3η Συνάντηση Comenious στη Θεσσαλονίκη - 1η ημέρα 14/10

Παιχνίδια με την όσφρηση













Παιχνίδια με την ακοή














Μουσική με φυσικά υλικά



























Από τις δραστηριότητες στον κήπο μας ( στρατόπεδο Καρατάσιου)





























Αναμνηστική φωτογραφία στην είσοδο
























Η υποδοχή στο σαλόνι του πρώτου ορόφου

Netbook στο Γυμνάσιο

Έντάξει δε θα διαφωνήσω. Η εισαγωγή των netbook στην Α Γυμνασίου έστω και χωρίς πρόγραμμα, έστω και χωρίς επιμόρφωση, έστω και χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, έστω και σε ένα παρωχημένο πλαίσιο αποτελεί παρόλα αυτά ένα βήμα προς τα εμπρός. Αναρωτιέμαι όμως πώς θα αξιοποιηθούν στην τρέχουσα συγκυρία, με όλα τα προβλήματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ας δούμε τις πιθανές επιλογές:
1. Ο εκπαιδευτικός καλή τη πίστει έχει ετοιμάσει μια ωραία παρουσίαση με κείμενο, ήχους, εικόνες βίντεο, την προβάλλει και οι λίγο ή πολύ εντυπωσιαμένοι μαθητές του κρατούν σημειώσεις ή στην καλύτερη περίπτωση συζητούν τις απορίες τους.
2. Ο εκπαιδευτικός έχει ετοιμάσει ένα σχέδιο μαθήματος το οποίο περιλαμβάνει την παραπάνω παρουσίαση, αλλά ταυτόχρονα αξιοποιεί το σχολικό βιβλίο και προσφέρει στους μαθητές ασκήσεις εφαρμογής με βάση το θέμα του μαθήματός του.
3. Ο εκπαιδευτικός έχει οργανώσει σχέδιο μαθήματος με συγκεκριμένους και πραγματοποιήσιμους σε σχέση με το χρόνο στόχους με δομημένες δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη θέση ενός προβλήματος, την αναζήτηση δεδομένων από αρχείο ή το διαδίκτυο, τη σύνθεση και την παρουσίαση των συμπερασμάτων των παιδιών. Αξιοποιεί ταυτόχρονα κάπoια από τα υπάρχοντα εκπαιδευτικά λογισμικά για επίδειξη ενότητας ή άντληση πληροφοριών.
4. Ο εκπαιδευτικός δομεί το μάθημά του εξ' αρχής με στόχο την ανάπτυξη της κριτικής στάσης των παιδιών απέναντι στο γνωστικό υλικό, αλλά και την ίδια την τεχνολογία με την οποία προσφέρεται. Το βιβλίο είναι παλιότερη μορφή τεχνολογίας, οι υπολογιστές νεότερη, αλλά όλες οι μορφές εξυπηρετούν πάντα συγκεκριμένες στοχεύσεις και προωθούν έναν κυρίαρχο ,διαφορετικό πιθανόν ανάλογα με τις ιστορικές εποχές, λόγο. Με ομαδικοσυνεργατική διδασκαλία, συνεργάτης και όχι αυθεντία δομεί μαζί με τους μαθητές του το λόγο της τάξης του επιτυγχάνοντας στόχους σε πολλαπλά επίπεδα. Ταυτόχρονα αξιοποιεί κριτικά τα υπάρχοντα, συμπεριφοριστικά, ως επί το πλείστον, λογισμικά όπως προσφέρεται ανάλογα με το μάθημα κάθε φορά.
Τι από τα παραπάνω μπορεί να γίνει με την συγκεκριμένη εισαγωγή των netbook; Μόνο η πρώτη και πιθανόν ανάλογα με τις συνθήκες η δεύτερη. Έτσι κι αλλιώς βέβαια και οι δύο αυτές επιλογές υπήρχαν και χωρίς την ύπαρξη των netbook χωρίς να διαθέτουν κάποια μεγαλύτερη παιδαγωγική αξία από τη μεταφορά γνώσεων που η αυθεντία του δασκάλου ή του σχολικού βιβλίου προσφέρει με την επιφανειακή χρήση της τεχνολογίας. Αυτό σημαίνει πως σε καθαρά παιδαγωγικό επίπεδο δεν προσθέτουμε κάτι καινούργιο, δεν ανανεώνουμε ουσιαστικά την εκπαιδευτική διαδικασία, τυπικά μόνο χρησιμοποιούμε, πολλές φορές αποσπασματικά ή περιστασιακά τις νέες τεχνολογίες για να κατορθώσουμε παρωχημένους στόχους.
Η τρίτη και τέταρτη επιλογή πλησιάζει περισσότερο σε μια πραγματικά γόνιμη αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών διευρύνοντας την έννοια και το περιεχόμενου του επιδιωκόμενου γραμματισμου προσεγγίζοντας καλύτερα τις προκλήσεις και τις ανάγκες που θέτει το μέλλον που ήδη έχει ερθει. Η κριτική μάλιστα διάσταση αποτελεί, πρέπει να αποτελεί σημαντικό και ακρογωνιαίο λίθο του καθημερινού μαθήματος, αν επιθυμούμε να συμβάλλουμε στη δημιουργία υπεύθυνων, σκεπτόμενων, ενεργών πολιτών στη θέση των παθητικών παπαγάλων παλαιότερων εποχών.
Υπάρχει η δυνατότητα να επιτευχθεί αυτό με τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο Γυμνάσιο; Δύσκολο έως αδύνατο, γι'αυτό κατά τη γνώμη μου οι ελλιπώς επιμορφωμένοι συνάδελφοί μου με τους λίγους καλά καταρτισμένους θα περιοριστούν στις λιγότερες δημιουργικές επιλογές, αναμένοντας ένα μέλλον που λογικά δεν πρέπει να αργήσει.

Απορία (ψάλτου)...post!

Καθώς η τρίτη συνάντηση του προγράμματος Comenius στο οποίο συμμετέχουμε έγινε στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε αρκετή δουλειά τόσο οργανωτική, όσο και καθαρά εκπαιδευτική. Όπως τονίσαμε στους συναδέλφους μας από τα συνεργαζόμενα σχολεία σχεδιάσαμε τη συνάντηση βασισμένη σε τρεις πυλώνες: Την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και τη φιλία. Θα ανεβάσω αντιπροσωπευτικές των όσων κάναμε φωτογραφίες τις επόμενες ημέρες. Σκεφτόμουνα επίσης πως ειναι δύσκολο να καταγράψω τις εντυπώσεις μου , γιατί η εμπλοκή στο σχεδιασμό μου στέρησε το αίσθημα της έκπληξης, της απορίας, δενμου δίνει ερεθίσματα να γράψω , όπως έκανα με τις άλλες συναντήσεις. Από την άλλη το γεγονός πως είδαμε τη Θεσσαλονίκη με τα μάτια των συναδέλφων μας, σαν επισκέπτες, μας έδωσε την αφορμή να κάνουμε αρκετές παρατηρήσεις που θα τις μοιραστώ μαζί σας μόλις ωριμάσουν μέσα μου!
Η απορία μου πάντως έχει να κάνει με ένα άλλο ζήτημα, την εισαγωγή των netbooks στην πρώτη Γυμνασίου. Με τον τρόπο που έγινε πραματικά απορώ πώς θα μπορούσε να αποβεί ωφέλιμη, γόνιμη, δημιουργική για τους μαθητές και τη σχολική ζωή συνολικά. Περιμένω τις σκέψεις σας!

Μνήμη

Δε σε ξέχασα, δε σε ξεχνώ. Πανδαμάτωρ ο χρόνος μα πόσο ανίσχυρος στη μνήμη, γεγονότα που έγιναν σκόνη σκορπίζοντας παντού την αθανασία της στιγμής, το φωτεινό χαμόγελο, την καθαρή ματιά, ακόλουθους παντοτινούς...

