπτωση και άλλα χαρακτηριστικά επίθετα, κοινωνική, πολιτική, οικονομική, θεσμική, πολιτισμική, εκπαιδευτική, ερωτική, νομίζω πως ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό, μια μη απόφαση, μια απόφαση που αποτελούσε απλά μια δήλωση της επιθυμίας να εφαρμοστούν επιτέλους νόμοι και διατάξεις που αφορουν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, οδήγησε μάλλον εύκολα στη λήθη και στην σκιά μιας σημαίας που τότε θεωρήθηκε αιτία όλων των δεινών.
Το πιο πιθανό να συμβεί σ΄αυτη την υπόθεση είναι και το πιο χαρακτηριστικό της παθογένειας που έχει οδηγήσει σε όσα βιώνουμε όλοι καθημερινά. Με επιχειρήματα του τύπου " όλοι το ίδιο κάνουνε", "από εμάς θα ξεκινήσει η εφρμογή του νόμου", "νόμος έιναι το δίκαιο του οπαδού", "το αθηναϊκό κράτος και η λεβεντογέννα Θεσσαλονίκη", " πρέπει να επέμβει η δικαιοσύνη γιατί αυτές οι αποφάσεις είναι ύποπτες ( Ψωμιάδης!)", με αγαστή συνεργασία πολιτικών, πολιτικάντηδων, δημοσιογράφων και δημοσιογραφίσκων, παραγόντων του πιο ξεφτιλισμένου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ευρώπης και θεσμικών οργάνων που έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό ποιόν ακριβώς θεσμό υπηρετούν, ο Ηρακλής μάλλον θα πάρει την άδεια συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα. Η λογική και το δίκαιο όμως θα απουσιάσουν για μια ακόμη φορά.

Υ.Γ. 1. Για να καταλάβετε πόσο υποκριτικά και υστερόβουλα κρίνονται τα λόγια των πολιτικών (;) του τόπου μας σας παραθέτω σχόλιο ενός οπαδού:
"Καλά κρασιά Παναγιώτη !!!!
Τώρα θυμήθηκες τον ΗΡΑΚΛΗ μας?
Αλλά ο ΠΛΕΟΝ απαράδεκτος είναι ο Βασιλάκης, ο έτερος της παρέας.
Σήμερα βγήκε και είπε 2 κουβέντες, έτσι για να πει κάτι.
ΜΑΥΡΟ στις εκλογές και στους 2 ! "

2. Να ξεκαθαρίσω πως αυτό που πρεσβεύω είναι η απόλυτη εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους όσους συμμετέχουν είτε σε ένα πρωτάθλημα, είτε στην πολιτική και οικονομική σκηνή του φτωχού πλην τίμιου(!) αυτού τόπου.

Ημερίδα

Κείμενο της συνάντησης: Θέσεις – προτάσεις

Τα μέλη των Παιδαγωγικών Ομάδων (Π.Ο.) των ΚΠΕ που συναντήθηκαν στο Λαγκαδά στις 14 και 15 Μαΐου 2010, αφού έλαβαν υπόψη τους
α) τα κείμενα διεθνών συναντήσεων, αποφάσεων, διασκέψεων για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση,
β) τη στρατηγική της UNECE για την αειφόρο ανάπτυξη,
γ) το κοινοτικό και εθνικό δίκαιο (συνταγματική αναθεώρηση 2001 για την αειφορία )
δ) τα πορίσματα της Διαβούλευσης των ΚΠΕ στις 15, 16 Απριλίου 2008
ε) τα κείμενα της ΠΕΕΚΠΕ,
συμφώνησαν στις παρακάτω θέσεις και προτάσεις:

1)Η περιβαλλοντική παιδεία, περιβαλλοντικός εγγραματισμός αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας, δικαίωμα και ευθύνη του πολίτη.

2)Η κάθε θεωρία, δράση και πράξη της Π.Ο. των Κ.Π.Ε. οφείλει να στηρίζεται, να καλλιεργεί, να αναδεικνύει, να προτάσσει και να διαχέει τους κανόνες, τις αρχές και τις αξίες της αειφορίας.