Εντυπώσεις

" Γιατί δεν ήρθατε να καθαρίσετε το ρέμα; ε, γιατί; " Ερώτηση αγανακτισμένου ηλικιωμένου καθώς τα μέλη της ομάδας μας ενημέρωναν για την εκδήλωση και τον σκοπό της. " Μα αυτό δεν είναι δική μας δουλειά, είναι του Δήμου. Εμείς αυτό που μπορέσαμε να σχεδιάσουμε, το κάναμε και το βλέπετε" η απολογητική απάντηση την οποία όμως δεν δέχεται ο συνομιλητής " Εσάς σας ακούνε. Εμάς δεν μας υπολογίζει κανείς" μονολόγησε φεύγοντας.
Συνειδητοποιήσαμε τότε μια αλήθεια που φυσικά και γνωρίζαμε. Μια αλήθεια που εξηγούσε πιθανώς και τη μικρή ανταπόκριση των συμπολιτών μας, ακόμη και της σχολικής μας κοινότητας, στην πρόσκληση να τραγουδήσουμε τα όνειρά μας. Παραιτημένοι από χρόνια αδιαφορία των θεσμικών οργάνων, απογοητευμένοι από την απραξία ή τη χαλαρή αργοπορημένη και τελικά αναποτελεσματική δράση, εκπαιδευμένοι στην αναζήτηση ατομικών και όχι συλλογικών λύσεων, θυμωμένοι με όλους και περισσότερο με τους εαυτους μας δυσκολευόμαστε να συμμετάσχουμε αφήνοντας το κουκούλι της ιδιωτικότητάς μας. Και όταν το κάνουμε, επιζητούμε την προσοχή που μας λείπει, αναζητούμε τη λύση από τους άλλους χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα των γεγονότων στα οποία παριστάμεθα.
Δεν θεωρούμε πως κάναμε ή κάνουμε κάτι συνταρακτικό, κάτι επαναστατικό ή και πρωτότυπο. Αντιπαραθέσαμε όμως απέναντι στον εύκολο λόγο, τις ανέξοδες προτάσεις και τα οργανωμένα master plan των ιδεολόγων επιχειρηματιών, την έμπρακτη υλοποίηση μιας απλής ιδέας. Με τον τρόπο αυτό προβάλαμε την αξία της ενεργητικής συμμετοχής στα κοινά και ταυτόχρονα είχαμε την ευκαιρία να επιτύχουμε πολλαπλούς διδακτικούς στόχους σε μια πορεία έρευνας, οργάνωσης, σχεδιασμού, εφαρμογής και αποτίμησης του συνόλου των ενεργειών.
Έτσι χθες το βράδυ καθώς οι νότες της μουσικής απάλυναν την κούραση της μέρας αισθανόμασταν όμορφα αναλογιζόμενοι όσα έγιναν για να φτάσουμε εδώ. Τα βλέπαμε άλλωστε στην έκθεση φωτογραφίας που είχαμε ετοιμάσει, το αποτυπώσαμε στο graffiti που φτιάξαμε εκείνη την ώρα, τα γράψαμε σε ένα άσπρο χαρτόνι που στο τέλος της βραδιάς είχε φτάσει τα 15 μέτρα, με σκέψεις, συνθήματα, σκίτσα, συμβουλές όσων, λίγων, τραγούδησαν τα όνειρά τους μαζί μας χθες.

( συνεχίζεται... φυσικά!)

Τραγουδούμε τα όνειρά μας

Δημιουργία κήπου περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης

στο πρώην στρατόπεδο Καρατάσου

Η δυτική Θεσσαλονίκη είναι από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, αλλά και η Θεσσαλονίκη γενικά κατέχει πρωτιά ως η ευρωπαϊκή πόλη με το λιγότερο πράσινο. Δεν είναι μία ακόμη μόδα, “οικολογικές υπερβολές”, ούτε λίγοι ακόμα αντιδραστικοί και ονειροπαρμένοι. Είναι γεγονός: Το στρατόπεδο Καρατάσου είναι η τελευταία ευκαιρία της γειτονιάς, αλλά και της πόλης μας να αναπνεύσει! Οι γενιές των γονέων και των παππούδων μας ταλανίστηκαν από κάθε είδους καρκίνο, χάνοντας τη μάχη εναντίον του πολλοί από αυτούς. Ποιος ξέρει τι θα αντιμετωπίσουμε εμείς ή τα παιδιά μας… Οι λόγοι είναι προφανείς: το σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης μας έχει εγκλωβίσει σε τσιμεντένιες πολυκατοικίες, μακριά απ’ τη φύση, με τα καυσαέρια του αυτοκινήτου και των εργοστασίων να μας πνίγουν! Δεν υπάρχει πλέον παιδί της πόλης που να μην κινδυνεύει να εμφανίσει έστω και ήπια μορφή άσθματος. Δεν υπάρχει πλέον παιδί της πόλης που να ξέρει να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να αναγνωρίζει τα ζώα και τα φυτά. Παίζουν σε τσιμεντένιες πλατείες και γήπεδα. Οι εποχές περνάνε και εμείς το μαθαίνουμε απ’ τις ειδήσεις.

Η Περιβαλλοντική Ομάδα του 2^ου ΓΕΛ Πολίχνης, με τη σύμφωνη γνώμη του Δήμου Πολίχνης, προχώρησε στο σχεδιασμό δημιουργίας κήπου περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης σε χώρο του πρώην στρατόπεδο Καρατάσου. Δείγμα της δημιουργικότητας ενός σχολείου που ανοίγεται στην κοινωνία καθιστώντας την Περιβαλλοντική εκπαίδευση πρώτη του προτεραιότητα.

Τα μέλη της Περιβαλλοντικής ομάδας του σχολείου σε συνεργασία με το ΕΘΙΑΓΕ και το Κ.Π.Ε. Ελευθερίου – Κορδελιού και μετά από σχετική έρευνα των προτιμήσεων των κατοίκων προχώρησε στη δημιουργία συγκεκριμένου σχεδίου διαμόρφωσης του χώρου.

Έτσι σε συνεργασία με την Τεχνική υπηρεσία και την Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου έγιναν οι απαραίτητες εργασίες, προχώρησε η ομάδα μας στο φύτεμα των φυτών και σε μια δεύτερη φάση ολοκληρώθηκαν οι θεματικοί κύκλοι (ενότητες). Η υπηρεσία Πρασίνου ολοκλήρωσε το σπάρσιμο του υπόλοιπου χώρου με γκαζόν και πλέον μπορεί να ξεκινήσει την ενημέρωση – ευαισθητοποίηση των μαθητών και πολιτών από μαθητές του σχολείου στη βάση του εκπαιδευτικού προγράμματος που θα έχουμε δημιουργήσει.

Σήμερα συμμετέχουμε στην εκδήλωση του Δήμου Πολίχνης – του Πολιτιστικού Οργανισμού, του ΚΠΕ Ελευθερίου Κορδελιού και της Κίνησης Πολιτών Καρατάσου

Τραγουδούμε τα όνειρά μας – δοεκδικούμε το μέλλον μας!!!

ΔΕΥΤΕΡΑ 28/9/2009 στο χώρο του πρώην στρατοπέδου Καρατάσου στις 19.30 μμ, έκθεση φωτογραφίας, grafiti, ζωγραφική και μουσική βραδιά.

Η περιβαλλοντική ομάδα του 2^ου ΓΕΛ Πολίχνης

Περί αξιοκρατίας...

Δεν άντεξα μόλις το διάβασα...Αμέσως μου ήρθαν στο νου όλες οι δεσμεύσεις των διεκδικούντων τη ψήφο μας ηγετών των κομμάτων εξουσίας ( τι νεολογισμός κι αυτός, λες και τα άλλα κόμματα απλά παρίστανται για να συμπληρώνεται ένας σχετικά επαρκής αριθμος διαγωνιζομένων!) για αξιοκρατία, τερματισμό του νεποτισμού και της πάσης φύσεως διαφθοράς. Αν και αρκετά εκπαιδευμένοι πια στις αερολογίες και τις άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος υποσχέσεις, δεν παύεις να σκέφτεσαι "βρε, μήπως και κάτι πάει να αλλάξει και φρέσκος αέρας να ετοιμάζεται να περάσει στην πολιτική σκηνή της υπερδύναμης των Βαλκανίων;"
Αμέσως μετά διαβάζεις τα όσα ακολουθούν και επανέρχεσαι στη συνήθη πραγματικότητα:

"Η συγκεκριμένη ρύθμιση, που εγκρίθηκε από τη Βουλή με τη συνήθη ταχεία διαδικασία, ώστε να μην γίνει άμεσα κατανοητή από τους μη μυημένους στην αποκρυπτογράφηση του ευνοιοκρατικού της χαρακτήρα, προέβλεπε τα εξής:

Οι μετακλητοί υπάλληλοι που υπηρετούσαν στη Βουλή κατά τον χρόνο λήξης των εργασιών της προηγούμενης Βουλής (την περίοδο 2004-2007) και όσοι υπηρέτησαν μέχρι το πέρας των εργασιών της Βουλής που διαλύθηκε προκειμένου να διεξαχθούν οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου (2007 - 4 Σεπτεμβρίου 2009), ανεξάρτητα από την υπηρεσία από την οποία προέρχονται και τον χρόνο της υπηρεσίας τους στη Βουλή (Σ.Σ. ακόμη και... μία ημέρα) θα μπορούν να μονιμοποιηθούν και να καταλάβουν τις 260 κενές οργανικές θέσεις στο Κοινοβούλιο, με μια απλή αίτηση τρεις μήνες μετά τις εκλογές της επόμενης Κυριακής.

Αν έχετε ανέργους φίλους, συγγενείς, πρώην μαθητές ενημερώστε τους, για να μη χάσουν την ευκαιρία να βολευ-τούν, γνωρίζοντας βέβαια πως εισέρχονται σε μια τόσο βαριά και ανθυγιεινή εργασία που μόνο πολύ ικανοί και μυημένοι δύνανται να ανταποκριθούν...

Καλή σχολική χρονιά

Μόνιμο το πρόβλημα της αρχής. Ακόμη και στο σχολείο, όταν προσπαθούσα να παραθέσω τις σκέψεις μου με αφορμή ένα εξαιρετικά έξυπνο θέμα του τύπου "Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα. Τι θέλει να πει ο ποιητής για τις αρετές που πρέπει να διακρίνουν έναν σύγχρονο άνθρωπο" δύσκολα κατόρθωνα να γράψω τις πρώτες γραμμές. Όταν το έκανα όμως είχα χάσει αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσω με αξιοπρέπεια την έκθεσή μου!
Στο προσωπικό μου blog η έννοια του χρόνου έχει ασφαλώς μια άλλη σημασία, οπως και οι απαιτήσεις για ολοκλήρωση ή συνέχεια. Αποτελεί προσωπική επιθυμία και υλοποίηση υποκειμενικών προθέσεων, οπότε μάλλον δεν αφορά και κανέναν άλλο εκτός από το δημιουργό του. Παρόλα αυτά με υψηλό το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ελάχιστους αναγνώστες μου εγκαινιάζω τη νέα περίοδο ευχόμενος καλή σχολική χρονιά σε όλους, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς. Μια χρονιά που για το σχολείο μου, το 2ο Γενικό Λύκειο Πολίχνης δε ξεκίνησε και με τους καλύτερους οιωνούς, θα γράψω γι΄αυτό σε επόμενα σημειώματα. Θέλω επίσης να ευχηθώ υγεία και προκοπή σε όλα τα παιδιά που μπαίνουν στο στίβο της ζωής με ελπίδα και αισιοδοξία. Ας μην αφήσουμε να μας πάρει από κάτω η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παραίτησης, απαξίωσης, εξαχρείωσης των πάντων που επικρατεί στη δημόσια έκφρασή της.

Star Trek

Δεν θυμάμαι πόσες εκδοχές του διαστημικού έπους του Enterprise έχω παρακολουθήσει ως τώρα, θεωρώ όμως πως η τελευτάια ταινία της σειράς είναι μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη. Το παρελθόν, παρόν και μέλλον ενοποιούνται, ο Spok εμφανίζεται να συνομιλεί με τον ερχόμενο από το μέλλον εαυτό του, η λογική και το συναίσθημα παλεύουν σχεδόν σωματικά αναδεικνύοντας απτά το φιλοσοφικό προβληματισμό για την ανθρώπινη φύση και το ρόλο της ανοχής, της ανεκτικότητας στην ιστορία, σε μια ιστορία που στον πέρασμα τόσων χρόνων με συντροφιά τη συγκεκριμένη σειρά είδε πολλά από όσα προέβλεπε να γίνονται πράξη, φανερώνοντας το ρόλο που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει η επιστημονική φαντασία στο ταξίδι του πλανήτη Γη που ευτυχώς συνεχίζεταi.

The orphanage - El orphanato

Ταινιών συνέχεια με ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής του ισπανικού κινηματογράφου, "Το ορφανοτροφείο" όπως παίχθηκε στην Ελλάδα. Παραγωγός ο Guillermo de Toro , σκηνοθέτης ο Juan Antonio Bayona και αποτέλεσμα μια δυνατή ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες, καλό σενάριο, έντονο σασπένς, σε γενικές γραμμές μια από τις καλύτερες ταινίες θρίλερ των τελευταίων χρόνων.

Η αμφιβολία

Ζεστό το σημερινό βράδι και τι καλύτερο από την απόλαυση μιας ταινίας που πραγματικά με εντυπωσίασε. The doubt, η αμφιβολία ο τίτλος της και το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Αμφιβολίες που διατρέχουν όλο το σώμα της
φτάνοντας μέχρι την τελευταία της σκηνή. Η βεβαιότητα όπου υπάρχει συντρίβεται στους βράχους της δυσπιστίας, καταλήγοντας αλληγορία μιας εποχής που βλέπει τις σταθερές, τις αλήθειες να καταντούν αδειανά πουκάμισα μιας Ελένης που ποτέ δεν πάτησε στην Τροία, ή τουλάχιστον δεν είμαστε σίγουροι γι' αυτό.

Καταπληκτικές ερμηνείες, θεατρική δομή, κοφτεροί διάλογοι, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα ζωγραφισμένη με μουντά χρώματα χαρακτηριστικά μιας ταινίας που δεν θέλει να σου αποκαλύψει κάτι, δεν επιθυμεί να σε λυτρώσει. Η μόνη λύτρωση είναι η παραδοχή της έλλειψης της βεβαιότητας. Ακολουθούμε τις ενδείξεις, τα ένστικτα, τις πεποιθήσεις μας χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι για την ορθότητα του δρόμου μας. Είναι κι αυτό αρκετά ενδιαφέρον δε νομίζετε;

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

Αφού νιώσαμε εθνικά υπερήφανοι για τη μεγαλειώδη επιτυχία των "καθαρών" Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας και την αποτελεσματική "αξιοποίηση" των Ολυμπιακών ακινήτων 5 χρόνια μετά είμαστε έτοιμοι να νιώσουμε ξανά την εθνική ανάταση που μόνο οι υπεύθυνοι πολιτικοί και μη ηγέτες μας ξέρουν να μας προσφέρουν.

Αναφέρομαι στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013 οι οποίοι πρόκειται να διεξαχθούν στην πόλη που μεγάλωσα τη Λάρισα και στο Βόλο. Θα μου πείτε: Καλά δεν είσαι ευχαριστημένος με τη μεγάλη ευκαιρία που προσφέρει η τέλεση αυτών των αγώνων στην ανάπτυξη των δύο μεγαλύτερων πόλεων της Θεσσαλίας; Θα απαντήσω αρνητικά, γιατί η γιγάντια φούσκα των πιο "πετυχημένων" Αγώνων της Ιστορίας ( πώς μας δουλεύουν ε; ) έσκασε χωρίς να μας κάνει καθόλου σοφότερους. Και καλά, οι "ηγέτες"μας το μόνο που επιθυμούν είναι να εκμταλλευθούν κάθε ευκαιρία για την ενίσχυση του παρασιτικού εργολαβικού, εκδοτικού, επιχειρηματικού κατεστημένου της ευλογημένης χώρας μας, οι τοπικοί άρχοντες και οι πολίτες των δύο πόλεων πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν τις υποσχέσεις για ανάπτυξη μέσω των Αγώνων;
Η αρθρογραφία της ημέρας θα μπορούσε να μας ξυπνήσει λίγο, αν πραγματικά το θέλαμε όμως. Ο συντάκτης του πρώτου άρθρου αναφέρεται σε πανηγύρι που στήνεται στην περιοχή μας και παραθέτει μέρος του νόμου «Οργανωτική Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων 2013 και άλλες διατάξεις» που ψηφίσθηκε πρόσφατα.