3)Κοινή διαπίστωση μας είναι ότι ο θεσμός των ΚΠΕ αποτελεί περιβαλλοντική, κοινωνική και εκπαιδευτική αναγκαιότητα έχοντας αποδείξει την αξία και την προσφορά του στην εκπαίδευση και στην τοπική κοινωνία. Θεωρούμε επιβεβλημένη την ενίσχυση της λειτουργίας και ανάδειξης κάθε ΚΠΕ και προτείνουμε την εκπόνηση μελέτης βιωσιμότητας την επόμενη διετία προκειμένου να καθοριστεί η περιβαλλοντική, κοινωνική και εκπαιδευτική του ταυτότητα.

4)Τα ΚΠΕ να αποτελούν εκπαιδευτικές δομές ειδικού τύπου με παιδαγωγικό, επιμορφωτικό και δημόσιο χαρακτήρα και να επιτελούν το έργο της εκπαίδευσης για την αειφορία προτάσσοντας κάθε ενέργεια και δράση που έχει στόχο την βιωσιμότητα της τοπικής κοινωνίας. Προσφέρουν ως κύριο έργο τους προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης- εκπαίδευσης για την αειφορία σε μαθητές (σχολεία). Επιμορφώνουν εκπαιδευτικούς καθώς και άλλες κοινωνικές ομάδες, παράγουν εκπαιδευτικό υλικό, υλοποιούν έρευνα, συντονίζουν θεματικά δίκτυα και οργανώνουν τοπικές και διεθνείς συνεργασίες στο πλαίσιο της εκπαίδευσης για την αειφορία.

5)Οι υποδομές να καλύπτουν τις ανάγκες της απρόσκοπτης λειτουργίας κάθε ΚΠΕ. Το Υπουργείο Παιδείας με κάθε εμπλεκόμενη υπηρεσία ή φορέα του οφείλει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για το ανωτέρω και προς πραγματοποίηση των σκοπών της εκπαίδευσης για την αειφορία και του σχεδίου δράσης του Υπουργείου για το «Νέο σχολείο:Πρώτα ο μαθητής».

6)Επίσης είναι αναγκαίο να τηρούνται οι συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ των συμβεβλημένων μερών (ΟΤΑ-ΕΙΝ) που διέπουν την λειτουργία των ΚΠΕ αναφορικά με τα κτίρια, τις υποδομές και λοιπές υποχρεώσεις.

7)Ο αριθμός των μελών της Π.Ο. κάθε ΚΠΕ οφείλει να είναι το λιγότερο 5 εκπαιδευτικοί με αύξηση του αριθμού τους ανάλογα με το προσφερόμενο έργο και την ταυτότητα του κάθε ΚΠΕ, με διαδικασία επικαιροποίησης κάθε 4 χρόνια. Σε κάθε περίπτωση ο αριθμός των μελών των Π.Ο. να διατηρηθεί ως έχει στα ΚΠΕ που λειτουργούν σήμερα. Η κάθε διαδικασία που αφορά την τοποθέτηση μελών των Π.Ο. να είναι τέτοια που να διασφαλίζει την αξιοκρατική επιλογή και να αναδεικνύει την εμπειρία στο διδακτικό αντικείμενο.

8)Τα ΚΠΕ ως εκπαιδευτικές δομές να λειτουργούν ακολουθώντας το ωράριο λειτουργίας των σχολικών μονάδων. Τα μέλη της Π.Ο. να λογίζονται ως εκπαιδευτικά στελέχη ενταγμένα στην πυραμίδα της διοίκησης που ασκούν διοικητικό, καθοδηγητικό και παιδαγωγικό έργο για το οποίο και να αμείβονται και μοριοδοτούνται ανάλογα. Σε κάθε ΚΠΕ να ορίζεται Διευθυντής και Υποδιευθυντής με αντίστοιχες υποχρεώσεις και προνόμια. Τέλος για την άσκηση του έργου αυτού όταν προσφέρεται εργασία εκτός ωραρίου να αμείβεται υπερωριακά σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις του εργατικού δικαίου.

9)Για την απρόσκοπτη λειτουργία των ΚΠΕ απαιτείται η επαρκής και συνεχής χρηματοδότηση τους από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους .

10)Να τροποποιηθεί η δομή των ΤΔΚΠΕ με ενίσχυση της λειτουργίας τους και επικαιροποίηση της εμβέλειάς τους σε περιφερειακό επίπεδο.