" Ολα ορίζονται στο άρθρο 23 του νόμου: όπως ξεκάθαρα αναφέρει, η Οργανωτική Επιτροπή Βόλος 2013 θα ρυθμίσει (με τη σύμφωνη γνώμη των συναρμόδιων υπουργείων) «προϋποθέσεις και τη διαδικασία για την κατασκευή έργων, τη διενέργεια προμηθειών, την ανάθεση εκπόνησης μελετών και παροχής υπηρεσιών, τη σύναψη, εκτέλεση και λύση των σχετικών συμβάσεων για τις δύο τελευταίες περιπτώσεις». Ολα αυτά «κατά παρέκκλιση από κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστική πράξη, εκτός από τους σχετικούς κανόνες της Ε.Ε., είτε οι κανόνες έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία, είτε όχι»."
Αντιλαμβάνεσθε τι σημαίνει αυτό! Βλέπουμε να δημιουργείτε ξανά το σκηνικό που έδωσε τη δυνατότητα στην Αθήνα, στο Μαραθώνα, στο Σχινά και αλλού να παραβιαστεί η ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία με επίκληση της εθνικής σημασίας των Αγώνων. Χρειάζεται να αναφέρουμε ποιοί κέρδισαν;

"Η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δίνει την απάντηση, για παράδειγμα, από την υπόθεση του εμπορικού κέντρου The Mall στο Μαρούσι: χωροθετήθηκε με Ολυμπιακό νόμο που αφορούσε την κατασκευή του χωριού Τύπου, παρέκαμψε την πολεοδομική νομοθεσία και χτίστηκε σε περιοχή αμιγούς κατοικίας, με ασύλληπτα υψηλούς συντελεστές, ενώ αδειοδοτήθηκε στο σύνολό του με νόμο του κράτους, ώστε να παρακαμφθεί το Συμβούλιο της Επικρατείας και να μην μπορούν οι πολίτες να αναζητήσουν δικαστική προστασία."
Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Και ενώ η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία σε αγαστή συνεργασία φροντίζουν για το "καλό" της Λάρισας και του Βόλου να τι γράφει η αρχαιότερη εφημερίδα της πόλης μου, Ελευθερία Λάρισας.
Αφού εκφράζεται έκπληξη για την αδιαφορία που υπάρχει στην Ιταλία και στην Πεσκάρα για τους Μεσογειακούς Αγώνες που διεξάγονται εκεί αυτές τις μέρες γράφονται και τα ακόλουθα:

" Μέσα σε ένα τέτοιο αρνητικό κλίμα η Οργανωτική Επιτροπή Βόλος-Λάρισας 2013 και οι Δήμοι Λάρισας και Βόλου προσπαθούν να διαφημίσουν τους αγώνες. Χθες το βράδυ στο κέντρο «Lido» beach bar που βρίσκεται απέναντι από την εγκατάσταση που θα γίνεται το μπιτς βόλεϊ και έχει προγραμματιστεί για αύριο η τελετή λήξης των αγώνων (Esplanade) διοργανώθηκε ελληνική βραδιά ενώ για σήμερα από τους Δήμους Λαρισαίων και Βόλου παραθέτουν δείπνο στην Πεσκάρα στη ΔΕΜΑ και σε υψηλούς προσκεκλημένους.

Σε μια προσπάθεια να τονώσουν τη διαφήμιση των αγώνων που θα γίνουν σε Λάρισα και Βόλο σε τέσσερα χρόνια από σήμερα η Οργανωτική Επιτροπή εξέδωσε αρκετά αναμνηστικά που είναι σήματα πέτου, γραβάτες, στιλό και καπέλα τα οποία προσφέρουν σε αξιωματούχους της ΔΕΜΑ, εκπροσώπους του Τύπου αλλά και σε αρχηγούς ξένων αποστολών.

Στο μεταξύ αυτό που μας εντυπωσίασε είναι ότι οι Αγώνες δεν έχουν εισιτήριο σε καμία εγκατάσταση και ο καθένας μπορεί να τους παρακολουθήσει ελεύθερα αλλά οι θεατές παρότι έχουν ελεύθερη πρόσβαση απέχουν και οι περισσότερες αθλητικές εγκαταστάσεις την διάρκεια των Αγώνων είναι άδειες. Στην Λάρισα και το Βόλο που θα γίνουν οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 προβλέπονται σημαντικά έσοδα στον προϋπολογισμό από τα εισιτήρια που θα διατεθούν αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να έρθουν αθλητές «κράχτες»."
Τι να πρωτοθαυμάσεις; Την ευκολία με την οποία ξοδεύονται τα χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου για διαφήμιση, δείπνα, ελληνικές βραδιές, αναμνηστικά και δώρα; Τη σημασία που αποδίδεται σε απαξιωμένους στην Ιταλία και όπου αλλού έγιναν αγώνες; Την αγωνία του δημοσιογράφου να πάνε όλα "καλά" με τη διαφήμιση σε τόσο αρνητικό κλίμα; Τα έσοδα που προβλέπονται σε μια χώρα που ο αθλητισμός συγκινεί μόνο όταν ντοπαρισμένοι και μη "υπεραθλητές" μας ( τι κάνει άραγε η αξιωματικός του ελληνικού στρατού Φανή Χαλκιά;) διεκδικούν μετάλλια κάνοντάς μας "εθνικά υπερήφανους"; Και δεν μπορώ να μη θυμηθώ αρνητικές κρίσεις ελλήνων αθλητών για τη λιτή φιλοξενία των Ιταλών ( σε μια περιοχή που δοκιμάσθηκε από μεγάλο σεισμό), χαρακτηρισμούς ελλήνων δημοσιογράφων που αναπολούν πολυτέλειες που μόνο η πλούσια Ελλάδα δύναται να προσφέρει, ή τους σχεδιασμούς για μεγάλες σταθερές κατασκευές που φυσικά θα μας μείνουν στα χέρια όπως έγινε και στην Αθήνα.
Μπορείς να θαυμάσεις τέλος την παραπληροφόρηση των τοπικών μέσων ενημέρωσης τα οποία με προθυμία και ίσως το αζημίωτο κάνουν το παν για την επιτυχία των σχεδιασμών μεγαλοεργολάβων και πολιτικών, τοπικών αρχόντων και παρασίτων κάθε λογής.

Το τέλος ενός απίστευτης ανοησίας έργου

Αν ισχύουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, τότε πραγματικά πρόκειται για μια μεγάλη νίκη των κοινωνικών κινημάτων, για μια μεγάλη νίκη των ενεργών πολιτών ενάντια στην αφασία των σχεδιασμών και αποφάσεων ερήμην της λογικής και του ευρύτερου κοινωνικού ωφέλους.
Η υποθαλάσσια ακυρώνεται οριστικά! Το έργο που θα βίαζε κυριολεκτικά το παραθαλάσσιο τοπίο της πόλης μας, το έργο που θα μας καθιστούσε ομήρους των εταιριών που θα το κατασκεύαζαν, το έργο που θα υποθήκευε το μέλλον και τις ελπίδες μας για μια καλύτερη, πιο ανθρώπινη ζωή στη Θεσσαλονίκη βουλιάζει αργά αργά στα ήρεμα γαλάζια νερά του Θερμαϊκού φέρνοντας μια ανάσα δροσιάς και αισιοδοξίας σε όλους μας. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους όσοι συμμετείχαν στον αγώνα αυτό, λοιδωρούμενοι ποικιλοτρόπως από τα γνωστά φερέφωνα όλων των εξουσιών.
Παρατήρηση 1: Το άρθρο αναγράφει και τα ακόλουθα:
" Η ακύρωση του έργου μετακυλίει, όπως είναι εύλογο, ένα μεγάλο κόστος στους πολίτες, καθώς πλέον οι τράπεζες, που δέσμευσαν για δύο χρόνια τα 472 εκατ. ευρώ που υπολογίζονταν για το έργο, θα διεκδικήσουν την αποζημίωσή τους. Ήδη άλλωστε καταβάλλονται οι αναλογούντες τόκοι. Από την άλλη και η ανάδοχος κοινοπραξία που ήδη έχει κάνει τις γεωλογικές μελέτες, προεργασίες και απασχολούσε για δύο χρόνια προσωπικό θα απαιτήσει να αναληφθεί το κόστος από το ελληνικό δημόσιο. Στο τέλος, οι φορολογούμενοι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν τη ζημιά, που υπολογίζεται ότι ενδέχεται να ξεπεράσει τα 100 εκατ. ευρώ.¨
Ως πότε οι πολίτες θα πληρώνουν τις εσφαλμένες πολιτικές επιλογές; Ως πότε οι πολίτες θα επωμίζονται τα απόνερα των ζημιογόνων σχεδιασμών, των σχεδιασμών και των αποφάσεων με μόνο κριτήριο τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα ορισμένων; Ως πότε θα έιμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε για σχεδιασμούς και αποφάσεις που έγιναν ερήμη μας;
Παρατήρηση 2: "Ο δήμος Θεσσαλονίκης ζητά να γίνει το έργο, με τη μέθοδο του μετροπόντικα, όπως αποφασίστηκε μετά τις τροποποιήσεις. Επίσης, προτείνει πρόσθετη μελέτη για τις εξόδους της υποθαλάσσιας, ώστε να μην προκύψουν προβλήματα στην παραλιακή οδό και στο μέτωπο της νέας παραλίας"
Τι άλλο να πεις για τον πιο οικοκτόνο δήμο της οικουμένης;
Παρατήρηση 3:" “Περιμένω τις επίσημες ανακοινώσεις τις κυβέρνησης, για να δούμε το περιεχόμενό τους, τους λόγους της ακύρωσης και τι προτίθεται να κάνει στο εξής, και θα τοποθετηθούμε”, δήλωσε στη “Μ” ο κ. Γιάννης Μαγκριώτης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ α’ Θεσσαλονίκης, αρμόδιος για θέματα δημοσίων έργων"
Δεν περίμενα άλλη αντίδραση από πολιτικούς και κόμματα μιας άλλης, τόσο παρωχημένης εποχής που τρομάζεις όταν σκέφτεσαι πως εναλλασσόμενοι/α μας κυβερνούν τόσα χρόνια.
Παρακολουθήστε μέρος του ντοκιμαντέρ του Μάνου Παπαδάκη "Μια τρύπα στο νερό", το οποίο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 2008.

Μακρινίτσα

Από την Πέμπτη 25/6 έως την Κυριακή 28/6 οργανώθηκε στο όμορφο Πήλιο η 16η ετήσια συνάντηση εκπαιδευτικών των Κέντρων Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Την τελευταία φορά που είχα συμμετάσχει, στην Κρήτη πριν δύο χρόνια, είχα αποφασίσει να μην το ξανακάνω. Γιατί είχα αντιληφθεί πως οι συναντήσεις αυτές οργανώνονταν από το Υπουργείο κατά κύριο λόγο, εκφράζοντας τις θελήσεις της όποιας διευθύντριας, ή αναπληρώτριας διευθύντριας ΣΕΠΕΔ με τα μέλη των Παιδαγωγικών Ομάδων των φιλοξενούντων ΚΠΕ να έχουν βοηθητικό ρόλο.
Τι το κακό θα μου πείτε. Κανένα, αν θέλεις απλά να περιηγηθείς την όμορφη Ελλάδα, να συναντήσεις φίλους και εχθρούς, να διασκεδάσεις και ακούσεις τις αποφάσεις - απόψεις - θέσφατα της πολιτικής σου ηγεσίας. Αν επιθυμείς όμως να αφιερώσεις χρόνο στη συζήτηση, στην αναζητηση, στην έκφραση των αντιθέσεων, στη δημιουργία συνθέσεων και συναινέσεων, τότε η συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης της συνάντησης δεν έχει νόημα.
Την πρώτη ημέρα, στο Ξενία του Βόλου βαρεθήκαμε να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, με τους ομιλητές να επιδίδονται σε έναν άκρατο αγώνα αλληλολιβανίσματος τις περισσότερες φορές υποκριτικού. Κάθησα υπομονετικά ως το τέλος, γιατί ήθελα να είμαι παρών στην βράβευση των συναδέλφων του ΚΠΕ Μακρινίτσας που είχα γνωρίσει και με τους οποίους είχα συνεργαστεί αρμονικά στο παρελθόν. Τους έβαλαν στο τέλος, αφού είχαν καλέσει στο μεταξύ τους πάντες.
Τη δεύτερη ημέρα είχαμε το παιδαγωγικό κομμάτι του συνεδρίου. Με κεντρικό θέμα, ξέχασα να σας πω, το παιχνίδι στην περιβαλλοντική εκπαίδευση. Είχαμε συμφωνήσει να πάμε σε διαφορετικά εργαστήρια για να αποκτήσουμε μια γενική εικόνα των όσων θα παρουσιάζονταν σ' αυτά. Η γενική εντύπωσή μας ήταν μάλλον αρνητική. Τα θεατρικά δρώμενα, οι φυσιολατρικές προσεγγίσεις, οι ανούσιες παρουσιάσεις αναμειγνύονταν με τέτοιο τρόπο που μας έκαναν να αισθανόμαστε άβολα. Γιατί εμείς προτάσαμε και προτάσσουμε στο Κέντρο μας τον κοινωνικά κριτικό χαρακτήρα της όποιας προσέγγισης δίνοντας σημασία στην ουσία και δευτερευόντως στη μεθοδολογία. Αν εστιάσεις στη μέθοδο και όχι στο περιεχόμενο, αν εστιάσεις στο πώς και όχι στο γιατί, τότε δημιουργείς μια χαζοχαρούμενη εικόνα με ευχάριστες, βιωματικές προσεγγίσεις, ξεχνώντας τον πρωταρχικό σκοπό. Δεν θέλουμε απλά να ευαισθητοποιήσουμε, θέλουμε να αλλάξουμε, να παρέμβουμε, να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ενός καλύτερου μέλλοντος. Και αυτό δεν είναι θέμα μεθόδου. Έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια όλοι πάνω κάτω τις ιδιες μεθόδους χρησιμοποιούμε.
Η τριτη ημέρα περιελάμβανε διαδρομές που ετοίμασαν με μεράκι τα μέλη του ΚΠΕ στο δάσος πεζοπορώντας, στη θάλασσα, με καραβάκι και στο βουνό με το τρενάκι. Ολοκληρώσαμε τον απολογισμό την επόμενη μέρα στην οποία ακούστηκαν κάποιες φωνές χωρίς όμως να έχουν την ένταση και τη συνοχή που θα κάλυπτε τον υπερβάλλοντα ναρκισσισμό με δόσεις αυταρχισμού της "ηγεσίας "μας.
( Γενικά σ' αυτές τις ετήσιες συναντήσεις έχω την άποψη πως υπεύθυνοι/ες ΣΕΠΕΔ και οι παρατρεχάμενοί τους αλλά και εκπρόσωποι του ΕΠΕΑΕΚ παλαιότερα και του ΕΙΝ σήμερα αρέσκονται να απολαμβάνουν την προσπάθεια κάποιων να φανούν αρεστοί σ΄αυτούς προς μεγάλη τους ευχαρίστηση. Μάλλον είναι μέρος των ευεργετημάτων της θέσης που κατέχουν, έτσι κι αλλιώς βραχύβιας... )
Περάσαμε ωραία, δε μπορώ να το αρνηθώ!

Βραδιά μουσικής (;)

Καθώς κατηφορίζαμε το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη από τον ορεινό όγκο του Βερτίσκου οι σταγόνες της βροχής χάνονταν μαζί με το βαρύ ουρανό προς τα βόρεια, καθησυχάζοντας μας για την πραγματοποίηση της συνάντησης που θα είχαμε το βράδυ στον έρημο χώρο του στρατοπέδου (πρώην) Καρατάσιου.
Με πρωτοβουλία της Κίνησης πολιτών της Πολίχνης και του Ράδιο Θεσσαλονίκη θα μαζευόμασταν στον αύλειο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, που βρίσκεται μέσα στο στατόπεδο, για να τραγουδήσουμε μαζί εκφράζοντας την απαίτησή μας να δοθεί ο χώρος στους πολίτες και όχι στους εργολάβους.
Ήμσταν εκεί. Η περιβαλλοντική μας ομάδα μάλιστα είχε ολοκληρώσει το πρωί το μεγαλύτερο μέρος της διαμόρφωσης του κήπου αναμένοντας τα φυτά τα οποία θα ορίσουν τους κύκλους της αειφορίας στον κήπο της αειφορίας. Χάρηκα, γιατί συνάντησα και παλιούς μου μαθητές που ξύπνησαν αναμνήσεις και ανανέωσαν συναισθήματα.
Η βραδιά ήταν όμορφη. Κάτω από το φως του φεγγαριού παρέες καθισμένες στο χορτάρι, άλλοι στις κερκίδες δίπλα, παιδιά να παίζουνε τρέχοντας στο χώρο που γέμιζε με νότες υπέροχων τραγουδιών, όλα αυτά μαζί δημιουργούσαν μια εικόνα που κάποια στιγμή πίστεψα πως ήρθε από το μέλλον. Μάλλον θαήθελανα το πιστέψω. Όπως και νά' χει τραγουδήσαμε όλοι μαζί στη δροσιά που μας ανακούφιζε από τη ζέστη της μέρας μακριά από τους ήχους της πόλης και ταυτόχρονα τόσο κοντά.