Σημείωση αναρτώντος: Γνωρίζετε πως οι προσωπικές μου θέσεις είναι αρκετά διαφορετικές, αλλά βασική αρχή της αειφορίας είναι η συνεννόηση, η συναίνεση, η συμφωνία μέσα από μια διαδικασία διαρκούς σύνθεσης των αντιτιθέμενων απόψεών μας. Επιτέλους κάποτε η θεωρία μας πρέπει να συναντήσει τις πράξεις μας!

Αμφιβολίες...

...όχι πολλές, αλλά σίγουρα επαρκείς να δημιουργήσουν ένα μεγάλο κενό στην επικοινωνία μέσω του blog. Πρόσφατα οργανώσαμε στο Λαγκαδά μια συνάντηση Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Βόρειας Ελλάδας, στην οποία τελικά συμμετείχαν 17 Κ.Π.Ε. Σκοπός της συνάντησης ήταν να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας για το θεσμό των Κέντρων, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα σε σχέση και τη μελλοντική θεσμική τους εξέλιξη με ορίζοντα ένα άλλο σχολείο, μιαν άλλη εκπαίδευση περισσότερο κοντά στις αρχές της εκπαίδευσης για την αειφορία, που βαυκαλιζόμαστε πως πρεσβεύουμε.

Ήταν ένα πολύ γόνιμο και ουσιαστικό διήμερο στο οποίο καταλήξαμε σε ένα κοινό πλάισιο αρχών και θέσεων, αντιπροσωπευτικό των ελπίδων μας για το μέλλον. Καλά θα μου πείτε, πού είναι οι αμφιβολίες;

Για την προπαρασκευή τη συνάντησης αποφασίσαμε να οργανώσουμε ένα ηλεκτρονικό forum κατάθεσης θέσεων, απόψεων, προτάσεων και διαλόγου, το οποίο ευελπιστούσαμε να λειτουργήσει προς την κατέυθυνση της καλύτερης προετοιμασίας της συνάντησης, αλλά και στη δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για μια ευρύτερη συναίνεση στη διατύπωση των τελικών μας προτάσεων.

Το στησαμε, άλλωστε είναι τόσο εύκολο πια να δημιουργήσεις ηλεκτρονικές συζητήσεις, και αναμέναμε τη συνέχεια. Αν εξαιρέσουμε τα δικά μας κείμενα, με τα οποία θέλαμε και να ενημερώσουμε για τις θέσεις μας αλλά και να προκαλέσουμε την έναρξη του διαλόγου, είχαμε δύο μόλις παρεμβάσεις. Η μια μάλιστα εντελώς ασυνάρτητη, εκτός θέματος και απαξιωτική.

Προσθέστε σ' αυτήν την εμπειρία, την απορία μου για την πραγματική επικοινωνία που προσφέρουν κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook ( το βαριέμαι απίστευτα! ), την απουσία από την blogόσφαιρα καλών μου φίλων που σταμάτησαν τις αναρτήσεις και αν λάβουμε υπόψη μας και τη σχετική κούραση που μας πιάνει όλους προς το τέλος του σχολικού έτους, θέλουμε πολύ να εγκαταλείψουμε αγαπημένες μας συνήθειες, όπως η επικοινωνία μέσω ενός blog;

Θεωρώ πάντως υποχρέωσή μου να αναρτήσω τις επόμενες ημέρες την περιγραφή των όσων κάναμε στην τέταρτη και τελευταία συνάντηση του προγράμματος Comenius στο οποίο συμμετείχαμε τη διετία 2008-2010.

Έγινε στη μικρή πόλη του Ιταλικού νότου Gravina και πιστεύω πως ολοκλήρωσε με επιτυχία μια πορεία στην οποία συμμετείχαν όλοι οι μαθητές της Περιβαλλοντικής ομάδας, αρκετοί συνάδελφοι του σχολείου, γονείς και φορείς της τοπικής κοινωνίας. Δεν ξέρω, αν όσα σας περιέγραψα ως τώρα από τις δράσεις μας στο Comenius και όσα ακολουθήσουν, συνδέονται έστω και λίγο με τα χαρακτηριστικά του "Νέου σχολείου" που οραματίζονται η Υπουργός μας και οι πολυπληθείς συνεργάτες της, αλλά για μας άνοιξαν νέους δρόμους, δείχνοντάς μας πόσο στραβά αρμενίζαμε και συχεζουμε να αρμενίζουμε!