Ήταν όλα καλά δηλαδή; Ε, αν έλειπε η πατερναλιστική συμπεριφορά του ιδιοκτήτη του Ράδιο Θεσσαλονίκη, όλα θα ήταν καλύτερα. Συνεχείς παρατηρήσεις, συνεχείς συμβουλές και η άποψη "μόνο τραγούδι και όχι λόγια". Εντάξει, να συμφωνήσω. Μέσα στα δέντρα στους ίσκιους της νύχτας ποιος θέλει να ακούει λόγια. Έλα όμως που ο σκοπός δεν ήταν να περάσουμε καλά, μόνο καλά. Κατα την ταπεινή μου γώμη μπορείς να συνδυάσεις και τη μουσική, για να ευχαριστήσεις όσους ήρθαν μόνο για το event, αλλά και να δώσεις το λόγο στους πολίτες και στους τοπικούς φορέις για να εκφράσουν την ομόθυμη θέλησή τους να μείνει ανέγγιχτος ο χώρος στις μελλούμενες να έρθουν γενεές. Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω πως μόνο το Ράδιο Θεσσαλονίκη ανέδειξε τη σημασία των ελεύθερων στρατοπέδων και συνεργάζεται αρμονικά με τις κινήσεις πολιτών με συνέπεια και ειλικρίνεια.
Το ραντεβού ανανεώθηκε γα το φθινόπωρο με περισσότερη όρεξη και πάθος για πράξεις και όχι λόγια.

ΈΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

7η ημέρα - 5/5/2009 - Budapest

Ξεκινήσαμε το πρωϊ έχοντας στο νου μας πως έπρεπε να ικανοποιήσουμε και το περιηγητικό, ψυχαγωγικό κομμάτι και το καταναλωτικό, συνδεδεμένο και με τα αναμένοντα την επιστροφή μας πρόσωπα στην Ελλάδα.

Περπατήσαμε λοιπόν στην εντυπωσιακή Πλατεία των Ηρώων με τα νεοκλασσικά παρακείμενα μουσεία. Νέοι, γιαπωνέζοι, πλανόδιος βιολιστής, οι μαθητές μας σε πολλές και διαφορετικές πόζες σε ένα μνημείο με αγάλματα των αρχηγών των επτά φυλών που κατοίκησαν τη χώρα και άλλες μορφές της ιστορίας της. Η κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε το 1896 για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του Βασιλείου τους και ολοκληρώθηκε το 1929.
Συνέχεια στους Ψαράδες με την απολαυστική θέα στη Βουδαπέστη.Σημείο αναφοράς αποτελεί ο νεο-ρωμαϊκού ρυθμού Πύργος των Ψαράδων, που χτίστηκε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ονομάστηκε έτσι, γιατί η συντεχνία των ψαράδων ήταν αυτή που είχε αναλάβει τη φύλαξή του στα μεσαιωνικά χρόνια. Ο πύργος περιστοιχίζεται από 7 πυργίσκους που αντιπροσωπεύουν τις 7 φυλές των Mαγυάρων, λαός που κατέφτασε στην περιοχή τον 9ο αιώνα. Το σημείο μας προσέφερε θαυμάσια θέα.
Και κατάληξη στο Κοινοβούλιο με τα 242 αγάλματα στους τοίχους.. Είναι το μεγαλύτερο οικοδόμημα στην Ουγγαρία και το δεύτερο μεγαλύτερο Κοινοβούλιο στον κόσμο. Το ύψος του είναι 96 μέτρα, αριθμός που αναφέρεται στο έτος γέννησης του Βασιλείου της Ουγγαρίας, το 896.
Οι δύο εναπομείναντες της ομάδας, Γιώργος Κ και ο γράφων άρχισαν μια βόλτα δίπλα από το Δούναβη με εξαιρετικές εικόνες να μας κατακτούν προσφέροντάς μας αισθητική απόλαυση υψηλής στάθμης. Δεν αποτελεί κι αυτό απαραίτητο στοιχείο της ποιότητας ζωής, αναρωτηθήκαμε.
Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία και ο γράφων επιδόθηκε στο άθλημα που επιδίδονταν ήδη τα άλλα μέλη της ομάδας. Την επιλογή των κατάλληλων δώρων για τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Κατάκοποι βρεθήκαμε για έναν απολαυστικό καφέ στο καφε...υπό τους ήχους υπαίθριου σαξοφωνίστα. Οι νότες του μας συνόδευαν καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο για να αναχωρήσουμε για το αεροδρόμιο. Ήδη είχε αρχίσει να μας καταλαμβάνει η αδημονία της επιστροφής. Το ταξίδι με τη Malev ήταν ευχάριστο χωρίς απρόοπτα και στις 2 το πρωϊ οι γονείς έσφιγαν στην αγκαλιά τους τα παιδιά και μαθητές μας, επικυρώνοντας το τέλος ενός ωραίου ταξιδιού.
Σημείωση:
Συμμετείχαν:Η Αθανασία, η Βάσια, η Δέσποινα, η Κατερίνα, η Ελένη και η Ελένη, ο Γιώργος και ο Γιώργος, και ο γράφων. Συμμετείχαν όμως ουσιαστικά όλα τα μέλη της περιβαλλοντικής ομάδας και οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που μας βοήθησαν να πραγματοποιήσουμε τη συνάντηση αυτή. Η Χαρούλα πρώτιστα και ο παντα βοηθών Άγγελος.

6η ημέρα - 4/5/2009 - Budapest

Μια ακόμη εξαιρετική ημέρα μας περίμενε το πρωϊ. Μαζί με τους Ισπανούς συναδέλφους και την Ιλεάνα με τον Συμεών που ήρθαν να μας αποχαιρετήσουν. Τους ευχαριστήσαμε δίνοντας ραντεβού στη Θεσσαλονίκη το χειμώνα και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.

Φτάσαμε το μεσημέρι και τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, Kings λεγόμενο, μα δεν αισθανόμασταν και τόσο Kings εκεί! Το καλό ήταν πως ήμασταν όλοι στον 5ο και τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου με τον ανελκυστήρα να σταματά στον 4ο. Αλλά αυτά ήταν λεπτομέρειες μπροστά στην πανδαισία των εικόνων, των ήχων, των μυρωδιών που θα μας κατακτούσαν σε λίγο.


Αποφασίσαμε να αξιοποιήσουμε τα τουριστικά διώροφα, με ξενάγηση στα ελληνικά παρακαλώ, λεωφορεία που περνούσαν απ' τα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης. Συμφωνήσαμε να κάνουμε όλη τη διαδρομή και την επόμενη μέρα να επισκεφθούμε τα πιο σημαντικά, για να τα γνωρίσουμε καλύτερα και να βγάλουμε και τις σχετικές φωτογραφίες.
Είδαμε μια πόλη με εντυπωσιακά καλοδιατηρημένα κτίρια, με μεγάλες λεωφόρους, καταπράσινα παρκα και ολάνθιστους κήπους , πεζοδρόμους και ποδηλατόδρομους, πλατείες με αγάλματα ποιητών, πεζογράφων, φιλοσόφων, γλυπτές συνθέσεις και τον εντυπωσιακό Δούναβη να χωρίζει την πόλη στα δύο ενώνοντας ταυτόχρονα τα δύο τμήματα της, τη Βούδα και την Πέστη. Με ένα καταπράσινο νησάκι στο κέντρο του να προσκαλεί και να προκαλεί.
Όλα αυτά συνέθεταν τον πανοραμικό πίνακα που απολαύσαμε σε ένα σημείο της διαδρομής με άπλετη θέα στον ορίζοντα μιας πραγματικά όμορφης πόλης.


Το τέλος της διαδρομής μας έδωσε την ευκαιρία να περπατήσουμε στους δρόμους της πόλης και να επισκεφθούμε τη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου. Η εκκλησία σε νεοκλασσικό ρυθμό είναι αφιερωμένη στον Στέφανο, πρώτο βασιλιά της Ουγγαρίας 975–1038, του οποίου το δεξί χέρι εκτίθεται στο ναό. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1905, με 54 χρόνια εργασιών. Η καθυστέρηση αυτή οφείλεται κυρίως στην κατάρρευση του κεντρικού θόλου το 1868.
Η προσπάθειά μας να επιλέξουμε το χώρο του απογευματινού μας, τελικά φαγητού, μας οδήγησε για μια ακόμη φορά σε ένα υπόγειο (όπως στη Μαδρίτη) βγαλμένο από το μεσαιωνικό παρελθόν της. Είμασταν οι μόνοι πελάτες και οι μόνοι ακροατές δύο μουσικών που φυσικά άρχισαν να παίζουν ελληνική μουσική μόλις κατεβήκαμε. Το φαγητό παραδόξως ήταν καλό. Ειδικά το παραδοσιακό γκούλας, καυτερό και πικάντικο μας θέρμανε λίγο καθώς είχαμε δεχθεί αρκετό κρύο στη διαδρομή ( διώροφο χωρίς παράθυρα).
Ίσως αυτό να αποτέλεσε και την έμπνευση του γράφοντα να μιμηθεί εκείνο τον παλαιό αυτοκράτορα φωτίζοντας το τραπέζι με τις φλόγες καιόμενης χαρτοπετσέτας. Η σχετική καζούρα, αφού αποκαταστάθηκε η τάξη, και πριν φύγουμε, συζητήσαμε αποτιμώντας όσα βιώσαμε σ' αυτή τη 2η συνάντηση.
Κοινός παρονομαστής η θερμή φιλοξενία οικογενειών και εκπαιδευτικών και η πολύ καλή προσαρμογή όλων των παιδιών στις συνθήκες που συνάντησαν. Παρά τις κάποιες δυσκολίες συμφωνήσαμε πως όσα βιώσαμε στο ταξίδι μας αυτό και σε όσα κάναμε πριν απ' αυτό μας προσέφεραν πολύτιμες εμπειρίες μιας άλλης κουλτούρας, ανθρώπων που πιθανώς τους βλέπαμε κάπως διαφορετικά, πριν τους γνωρίσουμε από κοντά.
Αποκτήσαμε επίσης γόνιμα ερεθίσματα για να σκεφθούμε τη ζωή μας και την οργάνωσή της στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη. Οι εικόνες των ανθρώπων να παίζουν στα πάρκα, να ποδηλατούν, να ζωγραφίζουν στις όχθες του ποταμού, να προστατεύουν και να αναδεικνύουν το παρελθόν τους, να απαιτούν περισσότερο πράσινο σε μια ήδη πράσινη πόλη, να αντιπαλεύουν με αξιοπρέπεια τις οικονομικές και όχι μόνο δυσκολίες συμφωνήσαμε πως θα μας οπλίσουν με μεγαλύτερη δύναμη στις προσπάθειές μας να αλλάξουμε, να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.
Καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο τρέμοντας από τον κρύο δυνατό αέρα που ειρωνευόταν τη θερινή μας ενδυμασία, με εμπιστοσύνη στον οδηγό μας, τον Γιώργο Κ. ( εντάξει κάποιοι είχαν αμφιβολίες, αν θα έβρισκε το δρόμο...τον βρήκε όμως!), οι δρόμοι της νυχτερινής Βουδαπέστης αντηχούσαν τις καθαρά ελληνικές φωνές μας!

5η ημέρα - 3/5/2009-Baile- Felix

Οι ιαματικές πηγές αποτελούν έναν σημαντικό φυσικό πόρο για την επαρχία Bihor στην οποία ανήκουν τα φημισμένα λουτρά του Baile Felix. Η επίσκεψή μας σ' αυτές μας έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε και να καταγράψουμε ενδιαφέροντα στοιχεία και εικόνες. Κάποια μέλη της ομάδας απέκτησαν άμεση βιωματική επαφή με το θερμό ιαματικό νερό, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ήρθαν σε επαφή με μια αγαπημένη συνήθεια όχι μόνο των Ρουμάνων αλλά και των Κεντροευρωπαίων επισκεπτών που πλημμύρισαν την Κυριακή το θέρετρο αυτό.

Ο χώρος στην αφετηρία του ήταν γεμάτος από υπαίθρους πάγκους που πωλούσαν τα ...πάντα. Προχωρώντας , εμφανίσθηκαν οι επιβλητικές με δυτικές επιρροές ως προς την αρχιτεκτονική τους μορφή, ξύλινες ορθόδοξες εκκλησίες γεμάτες από κόσμο. Μέσα και έξω. Παρακολουθούσαν με ευλάβεια τη λειτουργία γονατισμένοι κάποιοι απ' αυτούς στο χορτάρι και προσευχόμενοι. Εντύπωση προξένησε σε μέλος της ομάδας μας ο χαιρετισμός στα ελληνικά "Χριστός Ανέστη" από τον περιφέροντα το γνώριμο δίσκο στο τέλος της λειτουργίας.

Παρατηρήσαμε επίσης μια κλινική και μια λιμνούλα γεμάτη με νούφαρα και χελώνες ( μια μικρή καθυστέρηση στο πρόγραμμα μας κράτησε αρκετή ώρα δίπλα της). Βέβαια, τα νούφαρα που παρατηρούσαμε δεν ήταν τόσο συνηθισμένα. Η επιστημονική τους ονομασία Nymphaea Lotus thermalis, ένα μοναδικό φυτό, με πλατιά , στρογγυλά φύλλα και κιτρινωπά λουλούδια με υπέροχο άρωμα. Μεγαλώνει ακόμα και το χειμώνα και είναι ενδημικό είδος στα θερμά νερά του ποταμού Petea της επαρχίας Bihor. Αναγνωρίστηκαν ως εθνικό μνημείο ήδη από το 1931. Στα νερά του ποταμού με θερμοκρασία 30-31 βαθμούς ζεί και έναν σπάνιο ψάρι το Scardinus racovitzae.
Προχωρήσαμε αργότερα στο Apollo, έναν μεγάλο συγκρότημα σε λειτουργία από το 1900 παρακαλώ. Να πω την αλήθεια μου θύμισε waterland με ιαματικό νερό, αλλά ας μη ξεχνάμε πως η θάλασσα και μακριά είναι και πιθανώς όχι και τόσο κατάλληλη για τις δραστηριότητες που είδαμε εκεί. Νεροτσουλήθρες, τσαλαβουτήματα, ηλιοθεραπεία στην άμμο, παρέες, μοναχικοί, μικροί και μεγάλοι όλοι μαζί χαίρονταν μια κυριακάτικη ηλιόλουστη ημέρα.
Όσο μια ομάδα έπαιρνε το λουτρό της οι υπόλοιποι πήγαμε για πικ-νικ ( άλλη αγαπημένη συνήθεια) σε ένα ξέφωτο κοντά στα λουτρά. Και θυμηθήκαμε εκεί δικές μας μνήμες από άλλες εποχές που μας μετέτρεψαν για λίγο σε παιδιά. Που κυνηγούν τα όνειρά τους πίσω από μια μπάλα. Όμως ο χρόνος δε συγχωρεί με αποτέλεσμα η ποδοσφαιρική πολλά υποσχόμενη καριέρα του Γιώργου Χ. να λάβει άδοξο τέλος με μια θλάση που θα του δυσκόλευε τη μετακίνηση τις εναπομείνασες ημέρες ( Ο ίδιος βέβαια κομπορρημονούσε πως η ομάδα του έχασε με την αποχώρησή του και την αντικατάστασή του με τον γράφοντα...αλλά δε νομίζω πως πρέπει να απαντήσω!)
Φάγαμε, ξεκουραστήκαμε στο γρασίδι κάτω από τη σκιά των δέντρων και το απόγευμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Επικίνδυνο δρόμο καθώς ο Sibi, που μας μετέφερε με το αυτοκίνητό του, δημιούργησε με την οδήγησή του( ανάλογη με την οδήγηση και των άλλων οδηγών στο δρόμο) αισθήματα ανασφάλειας.
Η τελυταία μας νύχτα στην Oradea , καθώς την επομένη αποχωρούσαν πρώτοι οι Ιταλοί και ύστερα εμείς, ήταν αφιερωμένη στο αποχαιρετιστήριο δείπνο που παρέθεσαν οι οικοδεσπότες μας. Δόθηκε σε ένα ύψωμα με πανοραμική θέα της πόλης την ώρα που ο ήλιος έδυε, λούζοντας με προφυρά χρώματα φύση και ανθρώπους.
Ήταν μια ωραία βραδιά. Γιατί νιώσαμε πως το τέλος αυτής της συνάντησης μας έβρισκε πιο κοντά, παλιους φίλους που χαιρόντουσαν αλλά και λυπόντουσαν συγχρόνως για τον επικείμενο αποχαιρετισμό.Η βραδιά περιελάμβανε θερμό χαιρετισμό του Ρουμάνου διευθυντή, παραδοσιακά τραγούδια από τη ρουμάνικη πλευρά του τραπεζιού και μια έκπληξη γενεθλίων στην Gelly, την Ιταλίδα υπεύθυνη του προγράμματος που είχε σήμερα τα γενέθλιά της.
Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, αποχαιρετήσαμε Ρουμάνους και Ιταλούς και δώσαμε ραντεβού για την αναχώρηση το επόμενο πρωί. Προορισμός η Βουδαπέστη.

4η ημέρα - 2/5/2009 - Oradea

Καθώς το πρωϊνό μας ήταν ελεύθερο μέχρι το μεσημέρι (αποτέλεσμα της ανατροπής του προγράμματος), μαθητές και εκπαιδευτικοί το αξιοποίησηαν για μια επίσκεψη στο ιστορικό κέντρο της Oradea. Το πρωϊνό φως έλουζε την πόλη που καθρεφτιζόταν στα νερά του ποταμού, στέλνοντας τις ανταύγειές του σε μας που περπατούσαμε δίπλα του. Πράσινο, ήχοι πουλιών, ο αέρας, λίγοι περαστικοί, δύο κορίτσια να ζωγραφίζουν στις όχθες του, σκόρπιες εικόνες που σιγά σιγά θα οδηγήσουν σε σκέψεις, σκέψεις πολλές.

Προς το παρόν, αφού επισκεφθήκαμε την εμπορική αγορά και προμηθευθήκαμε δωράκια για τα αγαπημένα και μη πρόσωπά μας καθήσαμε στον πεζόδρομο απολαμβάνοντας καφέ και κουβέντα. Δεν παρέλειψαν να μας επισκεφθούν και ντόπιοι Ρομά εκλιπαρώντας τη βοήθειά μας. Καθόλου ασυνήθιστη εικόνα για μας, εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενους,
Χαλαροί οι ρυθμοί, μητέρες με τα παιδιά τους να παίζουν με τα περιστέρια δίπλα σε πίδακες συντριβανιού, ποδήλατα μας έκαναν να απορήσουμε, όταν ο Συμεών πάντα δίπλα μας μας ενημέρωσε για τις έξι αυτοκτονίες που σημειώθηκαν σε ένα μηνα στην πόλη. Το αφήσαμε χωρίς ερμηνεία.
Στις 1 συναντηθήκαμε όλοι στο μεγάλο πάρκο της πόλης με συντροφιά όχι μόνο πουλιά και δέντρα αλλά και νύφες και γαμπρούς. Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πάρκο μεγαλο, καταπράσινο με ένα μακρόστενο μεγάλο συντριβάνι και ογκώδες μεγαλόπρεπο άγαλμα στο κέντρο μας έδωσε τη δυνατότητα να απολαύσουμε στη σκιά τα σάντουιτς που η Ιλεάνα και ο Συμεών μας προσέφεραν. Κάποιοι έφαγαν περισσότερο, κάποιοι λιγότερο αλλά η μεσημεριανή πείνα είχε κορεσθεί.
Δημιουργήσαμε τότε την αγαπημένη μας αλυσίδα, συμβολική κίνηση ενότητας και συνεργασίας στην προσπάθεια προστασίας του φυσικού και ανθρωπογενούς τοπίου.
Και τότε ο κήπος γέμσε νύφες. Η έκπληξή μας αντικαταστάθηκε γρήγορα από ποικίλες αντιδράσεις. Η καλώς εννοούμενη κοινωνική κριτική, ( κοντός ο γαμπρός, ωραία η νύφη) έδινε τη θέση της σε φωτογραφικά στιγμιότυπα των μαθητριών μας με το ευτυχισμένο και σίγουρα απορημένο ζεύγος και δημιουργούσε σε όλους την εντύπωση μιας θεατρικής παράστασης με σκηνικό το πάρκο, και τα νερά του συντριβανιού, πρωταγωνιστές τα ζεύγη, συμμετέχοντες τους φψτογράφους και τους συγγενείς και θεατές απρόσκλητους μα ενθουσιασμένους όλους εμάς. Μάθαμε πως έιναι μια αγαπημένη συνήθεια η λήψη των φωτογραφιών του γάμου στα πάρκα της πόλης.
Συνεχίσαμε αφήνοντας πίσω μας τους νεόνυμφους με μια ξενάγηση στο ιστορικό φρούριο της πόλης. Στο οποίο οργανώνεται ένα ακόμη μεγάλο παρκο ( ναι, συναντήσαμε και εκει νύφες) . Το φρούριο ιδρύθηκε τον ενδέκατο αιώνα όταν ένα ρωμανικός καθεδρικός με οχυρωματικά τείχη κτίστηκε στον χώρο για τον βασιλιά Ladislaus (1040-1095), ο οποίος ήταν ο πρωτεργάτης του εκχριστινιασμού της Τρανσυλβανίας. Ένα μοναστήρι και το παλάτι του επισκόπου προστέθηκαν αργότερα, και ο καθεδρικός ναός ανακαινίστηκε στο γοτθικό ρυθμό στα μέσα του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ιταλοί αρχιτέκτονες σχεδίασαν το υφιστάμενο πενταγωνικό φρούριο μεταξύ 1570-1618, θεωρείται μάλιστα το καλύτερα διατηρημένο φρούριο της ιταλικής αναγέννησης στην Κεντρική Ευρώπη. Από τότε δέχθηκε αρκετές αλλαγές και χρήσεις μέχρι τη σημερινή του χρήση για εκκλησιαστικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς. Το Πανεπιστήμιο Oradea καταλαμβάνει μία πτέρυγα του παλατιού με το Τμήμα Εικαστικών Τεχνών. Σήμερα γίνονται προσπάθειες αποκαταστάσης του φρουρίου και ανάδειξής του.
Ξεκούραση και επίσκεψη το απόγευμα στο τοπικό mall, το Lotus market. Η παγκοσμιοποίηση στο μεγαλείο της. Όμοια προϊόντα, όμοια λογότυπα, όμοια καταστήματα, όμοιες διατάξεις, όμοιες συμπεριφορές μας έκανε να βαρεθούμε γρήγορα, αλλά κα να αναρωτηθούμε. Ποιοί ψωνίζουν εκεί; Καθώς οι τιμές ήταν υψηλές ειδικά στα ηλεκτρονικά είδη ακόμη και για εμάς με υψηλότερους μισθούς σε σχέση με το μέσο Ρουμάνο εργαζόμενο. Είδαμε βέβαια αρκετά αυτοκίνητα με ξένες πινακίδες, κυρίως ουγγρικές. Ένας καλος απογευματινός καφές και λυτρωτική αναχώρηση.
Το βράδυ θα παραθέταμε δείπνο προς τιμήν των οικοδεσποτών μας σε μέρος που θα μας όριζαν εκείνοι. Ξεκινώντας από το ξενοδοχείο τι άλλο πέσαμε σε γαμήλιο γλέντι. Λες και το είχαν προγραμματίσει για να λάβουμε μια γεύση και από τα τοπικά έθιμα του γάμου.

Τελικά αφού ήπιαμε Παλίνκα και ευχηθήκαμε στο νεόνυμφο ζεύγος πήγαμε σε μια μικρή ειδυλλιακή λιμνούλα λίγο έξω από την πόλη με σπίτια που τα χαρακτήριζε η ιδιότυπη αρχιτεκτονικά κατασκευή τους. Με βιοκλιματική παραδοσιακή από άχυρα φτιαγμένη στέγη. Γύρω από τη λίμνη παρατηρήσαμε ψαράδες που ψάρευαν σε ειδικά κιόσκια και όπως μάθαμε έχοντας πληρώσει για το δικαίωμα αυτό.
Προχωρήσαμε στο ταβερνάκι με τους κύκνους και τις πάπιες να μας κοιτούν αδιάφορα βολτάροντας στα νερά δίπλα του. Όμορφο το εσωτερικό, ωραία και πλουσιοπάροχα τα εδέσματα, μαγευτικά τα βιολιά αλλά η απουσία των περισσοτέρων Ρουμάνων καθηγητών μας στενοχώρησε, καθώς θέλαμε να τους ευχαριστήσουμε για τη φιλοξενία με την οποία μας περιέβαλαν αυτές τις ημέρες.